Skip to content
Degemer » Bibl e brezhoneg » Testamant kozh » Levr Ester » Pennad 9

Levr Ester - Pennad 9

Levr : Levr Ester
Pennad : 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 |

Pennad 9



C'est pourquoi, le treizième jour du douzième mois, c'est-à-dire Adar, alors que la parole et l'édit du roi devaient s'accomplir, et que les ennemis des Juifs espéraient qu'ils les domineraient, les Juifs se retournèrent et vainquirent leurs adversaires. Est 9, 1 : D’an daouzekvet miz, da lavarout eo miz Adar, d’an trizekvet devezh eus ar miz, pa zlee urzh ar roue hag e lezenn bezañ sevenet, en deiz ma soñje gant enebourien ar Yuzevien dont a-benn diouto, en em gavas an traoù war an tu kontrol, rak ar Yuzevien eo a vestronias o enebourien.

Dans toutes les provinces du roi Assuérus, les Juifs se rassemblèrent dans les villes qu’ils habitaient, afin de frapper ceux qui avaient cherché à leur faire du mal. Personne ne leur résista, car la peur des Juifs avait saisi tous les peuples. Est 9, 2 : Ar Yuzevien eta en em zastumas en o c’hêrioù, dre holl rannvroioù ar roue Asouerus, evit kas o dorn ouzh ar re a glaske ober droug dezho, ha den ebet ne c’hellas herzel outo, rak kroget e oa en holl bobloù ar spont rak ar Yuzevien.

Grands officiers des provinces, satrapes, gouverneurs, fonctionnaires du roi, tous soutenaient les Juifs, car la peur de Mardochée les avait saisis. Est 9, 3 : Holl vistri ar rannvroioù, ar satraped, ar c’houarnourien, kargidi ar roue, a harpas ar Yuzevien rak aon o devoa rak Mardoc’he.

En vérité ils savaient que Mardochée était le maître du palais et qu’il avait un grand pouvoir ; et la renommée de son nom augmentait chaque jour et retentissait dans la bouche du peuple. Est 9, 4 : E gwirionez, galloudus e oa Mardoc’he e ti ar roue hag ar vrud anezhañ a rede dre an holl rannvroioù rak war uhelaat ez ae Mardoc’he bepred.

Et ainsi les Juifs frappèrent tous leurs ennemis à coups d'épée, avec massacre et destruction, leur rendant ce qu'ils avaient préparé pour leur faire. Est 9, 5 : Skeiñ a reas ar Yuzevien war o holl enebourien a-daolioù kleze, hag e voe ul lazhadeg hag un distruj ; ober a rejont ar pezh a blijas dezho gant o enebourien.

À Suse-la-Citadelle, les Juifs tuèrent et firent périr cinq cents hommes, ils tuèrent : Est 9, 6 : E kêr Sousa, ar Yuzevien a lazhas hag a lakaas da vervel pemp kant a dud ; muntrañ a rejont

Parshandata, Dalfone, Aspata, Est 9, 7 : Farsandata, Delfon, Esfata,

Porata, Adalya, Aridata, Est 9, 8 : Forata, Adalia, Aridata,

Parmashta, Arissaï, Aridaï et Waïzata, Est 9, 9 : Fermesta, Arisai, Aridai ha Jezata,

c’étaient les dix fils d’Amane, fils de Hamdata, l’adversaire des Juifs. Ils les tuèrent, mais ils ne se livrèrent pas au pillage. Est 9, 10 : an dek mab da Aman, mab da Amadata, enebour ar Yuzevien, met lakaat an traoù a-skrap ne rejont ket.

Le jour même, le nombre de ceux qui avaient été tués à Suse-la-Citadelle parvint à la connaissance du roi. Est 9, 11 : En deiz-se e voe roet da c’houzout d’ar roue pet a dud a oa bet lazhet e Sousa, ar gêrbenn.

Et le roi dit à la reine Ether : « Dans la ville de Suse, les Juifs ont tué et fait périr cinq cents hommes, et les dix fils d’Amane. Dans le reste des provinces royales, qu’ont-ils pu faire ! Quelle est ta demande ? Cela te sera accordé. Quelle est encore ta requête ? Ce sera réalisé. » Est 9, 12 : Hag ar roue a lavaras d’ar rouanez Ester : "E kêr Sousa, ar gêrbenn, o deus ar Yuzevien lazhet ha distrujet pemp kant den ha dek mab Aman ; na petra n’o devo ket graet er peurrest eus rannvroioù ar rouantelezh ? Ac’hanta, petra 'fell dit c’hoazh ? Hag e vo roet dit. Petra 'c’hoantaez c’hoazh ? Ma vo aotreet dit."

