Skip to content
Degemer » Bibl e brezhoneg » Testamant kozh » Levr Jeremias » Pennad 50

Levr Jeremias - Pennad 50

Levr : Levr Jeremias
Pennad : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | 32 | 33 | 34 | 35 | 36 | 37 | 38 | 39 | 40 | 41 | 42 | 43 | 44 | 45 | 46 | 47 | 48 | 49 | 50 | 51 | 52

Pennad 50



Parole que le Seigneur a prononcée sur Babylone, le pays des Chaldéens, par l’intermédiaire du prophète Jérémie : Jr 50, 1 : Sed ar gomz a zistagas an Aotrou enep Babilon, Kemennit ha da vro ar Galdeiz, dre vinistrerezh Jeremias, ar profed.

Annoncez-le parmi les nations, faites-le entendre et levez l’étendard, faites-le entendre, ne le cachez pas, dites-le : Babylone est prise, le dieu Bel est couvert de honte, Mardouk, terrorisé ; ses faux dieux sont couverts de honte, ses idoles immondes, terrorisées ; Jr 50, 2 : Kemennit e-touez ar broadoù, embannit-eñ, n’hen kuzhit ket, ha lavarit : Kemeret eo Babilon ! Bel zo goloet a vezh ! Flastret eo Merodak ! Goloet eo a vezh e idolennoù ! E Loustonioù a zo kouezhet en o foull.

car depuis le nord une nation monte contre elle, pour livrer son pays à la dévastation ; nul n’y habitera plus : depuis l’homme jusqu’au bétail, ils ont fui, ils sont partis. Jr 50, 3 : Rak eus an hanternoz e pign en hec’h enep ur boblad hag a lakaio ar vro dindan wasterezh, ne vo mui enni annezer ebet ken : ken an dud ken al loened o deus tec’het, a zo aet kuit !

En ces jours-là, en ce temps-là, – oracle du Seigneur – les fils d’Israël et les fils de Juda viendront tous ensemble ; ils marcheront en pleurant, ils chercheront le Seigneur leur Dieu. Jr 50, 4 : En deizioù-se hag en amzer-se, - lavar an Aotrou - e teuio en-dro mibien Israel, int ha mibien Youda holl a-gevret ; mont a raint, en ur ouelañ, gant o hent da gaout an Aotrou, o Doue.

Ils demanderont le chemin de Sion et tourneront vers elle leur visage : « Venez, attachons-nous au Seigneur par une alliance éternelle, inoubliable. » Jr 50, 5 : Goulenn a raint hent Sion, troet o dremm war-zu enni : "Deuit, en em stagomp ouzh an Aotrou dre ur genedelezh beurbadus digounaus.

Les gens de mon peuple étaient des brebis perdues : ceux qui étaient leurs bergers les avaient égarées, ils les avaient laissées errer dans les montagnes ; elles allaient de montagne en colline, elles avaient oublié leur bercail. Jr 50, 6 : Dañvadezed kollet eo se e oa va fobl ; o mesaerien o lakae da ziankañ, war ar menezioù e raent dezho kantren, en ur vont a venez da dorgenn ; ankounac’haet o lochenn ganto.

Tous ceux qui les rencontraient les dévoraient, et leurs adversaires disaient : « Nous ne sommes pas en faute, car ces gens ont péché contre le Seigneur, la demeure de justice, contre le Seigneur, l’espoir de leurs pères. » Jr 50, 7 : Ar re holl o c’have a blaouie anezho, hag o enebourien a soñje : "N’omp ket kablus, peogwir o deus pec’het a-enep an Aotrou, ti a reizhded ha goanag o zadoù".

Fuyez du milieu de Babylone, du pays des Chaldéens, sortez, et soyez comme des béliers à la tête des brebis ! Jr 50, 8 : Kemerit an tec’h diouzh Babilon ha diouzh ar Galdeiz It kuit ! Bezit evel bouc’hed e penn an tropell.

