Skip to content
Degemer » Bibl e brezhoneg » Testamant kozh » Levr Ester » Pennad 5

Levr Ester - Pennad 5

Levr : Levr Ester
Pennad : 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 |

Pennad 5



Et il arriva le troisième jour qu'Esther vêtue de vêtements royaux se tenait dans la cour de la maison royale, qui se trouvait à l'intérieur, en face de la basilique du roi. Mais il était assis sur son trône, sous le porche du palais, en face de la porte de la maison. Est 5, 1 : D’an trede deiz e wiskas Ester he dilhad rouanez, hag en em zalc’has e porzh diabarzh ar palez, a-dal da di ar roue. Azezet e oa ar roue war e dron a roue, e diabarzh ar palez, dirak dor an ti.

Et il arriva que lorsque Esther vit la reine debout, ses yeux furent satisfaits, et il étendit contre elle le bâton d'or qu'il tenait dans sa main ; qui, en s'approchant, toucha le sommet de son bâton. Est 5, 2 : pa welas ar rouanez Ester en he sav e-kreiz ar porzh, e c’hounezas-hi e c’hras vat, hag ar roue a astennas da Ester ar vazh-roue aour, a oa en e zorn. Neuze e tostaas Ester hag e stokas ouzh penn e vazh.

Et quand brillant dans ses vêtements et ayant invoqué Dieu, le souverain et le sauveur de tous, elle prit deux servantes Est 5, 2a : Ha deuet skedus evel-se, ec’h aspedas an Doue a salv hag a evesha ouzh an holl, hag e kemeras he div servijerez :

sur l’une d’elles, elle s’appuyait tendrement ; l’autre l’accompagnait en portant sa traîne. Est 5, 2b : war unan e harpe gant tenerded, eben a heulie o tougen he lostad.

Mais elle-même était rougissante, au comble de sa beauté ; son visage était radieux, épanoui par l’amour, mais son cœur était serré par la peur. Est 5, 2c : Ruziañ a rae, e barr he c’haerded, he dremm laouen, karantezus, met he c’halon enkrezet spontus.

Franchissant toutes les portes, elle se trouva en face du roi ; il était assis sur son trône royal, vêtu de ses habits royaux, scintillant d'or et de pierres précieuses, et il avait une apparence terrible. Est 5, 2d : Tremenet ganti an holl zorojoù, en em gavas dirak ar roue ; eñ, azezet war e gador-roue, kinklet gant e holl wiskamantoù pompus, an holl gant aour ha mein prizius, a rae aon, ken a rae.

Il leva son visage rayonnant de gloire et, au comble de la colère, il la fixa. Est 5, 2e : Sevel a reas e zremm entanet a c’hloar, hag e barr ar gounnar, e taolas ur sell.

Et la reine s’effondra, et, devenue plus pâle, se pencha vers la tête de la servante qui était devant elle. Est 5, 2f : Hag e kouezhas ar rouanez, o tislivañ en he fallaenn hag o harpañ he fenn ouzh hini ar servijerez a yae ganti.

Dieu changea le cœur du roi et l'inclina à la douceur. Saisi d'angoisse, il s'élança de son trône et la prit dans ses bras jusqu'à ce qu’elle se remît. Il la réconfortait par des paroles apaisantes : Est 5, 2g : Neuze e troas Doue spered ar roue ouzh hen habaskaat. Ankeniet e lammas eus e gador hag e kemeras anezhi en e zivvrec’h ken na zeuas enni hec’h-unan hag he frealzas gant komzoù a beoc’h :

« Qu'as-tu, reine Esther ? Je suis ton frère, n'aie pas peur. Est 5, 2h : Petra a zo, Ester ? Me eo da vreur ! Bez dizaon !

Tu ne mourras pas ; car cette ordonnance a été établie pour le commun des gens. Est 5, 2i : Ne varvi ket ! Evit tud ar werin ez eo hon urzhiadur.

Approche ! ". Est 5, 2k : Deus !"

Et levant un bâton d'or, il le plaça sur son cou, l'embrassa et dit : « Parle-moi. » Est 5, 2l : Hag o sevel e vazh-aour, e lakaas anezhi war he gouzoug, hag e pokas dezhi en ur lavarout : "Komz ouzhin !"

Elle répondit : « Je te voyais, Seigneur, comme un ange de Dieu, et mon cœur était troublé par la crainte de ta gloire ; Est 5, 2m : Hag hi da lavarout dezhañ : "Da welout a raen, aotrou, evel un ael-doue, hag ez eo bet strafuilhet va c’halon gant aon rak da c’hloar,

car tu es admirable, mon seigneur, et ton visage est plein de grâces. Est 5, 2n : rak estlammus ez out, aotrou, ha da zremm leun a c’hrasoù !"

Tandis qu’elle parlait, elle tomba de faiblesse à nouveau, Est 5, 2o : Met tra ma oa o komz, e semplas a-nevez,

et le roi était bouleversé, et toute sa suite la réconfortait. Est 5, 2p : hag ar roue a voe trefuet, hag e servijerien a frealzas anezhi.

