Skip to content
Degemer » Bibl e brezhoneg » Testamant kozh » Levr ar profed Izaias » Pennad 15

Levr ar profed Izaias - Pennad 15

Levr : Levr ar profed Izaias
Pennad : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | 32 | 33 | 34 | 35 | 36 | 37 | 38 | 39 | 40 | 41 | 42 | 43 | 44 | 45 | 46 | 47 | 48 | 49 | 50 | 51 | 52 | 53 | 54 | 55 | 56 | 57 | 58 | 59 | 60 | 61 | 62 | 63 | 64 | 65 | 66

Pennad 15

Sikour da enrollañ ar pennad-mañ

Proclamation sur Moab. Depuis la nuit où Ar fut dévastée, Moab est réduite au silence. Depuis la nuit où Qir fut dévastée, Moab est réduite au silence. Is 15, 1 : Diougan war Voab : Ya, en noz end-eeun m’eo bet gwastet eo bet kaset Ar-Moab da netra ; ya, en noz end-eeun m’eo bet gwastet eo bet kaset Kir-Moab da netra.

On monte au sanctuaire, à Dibone, aux lieux sacrés pour y pleurer. Sur Nébo et sur Madaba, Moab hurle de douleur. Ils ont tous la tête rasée, ils ont tous la barbe coupée. Is 15, 2 : Pignat a reer da Dempl Dibon, war an uhellec’hioù da ouelañ : War Nebo ha war Nedeba emañ Moab oc’h hirvoudiñ. Touzet eo bet an holl bennoù, troc’het eo bet an holl varvoù ;

Dans les rues, ils se revêtent de toile à sac ; sur les toits et sur les places, tout le monde hurle et fond en larmes. Is 15, 3 : dre ar straedoù, an dud o deus gwisket ar sac’h, hag e yuder war an toennoù. War ar plasoù e leñv an holl en ur skuilh daeroù :

Heshbone et Élalé poussent des cris, leurs voix s’entendent jusqu’à Yahaç. C’est pourquoi les guerriers de Moab poussent des clameurs, l’âme de Moab frémit. Is 15, 4 : Hirvoudiñ a ra Hesbon hag Eleale, ha betek Yahas e klever o mouezhioù, askre Voab a skrij, krenañ 'ra e ene.

Mon cœur crie sur Moab ; ses fugitifs sont déjà à Soar, vers Églath-Shelishiya. Sur la montée de Louhith, on monte en pleurant ; sur le chemin de Horonaïm, ce sont des cris déchirants. Is 15, 5 : Kalon Voab a laosk kriadennoù, an dec’hourien a zo dija e Tsoar, en Eglat-Shelishia. Setu krapenn Louc’hit, pignat a reont ganti en ur ouelañ. Setu, war hent Horonaïm e laoskont yudadennoù a reuz.

Les eaux de Nimrim sont un endroit désolé : l’herbe a séché, la végétation a disparu, plus aucune verdure. Is 15, 6 : Rak dourioù an Nimrim ’zo bremañ dihesket ; sec’h eo ar geot ha marv al leton, n’eus mui a c’hlasvez.

Voilà pourquoi ses réserves et ses provisions sont transportées au-delà du torrent des Saules. Is 15, 7 : Pezh o deus gallet saveteiñ hag ar bitailh kaset ganto a zougont en tu all da Froud an Haleg, en tu-all d’ar vro.

Car les cris font le tour du territoire de Moab : hurlements, jusqu’à Églaïm, hurlements, jusqu’à Beér-Élim. Is 15, 8 : Ya, ar yudadeg a zo aet war-raok a-dreuz holl douaroù Moab ; betek Eglaim e tiston al leñvadeg, betek Beer-Elim ar c’harmadeg.

Les eaux de Dimone sont rouges de sang, car j’imposerai plus encore à Dimone : le lion, pour les rescapés de Moab, pour ceux qui resteront dans la campagne. Is 15, 9 : Ya, dourioù Dimon ’zo leun a wad. Ha me ' gaso war Zimon poanioù all ouzhpenn ul leon war dec’hourien Moab, a-enep ar restad a vo manet er vro.