Esther répondit : « S’il plaît au roi, qu’il soit accordé aux Juifs de Suse de faire encore demain ce qu’ils ont fait aujourd’hui, selon son édit, et que l’on pende à la potence les cadavres des fils d’Amane ! » Est 9, 13 : Hag Ester da eilgeriañ : "Mar bez da gant ar roue, ra vezo aotreet d’ar Yuzevien a zo e kêr Sousa, d’ober adarre warc’hoazh hervez an urzh a hiziv, ha ra vezo lakaet dek mab Aman e-pign ouzh ar groug."

Le roi dit : « Qu’il en soit fait ainsi ! » L’édit fut proclamé à Suse, et on pendit les dix fils d’Amane. Est 9, 14 : Ar roue a roas urzh d’ober evel-se, hag an urzh-se a voe embannet e kêr Sousa. Krouget e voe dek mab Aman,

Ainsi, les Juifs de Suse se rassemblèrent encore le quatorzième jour du mois qui est Adar et ils tuèrent trois cents hommes dans Suse. Mais ils ne se livrèrent pas au pillage. Est 9, 15 : hag ar Yuzevien a oa o chom e Sousa en em vodas a-nevez, d’ar pevarzekvet devezh a viz Adar, hag a lazhas e Sousa tri c’hant den ; met lakaat an traoù en arigrap, ne rejont ket.

Les autres Juifs, qui étaient dans les provinces royales, se rassemblèrent pour mettre leur vie en sécurité. Ils obtinrent le repos, délivrés de leurs ennemis, en tuant soixante-quinze mille de ceux qui les haïssaient. Mais ils ne se livrèrent pas au pillage. Est 9, 16 : Ar Yuzevien all hag a oa o chom e rannvroioù ar roue, en em vodas ivez evit difenn o buhez, ha lakaat o enebourien da reiñ peoc’h dezho ; lazhañ a rejont pemzek mil ha tri-ugent eus ar re o c’hasae, met ne lakjont ket ar skarzh war an traoù.

C’était le treizième jour du mois qui est Adar. Le quatorzième, ils se reposèrent et firent de ce jour une journée de banquets et de joie. Est 9, 17 : An traoù-se en em gavas d’an drizekvet deiz a viz Adar ; d’ar pevarzekvet devezh e tiskuizhjont hag e rejont gant an devezh-se un devezh a vanvezioù hag a laouenidigezh.

Les Juifs de Suse, qui s’étaient rassemblés le treizième et le quatorzième jour du mois, se reposèrent le quinzième et en firent une journée de banquets et de joie. Est 9, 18 : Hag ar Yuzevien a oa e Sousa, bodet d’an drizek ha d’ar bevarzek, o devoe diskuizh d’ar bemzek ; hag e voe graet anezhañ un devezh banvez ha levenez.

Ce qui explique que les Juifs, qui habitaient dans des villes et des villages sans murailles, décrétèrent le quatorzième jour du mois d'Adar comme fête et joie, de telle sorte qu'ils s'en réjouirent et s'envoyèrent mutuellement des portions de la fête. Est 9, 19 : En askont da se, ar Yuzevien diwar ar maez, ar re a zo o chom e kêrioù divoger, a ra gant ar pevarzekvet devezh a viz Adar un devezh a laouenidigezh, a vanvezioù hag a ouel, ma kasont da-geñver an deiz-se profoù an eil d’egile.

Et les satrapes des provinces, les princes et les scribes du roi honoraient Dieu, parce que la crainte de Mardochée les avait saisis. Car il avait été fait que le décret du roi serait connu dans tout le royaume. Est 9, 19a : Ha satraped ar rannvroioù, ar briñsed hag ar skribed a veule Doue, rak doujañs Mardoc’he a oa deut warno. Degouezhet e oa da gemennadur ar roue bezañ embannet er rouantelezh a-bezh.

Mardochée consigna par écrit ces événements et envoya, dans toutes les provinces du roi Assuérus, des lettres à tous les Juifs, proches et éloignés, Est 9, 20 : Mardoc’he a skrivas an traoù-se hag a gasas lizhiri d’an holl Yuzevien a oa e holl rannvroioù ar roue Asouerus, a-dost hag a-bell,

pour les engager à célébrer chaque année le quatorzième jour du mois nommé Adar, ainsi que le quinzième jour, Est 9, 21 : evit gourc’hemenn dezho lidañ bep bloaz pevarzekvet ha pemzekvet deiz miz Adar,

ces jours-là, les Juifs avaient obtenu le repos, délivrés de leurs ennemis, et, ce mois-là, l’affliction s’était changée pour eux en joie, et le deuil en jour de fête. Il les conviait donc à faire de ces jours des journées de banquets et de joie, chacun envoyant des parts de nourriture à son voisin, et des dons aux pauvres. Est 9, 22 : an deizioù m’o devoa bet ar Yuzevien peoc’h digant o enebourien, hag ar miz ma oa bet troet o zristidigezh e laouenidigezh, hag o c’hañvoù en un devezh gouel, ha dre-se e c’hourc’hemenne dezho ober eus an deizioù-se deizioù a vanvezioù hag a laouenidigezh, ma vezer o kas profoù an eil d’egile, ha graet donezonoù d’ar beorien.

