Eil levr Samouel - Pennad 22
Pennad : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24
Pennad 22
David prononça pour le Seigneur les paroles de ce chant, le jour où le Seigneur l’eut délivré de la main de tous ses ennemis et de la main de Saül. 2S 22, 1 : Hag e lavaras David d’an Aotrou komzoù ar c’han-mañ, en deiz ma voe tennet gant an Aotrou eus kraban e holl enebourien, hag eus kraban Saoul.
Il dit : Le Seigneur est mon roc, ma forteresse, il est mon libérateur ! 2S 22, 2 : Lavarout a reas : "An Aotrou eo va Roc’h, va c’hreñvlec’h, va dieuber ;
Dieu, le rocher qui m’abrite, mon bouclier, la force qui me sauve, ma citadelle, mon refuge, mon sauveur, tu me sauves de la violence ! 2S 22, 3 : Doue, ar Roc’h em bez goudor enni, va skoed, va c’horn-trec’her, va c’hastell, va minic’hi, va salver, eus ar feulster am salvez.
Louange à Dieu ! Quand je fais appel au Seigneur, je suis sauvé de mes ennemis. 2S 22, 4 : Meuliñ ha pediñ an Aotrou a ran, ha war va enebourien e trec’han.
Les flots de la mort m’entouraient, le torrent fatal m’épouvantait ; 2S 22, 5 : Enkelc’hiet e oan gant tonnoù ar marv, froudoù diaoulek am sponte.
des liens infernaux m’étreignaient : j’étais pris aux pièges de la mort. 2S 22, 6 : kordenn ar Sheol en-dro din, dirazon rouedoù an Ankou.
Dans mon angoisse, j’appelai le Seigneur ; vers mon Dieu, je lançai un appel ; de son temple il entend ma voix : mon cri parvient à ses oreilles. 2S 22, 7 : Em enkrez e pedan an Aotrou, an Aotrou a c’halvan, hag e klev eus e neved va mouezh, va garm a ya betek e zivskouarn.
La terre titube et tremble, les fondements du ciel frémissent, secoués par l’explosion de sa colère. 2S 22, 8 : Horjellañ, horellañ a ra an douar, diazezoù an neñv a gren, trabidellañ a reont, rak kounnar a zo ennañ.
Une fumée sort de ses narines, de sa bouche, un feu qui dévore, une gerbe de charbons embrasés. 2S 22, 9 : Sevel a ra moged eus e fri, ha tan eus e c’henou, hag a zebr, glaouennoù entanet a zeu dioutañ.
Il incline les cieux et descend, une sombre nuée sous ses pieds : 2S 22, 10 : Damblegañ a ra an Neñvoù, hag e tiskenn, koumoul dindan e dreid.
d’un Kéroub, il fait sa monture il vole sur les ailes du vent. 2S 22, 11 : Marc’hekaat a ra war ur c’heroub hag e nij, gwelet e vez war eskell an avel.
Il s’entoure de ténèbres comme d’une tente, de masses d’eau, d’épaisses nuées. 2S 22, 12 : Lakaat a ra teñvalijenn en-dro dezhañ evel un deltenn, gant berniadoù dour ha teñvder ar goabrennoù.
Une lueur le précède, allumant des gerbes de feu. 2S 22, 13 : Gant dasked e zremm e flammine ar glaouennoù entanet.
Le Seigneur tonne du haut du ciel, le Très-Haut fait entendre sa voix. 2S 22, 14 : Taraniñ a ra eus an neñv an Aotrou, an Uhelañ a ro e vouezh.
De tous côtés, il tire des flèches, il décoche un éclair, il répand la terreur. 2S 22, 15 : Kas a ra biroù a-stlabez, ha luc’hed : ur spontadeg !
