Skip to content
Degemer » Bibl e brezhoneg » Testamant kozh » Levr ar profed Izaias » Pennad 47

Levr ar profed Izaias - Pennad 47

Levr : Levr ar profed Izaias
Pennad : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | 32 | 33 | 34 | 35 | 36 | 37 | 38 | 39 | 40 | 41 | 42 | 43 | 44 | 45 | 46 | 47 | 48 | 49 | 50 | 51 | 52 | 53 | 54 | 55 | 56 | 57 | 58 | 59 | 60 | 61 | 62 | 63 | 64 | 65 | 66

Pennad 47



Descends, assieds-toi dans la poussière, vierge, fille de Babylone ! Assieds-toi par terre, tu n’as plus de trône, fille des Chaldéens, car on ne t’appellera plus « la délicate, la raffinée ». Is 47, 1 : Diskenn ! Azez er poultr, gwerc’hez, merc’h Babilon ! Azez war an douar, didronet, merc’h Kaldeiz ! Rak ne vi mui-ken anvet an hini flour ha plijus-dreist.

Prends la meule, mouds la farine, relève ton voile, retrousse ta robe, découvre tes jambes, traverse les cours d’eau : Is 47, 2 : Kemer ar mein-milin ha mal ar bleud, distag da ouel, sav plegioù da sae, dizolo da zivesker, ha treuz ar stêrioù !

que soit découverte ta nudité, que l’on voie ta honte. J’exercerai ma vengeance, personne ne m’en empêchera. Is 47, 3 : Bezet diguzhet da noazhder, ha gwelet da vezh. Mont a ran da dennañ veñjañs, ha didruez e vin

– Notre rédempteur se nomme le Seigneur de l’univers, le Saint d’Israël. Is 47, 4 : (eme hon dasprener, Aotrou an Armeoù, Doue santel Israel).

Assieds-toi donc sans un mot, enfonce-toi dans les ténèbres, fille des Chaldéens, car on ne t’appellera plus « Souveraine des royaumes ». Is 47, 5 : Azez digomz, kae da chom en deñvalijenn, merc’h Kaldeiz. Rak ne vi mui-ken anvet mestrez ar rouantelezhioù.

J’étais irrité contre mon peuple : j’avais profané mon héritage et je les avais livrés entre tes mains. Tu ne leur as montré aucune compassion. Sur le vieillard, tu as durement appesanti ton joug. Is 47, 6 : Kounnaret e oan bet a-enep va fobl, disakret em boa va hêrezh, o roet em boa etre da zaouarn, met didruez out bet outo. Lakaet ec’h eus da bouezañ war an den kozh da yev pounner.

Tu disais : « Je serai pour toujours, perpétuellement souveraine. » Tu n’as pas pris à cœur ces choses-là, ni songé à cette fin. Is 47, 7 : Ha lavarout a raes : Da holl viken me 'vo rouanez veur ; n’ac’h eus ket soñjet ha taolet evezh peseurt diwezh a vefe.

Maintenant, écoute donc, voluptueuse, toi qui trônais avec assurance et disais en ton cœur : « Moi, et rien que moi ! Je ne serai jamais veuve ni ne connaîtrai la privation d’enfants. » Is 47, 8 : Bremañ eta, selaou, plac’h orgedus, te azezet dibreder, o lavarout ouzhit da-unan ez kalon : Me hag hini all ebet ! N’anavezin ket ar stad a intañvez na marv va bugale !

Eh bien, ces deux malheurs fondront sur toi d’un seul coup, en un jour : privation d’enfants et veuvage ; tous ces malheurs fondent sur toi, malgré le nombre de tes sorcelleries, malgré la puissance de ta magie. Is 47, 9 : Dont a raio warnout an daou dra-se, a-daol-trumm en un hevelep deiz, marv da vugale, an intañvelezh, war un dro a gouezho warnout, daoust da niver da strobinelloù ha da nerzh da holl achanterezh.

Tu tirais assurance de ta malice ; tu disais : « Personne ne me voit ! » C’est ta sagesse et ta science qui t’ont égarée. En ton cœur tu disais : « Moi, et rien que moi ! » Is 47, 10 : Fiziañs az poa ez trougiezh pa lavares : N’eus hini am gwelfe ! Da furnez. ha da ouiziegezh eo ar re o deus da vezvet, pa lavares e-kreiz da galon : Me hag hini all ebet !

Un malheur va fondre sur toi, sans que tu puisses le conjurer ; un désastre te frappera, sans que tu puisses y échapper ; soudain fondra sur toi une tourmente que tu ne connais pas. Is 47, 11 : Dont a raio warnout ur gwalleur ha n’helli ket argas anezhañ. Warnout e kouezho ur gwall-reuz ha n’helli ket pellat diouzhit. Warnout e teuio a-daol-trumm, hep gouzout dit, an dismantr.

Reste donc avec ta magie et tes nombreuses sorcelleries pour lesquelles tu t’es fatiguée dès ta jeunesse : peut-être pourras-tu en tirer profit, et peut-être te rendras-tu redoutable ! Is 47, 12 : Sav eta gant da strobinelloù, gant niver bras da vreoù, ez out en em skuizhet ganto abaoe da yaouankiz. Marteze e c’helli tennañ gounid diouto ? Dont a-benn marteze da spontañ ?

Tu t’es épuisée à force de consultations. Qu’ils se lèvent donc et qu’ils te sauvent, ceux qui scrutent le ciel, qui observent les étoiles et, à chaque nouvelle lune, font connaître ce qui t’arrivera ! Is 47, 13 : En em skuizhet out dre forzh kuzuliañ : A, ra savint eta, ra zeuio d’az saveteiñ ar re a studi an Neñvoù, a evesha ouzh ar stered, hag a ro da c’houzout gant pep loar nevez petra ’zo war-nes c’hoarvezout.

Voici qu’ils sont comme de la paille : le feu les brûlera, ils ne pourront échapper à l’étreinte des flammes ; ce ne seront pas des braises pour se chauffer, ni la flambée devant laquelle on s’assied ! Is 47, 14 : Heñvel e vint ouzh tammoù-plouz roet d’an tan da bulluc’hañ ! Ne ziwallint ket o buhez diouzh galloud ar flammoù. Ha ne vint ket regez mat da dommañ na tan d’azezañ dirazañ.

Voilà comment te serviront ceux pour qui tu t’es fatiguée, ceux qui trafiquèrent avec toi depuis ta jeunesse ; chacun s’est fourvoyé de son côté, et pas un qui te sauve. Is 47, 15 : Sed ar pezh a dalvezo dit da holl gevredidi, ar re ez out en em skuizhet ganto abaoe da yaouankiz ! Kantren a raint, pep unan diouzh e du, hag hini ebet evit da saveteiñ !