Car voici que je suscite pour monter à l’assaut de Babylone un rassemblement de grandes nations venant des pays du nord ; elles prendront position contre elle et s’en empareront. Leurs flèches seront comme celles d’un habile guerrier qui ne revient pas les mains vides. Jr 50, 9 : Rak setu ma lakain da sevel enep Babilon ur strollad a vroioù bras eus bro an hanternoz, en em renkañ 'raint en hec’h enep ; hag en doare-se e vo kemeret. O saezhoù a zo evel re ur brezelour akuit ha na zistro ket goullo e zaouarn.

La Chaldée sera mise au pillage : tous ceux qui la pilleront seront rassasiés – oracle du Seigneur. Jr 50, 10 : Bro-Gasdim a vo lakaet en arigrap, an holl breizhataerien anezhi o devo o gwalc’h – lavar an Aotrou.

Oui, vous vous réjouissez, oui, vous bondissez de joie, vous qui dépouillez mon héritage ; oui, vous gambadez comme génisses dans les prés, vous hennissez comme des étalons ; Jr 50, 11 : Laouenaat hoc’h eus graet, ha youc’hal a joa, preizhataerien va hêrezh ! Lammet hoc’h eus evel un ounner war peuriñ druz, c’hwirinet evel mirc’hed kalloc’h !

mais votre mère est accablée de honte, celle qui vous a enfantés est couverte de confusion. La voici à la traîne des nations : un désert, une terre sèche et aride. Jr 50, 12 : Met setu ho mamm, goloet a vezh mezhekaet eo da vat an hini ho kanas ! Setu bremañ an hini diwezhañ eus ar broadoù, ur gouelec’h, un douar krin, ur disgeoteg !

À cause de l’irritation du Seigneur, elle ne sera plus habitée mais sera tout entière un lieu désolé ; quiconque passera près de Babylone se désolera et fera entendre un sifflement de stupeur à la vue de toutes ses plaies. Jr 50, 13 : En abeg da vrouez an Aotrou ne vo mui a dud enni, bez’ e vo en he fezh un dachenn digenvez ; an neb a dremeno dre Vabilon a vo sabatuet hag a c’hwitello dirak hec’h holl c’houlioù.

Prenez position autour de Babylone, vous tous qui tendez l’arc ; tirez sur elle, n’épargnez pas les flèches, car elle a péché contre le Seigneur. Jr 50, 14 : En em renkit a-enep Babilon , enkelc’hiit anezhi, c’hwi holl hag a stegn ar wareg ; tennit warni, n’espernit ket ho saezhoù, rak pec’het he deus a-enep an Aotrou !

Faites retentir autour d’elle le cri de guerre, elle se rend. Ses défenses tombent, ses remparts sont démolis. Oui, c’est la revanche du Seigneur ! Vengez-vous d’elle, faites-lui ce qu’elle a fait. Jr 50, 15 : Distagit en hec’h-enep garmadeg ar brezel tro-war-dro ! Astenn a ra he dorn, he feulioù a ya d’an traoñ,93 he mogerioù-tro ’zo distrujet. Setu veñjañs an Aotrou ; en em zigollit warni, hervez m’he deus graet, grit dezhi !

De Babylone retranchez celui qui sème et celui qui manie la faucille au temps de la moisson. Devant l’épée impitoyable, que chacun se tourne vers son peuple, que chacun s’enfuie dans son pays ! Jr 50, 16 : Dilamit kuit eus Babilon an hini a had hag an hini a c’hoari gant ar falz en amzer an eost. En abeg d’ar c’hleze draster, ra zistroio pep hini war-zu e bobl, ra dec’ho pep hini war-zu e vro.

Israël était une brebis égarée, pourchassée par des lions : le premier qui la dévora fut le roi d’Assour ; le dernier, qui l’acheva jusqu’aux os, ce fut Nabucodonosor, roi de Babylone. Jr 50, 17 : Israel a oa un dañvadez dianket, a rede al leoned war he lerc’h. Roue Asour, da gentañ, he lonkas ; Naboukodonozor, roue Babilon, an hini diwezhañ a dorras dezhi hec’h eskern.