Les Juifs acceptèrent comme tradition ce qu’ils avaient commencé à observer, et ce que Mardochée leur avait écrit. Est 9, 23 : Strivañ a reas ar Yuzevien da beurechuiñ ar pezh o devoa kroget da ober, hag ar pezh a oa bet skrivet dezho gant Mardoc’he.

Amane, fils de Hamdata, du pays d’Agag, l’adversaire de tous les Juifs, avait médité de les faire périr, et avait tiré au sort, nommé en araméen le « Pour », afin de les frapper de panique et de les faire périr. Est 9, 24 : Rak Aman, mab Amadata, an Agadiad, enebour an holl Yuzevien, en devoa iriennet a-enep ar Yuzevien, evit o distrujañ, hag en devoa taolet ar Pour, da lavarout eo ar sord, evit o diouennañ hag o c’has da get.

Mais après qu'Esther fut entrée chez le roi, celui-ci ordonna, par un écrit, de faire retomber sur la tête d’Amane le projet coupable qu’il avait formé contre les Juifs, et il le fit pendre, ainsi que ses fils, à une potence. Est 9, 25 : Met goude ma oa aet Ester da gaout ar roue, hemañ a roas urzh dre skrid da lakaat da gouezhañ war benn Aman ar mennad fallakr savet gantañ a-enep ar Yuzevien, ha d’e grougañ eñ hag e vibien.

Voilà pourquoi on appelle ces jours les Pourim, du mot araméen « Pour ». Voilà aussi pourquoi en se conformant à la lettre de Mardochée, à ce qu’ils avaient vu et à ce qui leur était arrivé, Est 9, 26 : Dre se, e vez graet Pourim eus an deizioù-se, ger deuet eus Pour. Evel-se, hervez holl gomzoù al lizher-se hag hervez ar pezh o devoa gwelet o-unan pe a oa c’hoarvezet ganto,

les Juifs instituèrent et établirent pour eux, pour leurs descendants et tous ceux qui s’adjoindraient à eux, le devoir de célébrer sans faute ces deux jours, selon ce qui est écrit et au temps fixé, chaque année. Est 9, 27 : ar Yuzevien a ziazezas hag a savas evito hag evit o bugale ha kement hini a zeuje d’en em unaniñ ganto, ar c’hiz didorrus da lidañ bep bloaz an daou zevezh-se, hervez ar reolennoù merket ha d’an amzer divizet.

Ainsi, ces jours seront commémorés et célébrés de génération en génération, dans chaque clan, dans chaque province, dans chaque ville. Ces jours de Pourim devront être célébrés sans faute chez les Juifs, et leur souvenir ne disparaîtra pas de leur descendance. Est 9, 28 : An deizioù-se a zleed kaout soñj diouto hag o lidañ a rumm da rumm, e pep tiegezh, e pep rannvro, hag e pep kêr ; hag an deizioù Pourim-se, ne zlejent kammed paouez da vezañ deizioù-berz gant ar Yuzevien hag ar soñj anezho ne zleje ket bezañ lamet diwar spered o bugale.

La reine Esther, fille d’Abihayil, ainsi que Mardochée le Juif, écrivit avec toute autorité pour confirmer cette lettre de Pourim. Est 9, 29 : Ar rouanez Ester, merc’h Abic’haïl, ha Mardoc’he ar Yuzev, a skrivas un eil gwech, aotrouniezh leun ganto, da harpañ al lizher-se diwar-benn ar Pourim.

On envoya des lettres à tous les Juifs dans les cent vingt-sept provinces du roi Assuérus, comme paroles de paix et de fidélité, Est 9, 30 : Kaset e voe lizhiri d’an holl Yuzevien, dre ar seizh rannvro ha c’hwec’h-ugent eus rouantelezh Asouerus, gant komzoù a beoc’h hag a fealded,

établissant ces jours de Pourim aux temps fixés, comme l’avaient établi le Juif Mardochée et la reine Esther, et comme on l’avait établi pour eux et leur descendance, en y joignant des ordonnances de jeûne et de lamentations. Est 9, 31 : evit merkañ ervat amzer deizioù ar Pourim, evel ma oant bet merket gant ar Yuzev Mardoc’he hag ar rouanez Ester, hag evel ma oa bet lakaet evito hag evit o lignez war o lerc’h, war ar pezh a sell ouzh o yun hag o hirvoudoù.

Et le commandement d'Esther confirmait les préceptes de Pourim et cela était écrit dans le livre. Est 9, 32 : Evel-se, urzh Ester a ziazezas reolenn ar Pourim ha skrivet e voe an dra-se el Levr.