Levr ar profed Izaias - Pennad 48
Pennad : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | 32 | 33 | 34 | 35 | 36 | 37 | 38 | 39 | 40 | 41 | 42 | 43 | 44 | 45 | 46 | 47 | 48 | 49 | 50 | 51 | 52 | 53 | 54 | 55 | 56 | 57 | 58 | 59 | 60 | 61 | 62 | 63 | 64 | 65 | 66
Pennad 48
Écoutez ceci, maison de Jacob, vous qui portez le nom d’Israël, vous qui êtes issus de Juda, vous qui prêtez serment par le nom du Seigneur, qui faites mémoire du Dieu d’Israël, mais sans loyauté ni justice. Is 48, 1 : Selaouit kement-mañ, tud tiegezh Jakob, c’hwi hag a zoug anv Israel hag a zo deuet eus gwad Youda. C’hwi hag a dou dre anv an Aotrou, hag a asped Doue Israel met hep lealded na justis.
Car ils s’appellent « ceux de la Ville sainte », et ils s’appuient sur le Dieu d’Israël : « Seigneur de l’univers » est son nom. Is 48, 2 : Rak kemer a reont warno o-unan anv ar Gêr santel, hag en em harpañ a reont war Doue Israel a zo e anv Aotrou an Armeoù.
Les événements passés, je les avais annoncés d’avance ; ils étaient sortis de ma bouche, et je les avais fait entendre ; soudain j’ai agi, et ils sont arrivés. Is 48, 3 : A bell ’zo em boa diouganet an darvoudoù kentañ ; deut int er-maez eus va genou, o embannet em eus, a-daol-trumm em eus o sevenet, tra c’hoarvezet int bet.
Sachant que tu es dur, que ta nuque est une barre de fer, et que ton front est de bronze, Is 48, 4 : rak gouzout a ran, o Israel, ez out ur penn-kalet hag ez eo da chouk ur sparl-houarn, hag ez eo da dal ur tamm-arem ;
je t’ai annoncé d’avance les événements ; avant qu’ils n’arrivent, je te les ai fait entendre, pour que tu n’ailles pas dire : « C’est ma figurine qui en est l’auteur, c’est mon idole, ma statue de métal fondu qui les a ordonnés. » Is 48, 5 : neuze em eus degemennet dit an traoù-se pell amzer 'zo, em eus o diskleriet kent dezho degouezhout, gant aon na lavarfes : Va idolenn eo an hini he deus o sevenet, va delwenn kizellet pe deuzet he deus o gourc’hemennet.
Tu as entendu tout cela : regarde-le ; et tu ne l’annoncerais pas ? Maintenant, je te fais entendre des choses nouvelles, secrètes, inconnues de toi. Is 48, 6 : Hen klevet ac’h eus ! Sell ! Deuet eo pep tra da wir, daoust ha ne rankez ket hen anzav ? Ha bremañ eo traoù nevez a gemennan dit, traoù miret kuzh ha n’ouies ket anezho.
C’est maintenant qu’elles sont créées et non depuis longtemps ; avant ce jour, tu ne les avais pas entendues ; ainsi tu ne pouvais pas dire : « Mais oui, je les connaissais ! » Is 48, 7 : Bremañ souden e vint krouet pa ne oant ket a-raok, ha n’az poa ket klevet komz diouto betek-hen, gant aon na lavarfes : Setu, o anavezout a raen !
Eh bien non, tu n’as rien entendu, non, tu ne savais rien, non, autrefois tu n’avais pas ouvert l’oreille ; je sais bien que tu as trahi encore et encore, toi que l’on nomme « Rebelle-dès-le-sein-maternel ». Is 48, 8 : Nann, n’az poa klevet netra diouto, gouezet netra, ha da skouarn ne oa ket bet digoret a-ziaraok. Rak gouzout a ran pegen treitour ez out, te bet anvet : Disent ! adalek korf da vamm.
À cause de mon nom, je suspends ma colère, pour mon honneur, je patiente avec toi, afin de ne pas t’exterminer. Is 48, 9 : Abalamour d’am anv em eus ampellet va c’hounnar, abalamour d’am enor em eus dalc’het warni, dre c’hrad-vat evidout, evit chom hep da vreviñ.
Ce n’est pas comme de l’argent que je t’ai épuré, mais je t’ai éprouvé au creuset du malheur. Is 48, 10 : Met setu m’am eus da buraet en tan evel arc’hant, da amprouet em eus e fornigell ar gwalleur.