Alors le fond de la mer se découvrit, les assises du monde apparurent, sous la voix menaçante du Seigneur, au souffle qu’exhalait sa colère. 2S 22, 16 : Gwelet e vez goueled ar mor, dizoloet diazezoù ar bed ; pa c’hourdrouz an Aotrou, pa c’hwezh avel e fri.
Des hauteurs il tend la main pour me saisir, il me retire du gouffre des eaux ; 2S 22, 17 : Astenn a ra eus krec’h e zorn d’am c’hemer va zennañ a ra eus an doureier bras.
il me délivre d’un puissant ennemi, d’adversaires plus forts que moi. 2S 22, 18 : Va saveteiñ a ra eus va enebour kreñv, eus va eneberien, galloudusoc’h egedon.
Au jour de ma défaite ils m’attendaient, mais j’avais le Seigneur pour appui. 2S 22, 19 : Deuet e oant enep din da zevezh va gwalleur, met bet eo an Aotrou va skoazeller.
Et lui m’a dégagé, mis au large, il m’a libéré, car il m’aime. 2S 22, 20 : Va degas a ra war ar frank, va saveteiñ a ra, dre ma kar ac’hanon.
Le Seigneur me traite selon ma justice, il me donne le salaire des mains pures, 2S 22, 21 : Va gopraat a ra an Aotrou hervez va reizhder, hervez glanded va c’halon e taskor din.
car j’ai gardé les chemins du Seigneur, jamais je n’ai trahi mon Dieu. 2S 22, 22 : Rak mirout a ran hentoù an Aotrou, ha n’on ket fallakr e-keñver va Doue.
Ses ordres sont tous devant moi, jamais je ne m’écarte de ses lois. 2S 22, 23 : E holl setañsoù a vez dirazon, e holl reolennoù, ne guitaan ket diouto.
Je suis sans reproche envers lui, je me garde loin du péché. 2S 22, 24 : Hag e vezan didamall dirazañ, hag en em ziwall a ran diouzh ar pec’hed.
Le Seigneur me donne selon ma justice, selon ma pureté qu’il voit de ses yeux. 2S 22, 25 : Ha va faeañ a ra an Aotrou hervez va reizhded, hervez va glanded dirak e zaoulagad.
Tu es fidèle envers l’homme fidèle, sans reproche avec l’homme sans reproche ; 2S 22, 26 : Ouzh un den truezus az pez truez, e-keñver an hini didamall e vezez didamall.
envers qui est loyal, tu es loyal, tu ruses avec le pervers. 2S 22, 27 : Gant an hini glan e vezez glan, gant an hini gwallsiek, e vezez gwidreüs.
Tu sauves le peuple des humbles ; les regards hautains, tu les rabaisses. 2S 22, 28 : An dud kaezh a saveteez, da zaoulagad ouzh ar re uhel, o izelaez.
Toi, Seigneur, tu es ma lampe. Le Seigneur éclaire mes ténèbres. 2S 22, 29 : Te eo va goulaouenn, Aotrou, an Aotrou a ro sked d’am zeñvalijenn.
Grâce à toi, je saute le fossé, grâce à mon Dieu, je franchis la muraille. 2S 22, 30 : Ya, ganit e redan enep bagadoù, gant va Doue e lamman dreist mogerioù.
Ce Dieu a des chemins sans reproche, la parole du Seigneur est sans alliage, il est un bouclier pour qui s’abrite en lui. 2S 22, 31 : Doue eo didamall e hent, lavar an Aotrou a zo amprouet, ur skoed ez eo evit kement hini a warez ennañ.
Qui est Dieu, hormis le Seigneur ? le Rocher, sinon notre Dieu ? 2S 22, 32 : Piv a zo Doue estreget an Aotrou ? petore roc’hell a zo estreget hon Doue ?
C’est le Dieu qui est ma place forte et me fraie un chemin sans reproche. 2S 22, 33 : An Doue eo va c’hastell-kreñv, distrobellañ a ra va hent da vat.
