Levr Jeremias - Pennad 20
Pennad : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | 32 | 33 | 34 | 35 | 36 | 37 | 38 | 39 | 40 | 41 | 42 | 43 | 44 | 45 | 46 | 47 | 48 | 49 | 50 | 51 | 52
Pennad 20
Le prêtre Pashehour, fils d’Immer, responsable de l’ordre dans la maison du Seigneur, entendit ce que prophétisait Jérémie. Jr 20, 1 : Ar beleg Pashour, mab da Immer, pennevezhier e Ti an Aotrou, a glevas Jeremias o tiouganañ an traoù-se.
Alors Pashehour frappa le prophète Jérémie et le fit attacher au pilori qui est à la porte Haute de Benjamin, celle de la maison du Seigneur. Jr 20, 2 : Pashour a lakaas skeiñ gant Jeremias, ar profed, hag e zerc’hel er c’hefioù, e- kichen dor Uhel Benjamin, hag a zo e Ti an Aotrou.
Le lendemain, comme Pashehour le faisait détacher du pilori, Jérémie lui dit : Le Seigneur ne t’appelle plus « Pashehour », mais « Épouvante-de-tous-côtés » Jr 20, 3 : Hogen antronoz, Pashour a lakaas tennañ Jeremias er-maez eus ar c’hefioù met Jeremias a lavaras dezhañ : "N’eo mui gant an anv a Bashour e vezes anvet gant an Aotrou, met gant an hini Vagormisabib (Spouron a bep tu).
car, ainsi parle le Seigneur : Voici que je vais faire de toi un épouvantail, pour toi-même et tous tes amis. Ils tomberont sous l’épée de leurs ennemis : tu le verras de tes yeux. Je vais livrer tous les gens de Juda aux mains du roi de Babylone. Il les déportera à Babylone ; il les frappera de l’épée. Jr 20, 4 : Rak evel-hen e komz an Aotrou : "Setu-me o reiñ ac’hanout d’ar spouron, te ha da holl vignoned ; kouezhañ 'raint dindan kleze o enebourien, ha da zaoulagad hen gwelo ! Ha Youda en e bezh a lakain etre daouarn roue Babilon hag harluet e vo an dud gantañ da Vabilon ha skoet gant ar c’hleze.
Je livrerai toutes les réserves de cette ville, tout le fruit de son labeur et tout ce qu’elle a de précieux. Je livrerai tous les trésors des rois de Juda aux mains de leurs ennemis qui les pilleront, les prendront et les emporteront à Babylone. Jr 20, 5 : Lakaat a rin c’hoazh holl binvidigezhioù ar gêr-mañ, hec’h holl c’hounidigezhioù, kement he deus a dalvoudek, holl deñzorioù rouaned Youda etre daouarn o enebourien, int o freizho, o sammo hag o c’haso ganto da Vabilon.
Toi, Pashehour, et tous les habitants de ta maison, vous partirez en captivité. Tu iras à Babylone ; là, tu mourras ; là, tu seras enterré, toi et tous tes amis auxquels tu as prophétisé le mensonge. Jr 20, 6 : Te avat, Pashour, hag ar re holl a chom ez ti eo d’an harlu ez eot ; da Vabilon ez i hag eno e varvi hag eno e vezi douaret, te ha da holl vignoned ac’h eus diouganet gevier dezho !"
Seigneur, tu m’as séduit, et j’ai été séduit ; tu m’as saisi, et tu as réussi. À longueur de journée je suis exposé à la raillerie, tout le monde se moque de moi. Jr 20, 7 : Va lorbet ac’h eus, Aotrou ; ya lorbet on bet, kroget ac’h eus ennon ha trec’h out bet din ! Danvez a c’hoapaerezh on bet a-hed an deiz, an holl dud a c’hodis ac’hanon.
Chaque fois que j’ai à dire la parole, je dois crier, je dois proclamer : « Violence et dévastation ! » À longueur de journée, la parole du Seigneur attire sur moi l’insulte et la moquerie. Jr 20, 8 : Rak, bewech ma komzan, e rankan youc’hal, garmiñ da embann drouknerzh ha gwasterezh ! Rak Komz an Aotrou a sach warnon dismegañs ha goge a-hed an deiz.