C’est pourquoi, ainsi parle le Seigneur de l’univers, le Dieu d’Israël : Voici que je vais châtier le roi de Babylone et son pays, comme j’ai châtié le roi d’Assour. Jr 50, 18 : En abeg da-se, evel-hen e komz an Aotrou, Doue Israel : Setu ma taolan va c’hastiz war roue Babilon ha war e vro, evel m’am eus graet a-enep roue Asour.

Je ramènerai Israël à son enclos pour le faire paître sur le Carmel et le Bashane ; sur les montagnes d’Éphraïm et de Galaad, il sera rassasié. Jr 50, 19 : Lakaat a rin Israel da zistreiñ d’e beurvan, ma peuro war ar C’harmel hag er Basan, ma kavo e walc’h war venez Efraim hag ar Galaad.

En ces jours-là, en ce temps-là, – oracle du Seigneur – on cherchera la faute d’Israël, mais il n’y en aura plus ; on cherchera les péchés de Juda, mais on n’en trouvera plus, car je pardonnerai à ce reste que j’aurai préservé. Jr 50, 20 : En deizioù-se hag en amzer-se – lavar an Aotrou, e klaskor faot Israel, ha ne vo mui anezhi ; pec’hedoù Youda, ha ne vo mui kavet anezho ; rak pardonet em bo d’ar restad a lezin.

Monte, peuple du nord, au pays de « Double révolte », monte contre lui et contre les habitants de « Châtiment » ! Massacre, et voue à l’anathème les derniers d’entre eux – oracle du Seigneur – et agis en tout comme je te l’ai ordonné. Jr 50, 21 : Pign etrezek bro Merataim, pign en hec’h-enep hag a-enep tud Pekod. Lazh ha kas da get ar pezh a chom anezho - lavar an Aotrou, ha gra holl ar pezh am eus gourc’hemennet dit.

Bruit de guerre dans le pays, et grand désastre ! Jr 50, 22 : Trouz emgann er vro, ha reuz divuzul !

Comment est-il abattu et brisé, le Marteau de toute la terre ? Comment est-elle devenue un lieu désolé, Babylone, parmi les nations ? Jr 50, 23 : Penaos eo bet diskaret ha brevet morzhol an douar a-bezh ? Penaos eo deuet da vezañ ur spont Babilon, e-mesk ar broadoù ?

Je t’ai tendu un piège, et tu as été attrapée, Babylone, mais toi, tu ne l’as pas su ; tu as été trouvée, et tu as été empoignée, pour avoir provoqué le Seigneur. Jr 50, 24 : Un trap a zo bet stignet dit ha tapet out bet, Babilon, hep m’az pije merzet ; kerkent ha kavet out bet paket dre ma 'z poa daeet an Aotrou.

Le Seigneur a ouvert ses réserves, il en a tiré les armes de son indignation. Oui, telle est l’œuvre du Seigneur, Dieu de l’univers, sur la terre des Chaldéens. Jr 50, 25 : An Aotrou en deus digoret e arsanailh ha tennet anezhañ binvioù e gounnar ; rak labour en devoa Aotrou an armeoù e bro Gasdim.

De partout, venez vers elle, ouvrez ses granges ! Faites-en des tas comme des tas de gerbes et vouez-la à l’anathème : qu’il n’en reste rien ! Jr 50, 26 : Deuit di, holl gwitibunan, digorit he grignolioù, lakait he zraoù en ur bern evel malanoù, kasit-hi da get ; arabat e chomfe netra !

Massacrez tous ses taurillons, qu’ils descendent à l’abattoir ! Malheur à eux, car leur jour est arrivé, le temps de leur châtiment ! Jr 50, 27 : Lazhit hec’h holl dirvi, ra ziskennint d’an ti-lazhañ ! Gwa int-i, rak o deiz a zo deuet, amzer o c’hastiz !

