Skip to content
Degemer » Bibl e brezhoneg » Testamant kozh » Levr Tobit » Pennad 1

Levr Tobit - Pennad 1

Levr : Levr Tobit
Pennad : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14

Pennad 1



VOICI L’HISTOIRE de Tobith, fils de Tobiël, fils d’Ananiël, fils d’Adouël, fils de Gabaël, fils de Raphaël, fils de Ragouël, de la descendance d’Asiël, de la tribu de Nephtali. Tb 1, 1 : Istor Tobit, mab Tobiel, mab Ananiel, mab Adouel, mab Gabael, mab Rafael, mab Ragouel, eus gouenn Asiel, eus meuriad Neftali,

À l’époque de Salmanasar, roi des Assyriens, Tobith fut déporté de Thisbé ; cette ville se trouve au sud de Cadès de Nephtali, en Haute-Galilée, à l’est de Haçor, au-delà de la route qui conduit à l’ouest, au nord de Phogor. Tb 1, 2 : a voe harluet en amzer Salmanasar, roue Asiria, eus Tisbe, a zo e kreisteiz Kades-Neftali, e Galilea Uhelañ, a-us da Aser, en tu all da hent ar C’huzh-Heol, en hanternoz da Fogor.

Moi, Tobith, j’ai marché dans les voies de la vérité et j’ai fait ce qui est juste tous les jours de ma vie ; j’ai fait beaucoup d’aumônes à mes frères et aux gens de ma nation qui avaient été emmenés captifs avec moi au pays des Assyriens, à Ninive. Tb 1, 3 : Me, Tobit, em eus kerzhet dre hentoù ar wirionez, ha graet em eus ar mad e-pad holl zeizioù va buhez ; graet em eus kalz a aluzonoù d’am breudeur, d’am c’henvroiz hag a oa bet kaset asambles ganin d’an harlu da Vro-Asiria, da Ninive.

Quand j’étais jeune, je vivais dans mon pays, la terre d’Israël. Toute la tribu de mon ancêtre Nephtali s’était séparée de la maison de David et de Jérusalem. Et pourtant, cette ville avait été choisie parmi tout Israël comme lieu de sacrifice pour toutes les tribus d’Israël : c’est là qu’avait été consacré le temple où Dieu réside, temple bâti pour toutes les générations à venir. Tb 1, 4 : Ha pa oan em bro, war zouar Israel, pa oan yaouank, holl veuriad Neftali, va hendad, en em zistagas diouzh tiegezh David, va zad, ha diouzh Jeruzalem, ar gêr bet dibabet a-douez holl veuriadoù Israel, en sell da aberzhiñ evit holl veuriadoù Israel, hag al lec’h ma oa bet kensakret an Templ, chomlec’h Doue, savet eno evit an holl rummadoù da viken.

Tous mes frères, ainsi que la maison de mon ancêtre Nephtali, offraient des sacrifices, sur tous les monts de Galilée, en l’honneur du veau que le roi d’Israël Jéroboam avait érigé à Dane. Tb 1, 5 : Va holl vreudeur ha tiegezh Neftali, va hendad, a aberzhe, int, d’al leue en devoa graet Jeroboam, roue Israel, e Dan, war holl venezioù Galilea.

Quant à moi, j’étais le seul à me rendre souvent à Jérusalem pour les fêtes, selon ce qui est écrit pour tout Israël dans une ordonnance perpétuelle. J’accourais à Jérusalem, apportant les prémices, les premiers-nés, les dîmes des troupeaux et les premières tontes des brebis ; Tb 1, 6 : Ha me, va-unan, a yae alies da Jeruzalem evit ar gouelioù, hervez ma-z eo skrivet evit Israel a-bezh evel gourc’hemenn peurbad : ar preveudioù, ar re gentañ-ganet, deog ar chatal ha kentañ-touz an deñved, e tereden ganto da Jeruzalem,