Je me disais : « Je ne penserai plus à lui, je ne parlerai plus en son nom. » Mais elle était comme un feu brûlant dans mon cœur, elle était enfermée dans mes os. Je m’épuisais à la maîtriser, sans y réussir. Jr 20, 9 : Lavaret am eus : "Ne rin mui meneg anezhañ ha ne gomzin mui en e Anv". Met em c’halon e oa se evel un tan o teviñ, ne oan ket gouest da zerc’hel.
J’entends les calomnies de la foule : « Dénoncez-le ! Allons le dénoncer, celui-là, l’Épouvante-de-tous-côtés. » Tous mes amis guettent mes faux pas, ils disent : « Peut-être se laissera-t-il séduire… Nous réussirons, et nous prendrons sur lui notre revanche ! » Jr 20, 10 : Rak klevout a raen kaozioù drouk an engroez : "Spouron warnañ a bep tu ! Diskuilhit anezhañ hag e ziskuilhañ a raimp ! " Kement a oa evit va mignoned a veze o c’hedal va lamm : "Marteze en em lezo da vezañ desevet hag e vimp trec’h dezhañ, hag e tennimp veñjañs anezhañ. "
Mais le Seigneur est avec moi, tel un guerrier redoutable : mes persécuteurs trébucheront, ils ne réussiront pas. Leur défaite les couvrira de honte, d’une confusion éternelle, inoubliable. Jr 20, 11 : Met an Aotrou a zo ganin evel un haroz galloudus setu perak e streboto va heskinerien, e-lec’h trec’hiñ warnon. Mezh-ruz e vo ganto o vezañ chomet hep ober berzh : Mezhekadur peurbadus, ne vo ket ankounac’haet !
Seigneur de l’univers, toi qui scrutes l’homme juste, toi qui vois les reins et les cœurs, fais-moi voir la revanche que tu leur infligeras, car c’est à toi que j’ai remis ma cause. Jr 20, 12 : Met te, Aotrou an armeoù, te hag a sont an den reizh, hag a wel al lounezhi hag ar galon, gra ma welin da veñjañs warno ! rak etre da zaouarn am eus lakaet va c’haoz.
Chantez le Seigneur, louez le Seigneur : il a délivré le malheureux de la main des méchants. Jr 20, 13 : Kanit d’an Aotrou, meulit an Aotrou, rak dieubet en deus ene ar reuzeudig diouzh dorn an drougoberourien.
Maudit soit le jour où je suis né ! Le jour où ma mère m’a enfanté, qu’il ne soit pas béni ! Jr 20, 14 : Milliget ra vo an deiz ma-z on bet ganet ! An deiz m’am ganas va mamm, arabat e vefe benniget !
Maudit soit l’homme qui annonça à mon père cette nouvelle qui le combla de joie : « Il t’est né un fils, un garçon ! » Jr 20, 15 : Mallozh war an den a gasas ar c’heloù d’am zad, en ur lavarout : "Ganet ez eus dit ur paotr" hag a leunias anezhañ neuze a levenez.
Cet homme deviendra pareil aux villes que le Seigneur a renversées sans pitié. Il entendra la clameur au matin, et le cri de guerre en plein midi. Jr 20, 16 : Ra vo gant an den-se evel gant ar c’hêrioù a voe eilpennet gant an Aotrou, didruez ; ra glevo garm an argad diouzh ar beure ha youc’hadeg ar brezel da goulz kreisteiz !
Maudit soit le jour qui ne m’a pas fait mourir dès le ventre : ma mère serait devenue mon tombeau, et son ventre me porterait toujours. Jr 20, 17 : Rak n’en deus ket va lakaet da vervel e kof va mamm ; va mamm a vije bet neuze va bez hag hec’h amzer-dougen he dije padet da virviken !
Pourquoi donc suis-je sorti du ventre ? Pour voir peine et tourments, et mes jours s’achever dans la honte ? Jr 20, 18 : Perak ’ta on deut er-maez eus askre va mamm, evit gwelout an doan hag ar glac’har hag evit kuzumiñ va deizioù e-kreiz ar vezh ?