Voix des fuyards et des rescapés sortis du pays de Babylone pour annoncer dans Sion la revanche du Seigneur notre Dieu, la revanche de son temple ! Jr 50, 28 : Selaouit ! Tec’herien hag achapidi eus bro Babilon a zeu da zegemenn da Sion veñjañs an Aotrou, hon Doue, ar veñjañs evit e Dempl.

Convoquez à Babylone les archers, tous ceux qui tendent l’arc. Dressez le camp contre elle, tout autour ; que personne n’en réchappe ! Rendez-lui selon sa conduite, faites-lui tout ce qu’elle a fait, elle qui s’est dressée avec arrogance contre le Seigneur, contre le Saint d’Israël. Jr 50, 29 : Galvit ar waregerien a-enep Babilon, ar re holl a stegn ar wareg ; kampit en hec’h-enep tro-dro dezhi, arabat e tec’hfe kuit den ebet ! Rentit dezhi hervez he doare-ober, hervez kement he deus graet, grit dezhi ; rak e-keñver an Aotrou eo bet rok, e-keñver Sant Israel !

Voilà pourquoi ses jeunes gens tomberont sur ses places, et tous ses hommes de guerre seront réduits au silence en ce jour-là – oracle du Seigneur. Jr 50, 30 : En abeg da-se e kouezho war he leurioù he re yaouank hag ez aio da goll, en deiz-se, hec’h holl vrezelourien - lavar an Aotrou -.

Me voici contre toi, Arrogance – oracle du Seigneur, Dieu de l’univers –, car ton jour est arrivé, le temps où je vais te châtier. Jr 50, 31 : Setu-me a-enep dit, Rogentez, - lavar an Aotrou, Doue an armeoù - rak erruet eo da zeiz, an amzer m’az kastizan.

Alors, Arrogance trébuchera, elle tombera : et personne pour la relever. Je mettrai le feu à ses villes : il dévorera tout ce qui l’entoure. Jr 50, 32 : Rogentez a ya da strebotiñ, kouezhañ 'ra, ha den ebet d’hec’h adsevel ! An tan a lakain en he c’hêrioù, deviñ 'raio an holl ardremez war he zro.

Ainsi parle le Seigneur de l’univers : Les fils d’Israël sont opprimés, ainsi que les fils de Juda. Tous ceux qui les ont déportés les retiennent de force et ne veulent pas les relâcher. Jr 50, 33 : Evel-hen e komz Aotrou an armeoù : Gwastet eo mibien Israel ha kenkoulz all mibien Youda ; ar re holl o deus o ereet a zalc’h mat anezho, nac’hañ a reont o lezel da vont.

Mais il est fort, leur rédempteur qui a pour nom « Le Seigneur de l’univers ». Il les défendra, il défendra leur cause, pour donner au pays le repos et faire trembler les habitants de Babylone. Jr 50, 34 : Met kreñv eo o Dasprener, Aotrou an armeoù eo e anv ; gouzout a raio ervat breutaat evito, evit degas sioulder d’an douar ha lakaat Babiloniz da grenañ.

Guerre aux Chaldéens – oracle du Seigneur – et aux habitants de Babylone, à ses princes et à ses sages ! Jr 50, 35 : Kleze enep ar Galdeiz - lavar an Aotrou ! Hag enep tud Babilon a-enep he renerien hag he furien.

Guerre aux devins : qu’ils perdent la tête ! Guerre à ses soldats : qu’ils soient terrorisés ! Jr 50, 36 : Kleze a-enep he divinourien, dezho da follañ ! Kleze a-enep he c’hadarnidi, dezho da spouronañ !

Guerre à ses chevaux et à ses chars, à tout ce mélange de peuples qu’elle abrite : qu’ils soient des femmelettes ! Guerre à tous ses trésors : qu’ils soient pillés ! Jr 50, 37 : Kleze a-enep he c’hezeg hag he c’hirri, a-enep ar veskailhez a dud a zo en he c’hreiz ha ra 'z aint da verc’hed ! Kleze a-enep he zeñzorioù, ra vint preizhet !