Il me donne l’agilité du chamois, il me tient debout sur les hauteurs, 2S 22, 34 : Lakaat a ra va zreid heñvel ouzh re an heizez, ha war ar c’hrec’hioù e ra din derc’hel.
il exerce mes mains à combattre et mon bras, à tendre l’arc. 2S 22, 35 : Embregañ a ra va daouarn d’ar brezel, ha va divrec’h da stennañ ar wareg arem.
Par ton bouclier tu m’assures la victoire, ta patience m’élève. 2S 22, 36 : Reiñ a rez din da skoed salvus, da vadelezh a ro din kresk.
C’est toi qui allonges ma foulée sans que faiblissent mes chevilles. 2S 22, 37 : Frankaat a rez va c’hammedoù dindanon, ha divrall e vez va ufernioù.
Je poursuis mes ennemis, je les détruis, je ne reviens qu’après leur défaite ; 2S 22, 38 : Pa redan war-lerc’h enebourien, o distrujan, ne zistroan ket a-raok o echuiñ.
je les ai achevés, brisés : ils ne se relèveront pas ; ils sont tombés : les voilà sous mes pieds. 2S 22, 39 : O debriñ, o raskañ a ran ha n’adsavont ket, kouezhet int dindan va zreid.
Pour le combat tu m’emplis de vaillance ; devant moi tu fais plier mes agresseurs. 2S 22, 40 : Va gourizañ a rez a nerzh evit ar brezel, sujañ a rez va argaderien dindanon.
Tu me livres des ennemis en déroute ; j’anéantis mes adversaires. 2S 22, 41 : Va enebourien, diskouez a rez din o c’hein, ha va eneberien a rez din distrujañ.
Ils appellent ? pas de sauveur ! le Seigneur ? pas de réponse ! 2S 22, 42 : Huchal a reont : salver ebet ! Etrezek an Aotrou : respont ebet !
J’en fais de la poussière, comme la boue des rues, je les écrase et les piétine. 2S 22, 43 : O bruzunañ a ran evel poultr an douar, evel fank ar straedoù o fladan, o flastran.
Tu me libères des querelles du peuple, tu me gardes à la tête des nations. Un peuple d’inconnus m’est asservi. 2S 22, 44 : Va dieubiñ a rez eus tabutoù va fobl, va mirout a rez e penn pobladoù, tud ha n’anavezen ket am servij.
Des fils d’étrangers se soumettent ; au premier mot, ils m’obéissent. 2S 22, 45 : Paotred an estren a ra kudoù din, adal ma klev o skouarn, e sentont ouzhin.
Ces fils d’étrangers capitulent : quittant leurs bastions, ils seront capturés. 2S 22, 46 : Paotred an estren a zo faezhet, hag enkelc’hiet en o c’hestell.
Vive le Seigneur ! Béni soit mon Rocher ! Qu’il triomphe, Dieu, le roc de mon salut, 2S 22, 47 : Bevet an Aotrou, benniget va Roc’hell, uhelveulet Doue, va roc’hell salver !
ce Dieu qui m’accorde la revanche, qui fait tomber des peuples en mon pouvoir ! 2S 22, 48 : An Doue a ro dial din, a ziskar pobloù dindanon.
Tu me fais échapper à mes ennemis et triompher de l’agresseur, tu m’arraches à la violence de l’homme. 2S 22, 49 : Va zennañ a ra eus va enebourien, a-us d’ar re savet enep din am savez, eus an dud taer am saveteez.
Aussi, je te rendrai grâce parmi les peuples, Seigneur, je fêterai ton nom. 2S 22, 50 : Setu perak az meulan, Aotrou, e-touez ar broadoù, ha da anv a ganmeulan.
Il donne à son roi de grandes victoires, il se montre fidèle à son messie, à David et sa descendance, pour toujours. 2S 22, 51 : Niverus e ra trec’hioù e roue, gras a ro d’e olevad, da Zavid ha d’e lignez da viken".