je les donnais aux prêtres, fils d’Aaron, pour le service de l’autel, et je donnais la dîme du froment, du vin, de l’huile, des grenades, des figues et des autres fruits aux fils de Lévi qui officient à Jérusalem. J’acquittais la deuxième dîme en argent, sauf les années sabbatiques, et j’allais dépenser cette somme à Jérusalem chaque année. Tb 1, 7 : hag o roen d’ar veleien, mibien Aaron, evit an aoter ; ha deog ar gwinizh, ar gwin, an eoul, ar greunadez, ar fiez hag ar frouezh all a roen da vibien Levi a servije e Jeruzalem. Hag an eil deog a saven en arc’hant, c’hwec’h vloaz diouzh renk, hag ez aen d’e zispign e Jeruzalem bep bloaz.

La troisième dîme, je la donnais aux orphelins, aux veuves et aux immigrés qui résidaient chez les fils d’Israël, je la leur apportais tous les trois ans et nous la mangions. Je suivais en cela l’ordonnance faite à ce sujet dans la loi de Moïse et les commandements qu’avait donnés Débora, la mère de mon père, car ce dernier était mort, me laissant orphelin. Tb 1, 8 : Hag e reiñ a raen d’an emzivaded ha d’an intañvezed ha d’an estrenien en em gave gant bugale Israel ; e zegas a raen hag e reiñ dezho d’an trede bloaz hag e tebremp anezhañ, hervez ar gourc’hemenn graet war e zivoud e lezenn Moizez, hag hervez ar c’hemennadurioù roet gant Debora, mamm Ananiel, hon tad, rak va lezet emzivad en devoa va zad pa oa marvet.

Quand je fus arrivé à l’âge adulte, je pris femme dans la lignée de nos pères et, d’elle, j’ai eu un fils, que j’appelai Tobie. Tb 1, 9 : Ha pa oan deuet da vezañ un den, e kemeris ur wreg eus lignez hor c’herentiezh, hag ec’h engehentis diouti ur mab hag e c’halvis e anv Tobia.

Déporté chez les Assyriens, j’arrivai à Ninive. Tous mes frères et les gens de ma race mangeaient la même nourriture que les païens, Tb 1, 10 : Goude bezañ bet kaset d’an harlu e bro an Asiriz, pa oan harluet e oan aet da Ninive. Va holl vreudeur, ha re va gouenn, a zebre eus boued ar Broadoù.

mais moi, je me gardais de manger une telle nourriture. Tb 1, 11 : Me avat en em vire a zebriñ eus boued ar Broadoù.

Puisque je me souvenais de mon Dieu de toute mon âme, Tb 1, 12 : Ha pa’m boa soñj eus va Doue, a holl ene,

le Très-Haut m’accorda grâce et beauté aux yeux de Salmanasar, et j’achetais pour le roi tout ce dont il avait besoin ; Tb 1, 13 : e roas din an Uhelañ gras ha doare dirak Salmanasar, hag e prenen evitañ kement tra en deveze ezhomm.

je me rendais en Médie où, jusqu’à sa mort, je fis des achats pour lui. Et dans ce pays de Médie, je confiai à Gabaël, frère de Gabri, des bourses qui contenaient dix talents d’argent. Tb 1, 14 : Mont a raen da Vedia, hag e raen prenadurioù evitañ betek e varv. Hag e lakais e ti Gabael, breur Gabri, e bro Vedia, ur yalc’had a zek talant arc’hant.

Quand Salmanasar fut mort et que Sennakérib, son fils, lui succéda, les routes de Médie furent bloquées et je ne pus continuer à me rendre en Médie. Tb 1, 15 : Ha pa voe marv Salmanasar, e renas Senac’herib, e vab, war e lerc’h, ha hentoù Media a zigevredas ha n’hallen ken mont da Vedia.