Sécheresse dans ses cours d’eaux : qu’ils tarissent, car c’est une terre à idoles, où l’on délire devant des horreurs ! Jr 50, 38 : Kleze a-enep an doureier, ra 'z aint da hesk ! Rak ur vro a falsskeudennoù ez eo, ha gant ar spontailhoù-se e fougeont !

C’est pourquoi les chats sauvages s’y installeront avec les hyènes, les autruches s’y installeront ; elle ne sera plus jamais habitée : on n’y demeurera plus, de génération en génération. Jr 50, 39 : En abeg da-se e teuio eno d’ober o ched al liñsed gant an aourgon, ar struskañvaled a ray o annez eno ; ne vo mui graet lojeiz enni hag eus an eil rummad d’egile ne vo ken annezet !

Comme il en fut lorsque Dieu provoqua la catastrophe de Sodome et Gomorrhe et des villes voisines – oracle du Seigneur –, plus personne n’y habitera, aucun être humain n’y séjournera. Jr 50, 40 : Evel d’ar c’houlz ma eilpennas Doue Sodom ha Gomora hag ar c’hêrioù e-kichen - lavar an Aotrou – ne chomo den ebet eno, ne vo mab ebet da zen oc’h ober eno e annez.

Voici qu’un peuple arrive du nord ; aux confins de la terre, s’éveille une grande nation avec des rois nombreux. Jr 50, 41 : Setu ma erru ur bobl eus an hanternoz, ur vroad vras ha rouaned niverus a zibouk eus penn pellañ an douar.

Ils empoignent arc et javelot, ils sont cruels, sans aucune compassion ; leur voix gronde comme la mer. Sur des chevaux ils sont montés, rangés comme un seul homme pour la bataille, contre toi, fille de Babylone. Jr 50, 42 : Krog int er wareg hag en dared, kriz int ha didruez, krozal a ra o mouezh evel ar mor, pignet int war gezeg, renket int evel un den hepken evit an emgann, a-enep dit, merc’h Babilon !

Le roi de Babylone a entendu la rumeur ; ses mains faiblissent, l’angoisse le saisit, comme les douleurs d’une femme qui accouche. Jr 50, 43 : P’en deus roue Babilon klevet ar c’heloù, o deus flaket e zaouarn ; ennañ eo kroget an anken, ur skrij, evel hini ur plac’h o vont da c’henel.

Le peuple du nord, voici qu’il monte comme un lion, des maquis du Jourdain vers les enclos prospères. Oui, en un clin d’œil, de là je ferai déguerpir les Chaldéens, et sur eux j’établirai celui qui est choisi. En effet, qui est semblable à moi ? Qui m’assignera en justice ? Et quel pasteur tiendra devant moi ? Jr 50, 44 : Sed unan par d’ul leon o pignat eus brousgwez ar Jordan etrezek un oaziz peurbadus ; setu m’o lakain, en ur c’houlz berr, da gemer an tec’h ac’hano evit diazezañ an hini am bo dibabet. Rak piv ’zo eveldon ? Piv am engalvfe dirak al lezvarn ? Piv eo ar mesaer a zalc’hfe penn ouzhin-me ?

Écoutez donc le plan que le Seigneur a conçu pour Babylone, et les projets qu’il a formés pour le pays des Chaldéens : vraiment, les petits du troupeau les entraîneront, vraiment, à cause d’eux, les enclos seront désolés. Jr 50, 45 : En abeg da-se, selaouit peseurt dezo en deus an Aotrou ijinet enep Babilon, ar mennadoù en deus divizet seveniñ ouzh bro ar Galdeiz. Ya, an dañvadezed - ar re wanañ zoken – a vo stlejet kuit, o feurvan ouzh o gwelout a greno spouronet.

Au bruit de la prise de Babylone, la terre est ébranlée : on entend son cri chez les nations. Jr 50, 46 : Gant an trouz o tont eus Babilon kemeret e kren an douar, hag e-touez ar broadoù e vez klevet an heklev anezhañ.