C’est à cause de moi, de moi seul que je le fais : Comment ! Mon nom serait-il profané ? Ma gloire, je ne la donnerai pas à un autre. Is 48, 11 : Abalamour din-me, din-me va-unan, em eus graet se : Penaos gouzañv e ve disakret va anv ? Ha va gloar, ne roin ket anezhi d’un all.
Écoute-moi, Jacob, toi, Israël, que j’ai appelé ! Moi, Je suis : je suis le Premier, et je suis le Dernier. Is 48, 12 : Selaou ac’hanon, o Jakob, te, Israel hag am eus galvet, Me eo an hini a zo ar c’hentañ ha Me ivez an diwezhañ.
C’est ma main qui a fondé la terre, ma droite a déployé les cieux. Je les appelle : ensemble ils se présentent. Is 48, 13 : Va dorn en deus soliet an douar, va dorn dehoù en deus astennet an Neñvoù, Me eo an hini a c’halv anezho, hag int en em ziskouez a-gevret dirazon.
Tous, réunissez-vous, écoutez ! Qui parmi eux a annoncé cela ? Celui que le Seigneur aime accomplit sa volonté contre Babylone, il sera son bras contre les Chaldéens. Is 48, 14 : En em dolpit holl, va selaouit, pehini anezho en deus rakkemennet an traoù-se ? "An hini a garan a gaso va mennad da benn a-enep Babilon ha gouenn ar Galdeiz.
C’est moi, oui, c’est moi qui ai parlé, qui l’ai appelé ; je l’ai fait venir, il mènera son entreprise à bien ! Is 48, 15 : Me eo, me eo am eus komzet ha galvet anezhañ, Me am eus graet dezhañ dont ha kas da vat e vennad.
Approchez-vous de moi, écoutez ceci : depuis le commencement, je n’ai jamais parlé en secret ; depuis le temps où cela s’est passé, Je suis là. Et maintenant, le Seigneur Dieu, avec son esprit, m’envoie. Is 48, 16 : Tostait ouzhin, selaouit kement-mañ : A-dal ar penn kentañ n’em eus ket komzet e kuzh, ha pa c’hoarvez an traoù-se emaon eno". - Ya, bremañ44
Ainsi parle le Seigneur, ton rédempteur, Saint d’Israël : Je suis le Seigneur ton Dieu, je te donne un enseignement utile, je te guide sur le chemin où tu marches. Is 48, 17 : Evel-hen e komz an Aotrou, da salver, Sant Israel : Me an Aotrou, da Zoue, a gelenn dit ar pezh a zo mat evidout hag az ren dre an hent a dleez mont gantañ.
Si seulement tu avais prêté attention à mes commandements, ta paix serait comme un fleuve, ta justice, comme les flots de la mer. Is 48, 18 : O ! M’az pije taolet pled ouzh va gourc’hemennoù, neuze e vije da eurvad evel ur stêr vras, ha da drec’h evel tonnoù ar mor !
Ta postérité serait comme le sable, comme les grains de sable, ta descendance ; son nom ne serait ni retranché ni effacé devant moi. Is 48, 19 : Niverus evel an traezh e vije da lignez ha da ziskennidi evel grouan an aod, morse ne vije bet diverket da anv na rasket a-zirazon.
Sortez de Babylone ! Vite, quittez les Chaldéens ! Avec des cris de joie, annoncez, faites-le entendre, propagez-le jusqu’aux extrémités de la terre ! Dites : « Le Seigneur a racheté son serviteur Jacob. » Is 48, 20 : It er-maez eus Babilon, tec’hit diouzh ar Galdeiz ! Gant youc’hadennoù degemennit, embannit an dra-mañ, hen roit da c’houzout betek penn pellañ an douar, lavarit : Dasprenet en deus an Aotrou e servijer Jakob !
Ils n’ont pas eu soif dans les lieux arides où il les a conduits. Il a fait sourdre pour eux les eaux du rocher, il a fendu le rocher : les eaux ont ruisselé ! Is 48, 21 : Sec’hed ebet evit ar re en deus bleinet dre ar gouelec’h, lakaet en deus evito dour da darzhañ eus ar roc’h, faoutet en deus ar maen ha strinket eo an dour46.
Pas de paix pour les méchants, – dit le Seigneur. Is 48, 22 : N’eus peoc’h ebet, eme an Aotrou, evit ar re fallakr.