À l’époque de Salmanasar, je faisais beaucoup d’aumônes à mes frères de race ; Tb 1, 16 : E deizioù Salmanasar em boa graet kalz aluzonoù d’am breudeur, reoù va gouenn :

je donnais mon pain à ceux qui avaient faim et des vêtements à ceux qui étaient nus ; si je voyais le cadavre de quelqu’un de ma nation, jeté derrière le rempart de Ninive, je l’enterrais. Tb 1, 17 : va bara a roen d’ar re naoniek, ha dilhad d’ar re noazh, ha mar gwelen unan bennak eus va broad, marv ha taolet a-dreñv da vogerioù Ninive, e touaren anezhañ.

De même, j’enterrais tous ceux que tua Sennakérib. Il faut savoir que, lorsqu’il revint en fuite de Judée, aux jours du jugement que lui infligea le Roi du ciel pour les blasphèmes qu’il avait proférés, Sennakérib tua, dans sa fureur, de nombreux fils d’Israël ; je dérobais leurs corps et je les enterrais ; Sennakérib les chercha et ne les trouva pas. Tb 1, 18 : Ha mar lazhe Senac’herib unan bennak, pa zistroe o tec’hel diouzh ar Judea e deizioù ar varnedigezh a reas diouto Roue an neñv en abeg d’ar mallozhioù o devoa touet, e sebelien anezhañ, - rak kalz a lazhas, en e fulor, eus bugale Israel - laerezh a raen o c’horfoù evit o douarañ. O c’hlask a reas Senac’herib ha n’o c’havas ket.

Mais un des habitants de Ninive alla dire au roi que c’était moi qui les enterrais, et je me cachai. Quand j’appris que le roi était renseigné à mon sujet et que j’étais recherché pour être mis à mort, je pris peur et m’enfuis furtivement. Tb 1, 19 : Hag ez eas unan bennak eus Ninive da ziskuliañ d’ar roue war va divoud eo me o sebelie, ha me da guzhat. Hag e ouezis en devoa klevet ar roue diwar va fenn hag e oan klasket evit bezañ lakaet d’ar marv, hag em boe aon hag e tec’his dre guzh.

Tous mes biens furent saisis, et il ne me resta rien qui ne fût confisqué au profit du trésor royal, sauf ma femme Anna et mon fils Tobie. Tb 1, 20 : Hag e voe skrapet kement tra a oa din, ha ne voe lezet ganin netra a gement ne voe dilamet evit an teñzor, nemet Anna, va gwreg, ha Tobia, va mab.

Moins de quarante jours plus tard, Sennakérib fut assassiné par deux de ses fils, qui s’enfuirent au mont Ararat, et son fils Asarhaddone lui succéda. Il plaça Ahikar, fils de mon frère Anaël, à la tête de toutes les finances de son royaume, et celui-ci eut donc la haute main sur toute l’administration. Tb 1, 21 : Ha ne voe ket tremenet daou-ugent deiz ma voe lazhet gant e zaou vab, hag e tec’hjont da venezioù Ararat, hag e renas Asarhaddon, e vab, war e lerc’h, hag e kargas Ac’hikar, mab Anael, va breur, eus holl gontoù e rouantelezh, hag hemañ en devoe beli war an holl velestrerezh.

Alors Ahikar intervint en ma faveur, et je revins à Ninive. Ahikar, en effet, avait été grand échanson, garde du sceau, chef de l’administration et des finances sous Sennakérib, roi des Assyriens, et Asarhaddone l’avait reconduit dans ses fonctions. Or il était de ma famille : c’était mon neveu. Tb 1, 22 : Neuze ec’h erbedas Ac’hikar evidon, hag e tistrois da Ninive. Ac’hikar end-eeun a oa mestr-hanafer, war ar sielloù, pennverour ha penn-arc’hantour dindan Senac’herib, roue an Asouriz, hag Asarhaddon en devoa e lakaet en eil renk : un niz e oa din hag eus va c’herentiezh.