Levr ar profed Izaias - Pennad 58
Pennad : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | 32 | 33 | 34 | 35 | 36 | 37 | 38 | 39 | 40 | 41 | 42 | 43 | 44 | 45 | 46 | 47 | 48 | 49 | 50 | 51 | 52 | 53 | 54 | 55 | 56 | 57 | 58 | 59 | 60 | 61 | 62 | 63 | 64 | 65 | 66
Pennad 58
Crie à pleine gorge ! Ne te retiens pas ! Que s’élève ta voix comme le cor ! Dénonce à mon peuple sa révolte, à la maison de Jacob ses péchés. Is 58, 1 : Garm a-bouez-penn, na baouez ket, sav da vouezh evel ur c’horn, diskler d’am fobl he drougoberoù ha da di Jakob e bec’hedoù.
Ils viennent me consulter jour après jour, ils veulent connaître mes chemins. Comme une nation qui pratiquerait la justice et n’abandonnerait pas le droit de son Dieu, ils me demandent des ordonnances justes, ils voudraient que Dieu soit proche : Is 58, 2 : Va c’hlask a reont a zeiz da zeiz, hag e fell dezho anavezout va hentoù, evel ur vroad a virfe ar reizhder ha na zilezfe ket gwir he Doue. Goulenn a reont diganin reolennoù a justis, fellout a ra dezho e teufe Doue da vezañ tost :
« Quand nous jeûnons, pourquoi ne le vois-tu pas ? Quand nous faisons pénitence, pourquoi ne le sais-tu pas ? » Oui, mais le jour où vous jeûnez, vous savez bien faire vos affaires, et vous traitez durement ceux qui peinent pour vous. Is 58, 3 : Perak hon eus yunet ha n’ac’h eus ket sellet ? Perak en em gastizañ mar ne daolez ket pled ? Setu ! En deizioù ma yunit emaoc’h gant hoc’h aferioù hag e sammit ho tud gant al labour.
Votre jeûne se passe en disputes et querelles, en coups de poing sauvages. Ce n’est pas en jeûnant comme vous le faites aujourd’hui que vous ferez entendre là-haut votre voix. Is 58, 4 : Yunañ a rit en ur brosezañ hag en ur dabutal en ur skeiñ taolioù-dorn ouzh ar paour. N’eo ket yunoù seurt-se, evel ma rit hiziv, a lakay ho mouezh da vezañ klevet war grec’h.
Est-ce là le jeûne qui me plaît, un jour où l’homme se rabaisse ? S’agit-il de courber la tête comme un roseau, de coucher sur le sac et la cendre ? Appelles-tu cela un jeûne, un jour agréable au Seigneur ? Is 58, 5 : Hag-eñ 've hennezh ar yun a ra plijadur din en deiz m’en em gastiz an den ? Plegañ e benn evel ur vroenenn, gourvez war ar sac’h ha war al ludu, hag-eñ eo kement-se a anvez-te ur yun, un deiz plijus d’an Aotrou ?
Le jeûne qui me plaît, n’est-ce pas ceci : faire tomber les chaînes injustes, délier les attaches du joug, rendre la liberté aux opprimés, briser tous les jougs ? Is 58, 6 : Daoust ha n’ouzoc’h ket peseurt yun a blij din ? Eme Doue an Aotrou. Terriñ ar chadennoù direizh, diskoulmañ liammoù ar yev ! Lezel ar re voustret da vont en o frankiz ? Eme Doue an Aotrou.
N’est-ce pas partager ton pain avec celui qui a faim, accueillir chez toi les pauvres sans abri, couvrir celui que tu verras sans vêtement, ne pas te dérober à ton semblable ? Is 58, 7 : Rannañ ar bara gant an hini en deus naon, degemer en ti ar beorien dic’houdor ! Gwiskañ an neb a welez en noazh, chom hep treiñ kein ouzh da nesañ !
Alors ta lumière jaillira comme l’aurore, et tes forces reviendront vite. Devant toi marchera ta justice, et la gloire du Seigneur fermera la marche. Is 58, 8 : Neuze e paro da sklerijenn evel ur gouloù-deiz, ha da c’houli en em serro dizale. Dirazout e kerzho da reizhder ha splannder an Aotrou az kwarezo en a-dreñv.
Alors, si tu appelles, le Seigneur répondra ; si tu cries, il dira : « Me voici. » Si tu fais disparaître de chez toi le joug, le geste accusateur, la parole malfaisante, Is 58, 9 : Neuze ma c’halvez anezhañ, an Aotrou a responto, ma kriez davetañ e lavaro : Setu-me ! Ma tistaolez diouzhit ar c’hoant-moustrañ, ar jestr a c’hourdrouz hag al lavaroù drouk,
si tu donnes à celui qui a faim ce que toi, tu désires, et si tu combles les désirs du malheureux, ta lumière se lèvera dans les ténèbres et ton obscurité sera lumière de midi. Is 58, 10 : ma rannez da vara gant an den marnaoniek ha ma roez he gwalc’h da gorzailhenn ar reuzeudig, Neuze da sklerijenn a savo e-kreiz an teñvalderioù, ha da deñvalijenn a lugerno 'vel ur c’hreisteiz.
Le Seigneur sera toujours ton guide. En plein désert, il comblera tes désirs et te rendra vigueur. Tu seras comme un jardin bien irrigué, comme une source où les eaux ne manquent jamais. Is 58, 11 : Atav e vo an Aotrou ouzh da hentañ ha zoken er gouelec’h e tinaonio da ene. Nerzhusaat a raio da eskern, hag e vezi evel ul liorzh douraet, evel ur feunteun, ur stivell fonnus, ha ned a ket he dourioù da hesk.
Tu rebâtiras les ruines anciennes, tu restaureras les fondations séculaires. On t’appellera : « Celui qui répare les brèches », « Celui qui remet en service les chemins ». Is 58, 12 : Adsevel a ri an dismantroù henamzerel, mañsoniñ a ri war fontoù ar remziadoù kent, hag anvet e vi adresisaer ar freuzadennoù, adaozer ar chomadurioù dismantret.
Si tu t’abstiens de voyager le jour du sabbat, de traiter tes affaires pendant mon jour saint, si tu nommes « délices » le sabbat et déclares « glorieux » le jour saint du Seigneur, si tu le glorifies, en évitant démarches, affaires et pourparlers, Is 58, 13 : Ma chomez hep mac’hañ ar Sabad dindan da dreid, hep en em reiñ d’az aferioù-te em deiz santel, mar anvez ar Sabad : Un dudi ! ha deiz kehelus, an hini dediet d’an Aotrou, mar enorez anezhañ en ur chom hep mont en hent, en ur zilezel da gefridioù hag ar parlanterezh,
alors tu trouveras tes délices dans le Seigneur ; je te ferai chevaucher sur les hauteurs du pays, je te donnerai pour vivre l’héritage de Jacob ton père. Oui, la bouche du Seigneur a parlé. Is 58, 14 : neuze e kavi da blijadurezh en Aotrou, da lakaat a rin-me evel un trec’hour war uhelennoù ar vro ; da vagañ a rin gant herezh Jakob, da dad, rak genou an Aotrou en deus hen lavaret !