Et le roi lui dit : « Que veux-tu, reine Esther ? Quelle est votre demande ? Même si vous demandez la moitié du royaume, elle vous sera accordée. Est 5, 3 : Hag ar roue da c’houlenn outi : "Petra ’zo erru ganit, rouanez Ester ? Petra a fell dit ? Na pa c’houlennfez an hanter eus va rouantelezh, e vefe roet dit !"

Mais elle répondit : « S'il plaît au roi, je te prie de venir me voir aujourd'hui et Amane avec toi au festin que j'ai préparé. » Est 5, 4 : Respont a reas Ester : "Mar plij an dra-se d’ar roue, ra zeuio hiziv ar roue gant Aman d’ar banvez am eus aozet evitañ".

Et aussitôt le roi dit : « Appelle vite Amane, afin que la parole d'Esther s'accomplisse. » Le roi et Amane arrivèrent donc au festin que la reine leur avait préparé. Est 5, 5 : Neuze e lavaras ar roue : "Galvit buan Aman, ma raio ar pezh a zo bet lavaret gant Ester". Evel-se, ar roue hag Aman a zeuas d’ar banvez prientet gant Ester.

Et le roi dit de nouveau à Esther, après avoir bu le vin : « Quelle est ta demande ? Cela te sera accordé. Quelle est ta requête ? Quand ce serait la moitié du royaume, ce sera réalisé. » Est 5, 6 : Hag e-pad m’edod oc’h evañ ar gwin e lavaras ar roue da Ester : "Pe hini eo da vennad ? Roet e vezo dit. Petra 'fell dit ? Na pa ve an hanter eus va rouantelezh, e vezo roet dit".

Esther répondit : « Voici ma demande, ma requête : Est 5, 7 : Respont a reas Ester : "Setu amañ ar pezh a c’houlennan, hag ar pezh a fell din :

Si j'ai trouvé grâce aux yeux du roi, et s'il plaît au roi de me donner ce dont j'ai besoin et de répondre à ma demande, que le roi vienne encore demain avec Amane au banquet que je préparerai pour eux, et je me conformerai à la parole du roi. Est 5, 8 : M’em eus kavet grad-vat ouzh daoulagad ar roue, ha ma fell d’ar roue reiñ va mennad, ober ar pezh a c’houlennan, ra zeuio ar roue hag Aman d’ar banvez a rin evito, hag arc’hoazh e rin evel m’en deus lavaret ar roue".

Et Amane sortit ce jour-là, heureux et joyeux de cœur. Mais lorsque, à la porte du roi, il vit Mardochée qui ne se levait pas et ne se dérangeait pas à sa vue, il fut rempli de fureur contre Mardochée. Est 5, 9 : Hag Aman a yeas er-maez, en deiz-se, laouen-bras ha joaus e galon : met pa welas ouzh toull-dor ar roue Mardoc’he ha na save ket ha na flache ket, e savas droug bras ennañ ouzh Mardoc’he.

Mais il cacha sa colère, il retourna chez lui et convoqua ses amis et Zarès sa femme Est 5, 10 : Koulskoude Aman a waskas war e varrad-imor ; mont a reas d’ar gêr, hag e kasas tud da c’hervel e vignoned, ha Zares, e wreg.

Et Amane leur parla de ses somptueuses richesses, de la multitude de ses fils, de tout ce dont le roi l’avait comblé, pour l’élever et le mettre au-dessus de ses princes et des serviteurs du roi. Est 5, 11 : Neuze e komzas dezho Aman eus brasted e binvidigezh, eus niver bras e vugale, eus kement en devoa graet ar roue en e geñver, evit e uhelaat, ha penaos en devoa e savet dreist priñsed ha servijerien ar roue.

Et après cela il dit : « La reine Esther n'a invité personne d'autre que moi au festin avec le roi ; et elle m'a encore invité demain avec le roi. Est 5, 12 : Hag e kendalc’has evel-hen : "Ar rouanez zoken, n’he deus pedet nemedon da vont gant ar roue d’ar banvez aozet ganti, ha pedet on bet ganti ivez da vont adarre gant ar roue warc’hoazh.

Mais tout cela est sans intérêt pour moi, tant que je verrai Mardochée, le Juif, assis à la porte du roi. » Est 5, 13 : Met kement-se n’eo ket tra-walc’h din, keit ha ma welin Mardoc’he, ur Yuzev anezhañ, azezet war dreuzoù dor ar roue".

Et Zarès, sa femme et le reste de ses amis lui répondirent : « Fais préparer une potence de cinquante coudées et, demain matin, demande au roi qu’on y pende Mardochée. Puis va te réjouir au banquet du roi ! » Le conseil plut à Amane, et il fit préparer la potence. Est 5, 14 : Neuze Zares e wreg hag e holl vignoned a lavaras : "Ra vezo savet ur groug, hanter-kant ilinad uhelder dezhi, hag arc’hoazh vintin, goulenn digant ar roue ma vo krouget Mardoc’he eno, ha goude-se, kae joaus d’ar banvez gant ar roue". Aman a blijas dezhañ ar c’homzoù-se, hag ober a reas sevel ar groug.