Aller au contenu
Accueil » Bible en breton » Ancien Testament en breton » Livre de Josué » Chapitre 14

Livre de Josué - Chapitre 14

Levr : Levr Josoua
Chapitre : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24

Chapitre 14



Voici ce que les fils d’Israël reçurent en héritage au pays de Canaan, ce que leur donnèrent en héritage le prêtre Éléazar, Josué, fils de Noun, et les chefs de famille des tribus des fils d’Israël. Jos 14, 1 : Ha sed amañ hêrezh Bugale Israel e bro Ganaan, roet da hêrezh dezho gant Eleazar, ar beleg, Josoua, mab Noun, ha penntieien meuriadoù Bugale Israel.

Leur héritage se fit par tirage au sort, comme le Seigneur l’avait commandé par la voix de Moïse pour les neuf tribus et la demi-tribu. Jos 14, 2 : Dre ar sord e voe roet o hêrezh dezho, evel m’en devoa kemennet an Aotrou dre Voizez, d’an nav meuriad ha d’an hanter-veuriad.

Car Moïse avait donné un héritage aux deux tribus et à la demi-tribu, de l’autre côté du Jourdain. Mais aux Lévites, il n’avait pas donné d’héritage parmi eux. Jos 14, 3 : Rak roet en devoa Moizez o hêrezh da zaou veuriad ha d’un hanter-veuriad en tu all d’ar Jordan, ha d’al Levited n’en devoa ket roet a hêrezh en o zouez.

En effet, les fils de Joseph formaient deux tribus, Manassé et Éphraïm, et on ne donna pas de part aux Lévites dans le pays sauf, pour leurs troupeaux et pour leurs biens, des villes pour y habiter, avec leurs pâturages communs. Jos 14, 4 : Diouzh Bugale Jozef e oa daou veuriad : Manase hag Efraim ; ha ne oa ket bet roet a lod d’al Levited er vro, nemet kêrioù da chom enno, ha tachennoù evit o zropelloù hag o feadra.

Les fils d’Israël firent ce que le Seigneur avait commandé à Moïse : ils partagèrent le pays. Jos 14, 5 : Evel m’en devoa gourc’hemennet an Aotrou da Voizez, e reas Bugale Israel evit lodennañ ar vro.

Les fils de Juda vinrent trouver Josué à Guilgal, et Caleb, fils de Yefounnè, le Qenizzite, lui dit : « Tu sais ce que le Seigneur a dit à Moïse, l’homme de Dieu, à mon sujet et à ton sujet, à Cadès-Barnéa. Jos 14, 6 : Hag e tostaas Bugale Youda ouzh Josoua e Gilgal ; hag e lavaras dezhañ Kaleb, mab Yefoune, eus Kenez : "Te a oar petra en devoa lavaret an Aotrou da Voizez, den Doue, diwarnon ha diwarnout e Kadesbarne.

J’avais quarante ans lorsque Moïse, le serviteur du Seigneur, m’envoya de Cadès-Barnéa pour espionner le pays, et je lui rendis compte selon ma conscience. Jos 14, 7 : Oadet a zaou-ugent vloaz e oan, pa gasas Moizez ac’hanon, servijer an Aotrou, eus Kadesbarne evit ergerzhout ar vro ; hag e rentis dezhañ kont, diouzh va c’halon.

Mes frères, montés avec moi, ont fait fondre le courage du peuple, mais moi j’ai suivi sans réserve le Seigneur, mon Dieu. Jos 14, 8 : Va breudeur, a oa pignet ganin, a deuzas kalonoù an dud ; evidon-me e oan a-grenn war-lerc’h an Aotrou, va Doue.

Ce jour-là, Moïse promit : “En vérité, le pays que ton pied a foulé sera ton héritage, pour toi et tes fils à jamais, puisque tu as suivi sans réserve le Seigneur, mon Dieu !” Jos 14, 9 : Hag e touas Moizez, en deiz-se, o lavarout : Ya, ar vro en deus ergerzhet da droad warni a vo dit da hêrezh, ha d’az pugale da viken, rak bet out a-grenn war-lerc’h an Aotrou, va Doue.

Maintenant, le Seigneur m’a fait vivre comme il me l’avait dit : il y a quarante-cinq ans que le Seigneur a fait cette promesse à Moïse, alors qu’Israël marchait dans le désert. Maintenant, me voici âgé de quatre-vingt-cinq ans. Jos 14, 10 : Ha bremañ eta, p’en deus va lezet bev an Aotrou, evel m’en devoa lavaret ; hag ez eus daou-ugent vloaz abaoe m’en deus lavaret an dra-se da Voizez, pa gerzhe Israel er gouelec’h ; neuze ’ta em eus hiziv an oad a bemp bloaz ha pevar-ugent ;

J’ai autant de force aujourd’hui que j’en avais le jour où Moïse m’envoya. Telle était ma force alors, telle est ma force aujourd’hui pour partir au combat et en revenir. Jos 14, 11 : hag ez on c’hoazh hiziv ken kreñv hag en deiz ma voen kaset gant Moizez : evel va nerzh neuze eo va nerzh bremañ, evit ar brezel hag evit mont ha dont.

Alors, donne-moi cette montagne, dont le Seigneur a parlé ce jour-là. Tu as appris ce même jour qu’il y avait là des géants Anaqites et de grandes villes fortifiées. Peut-être le Seigneur sera-t-il avec moi ; alors j’en prendrai possession, comme le Seigneur l’a dit. » Jos 14, 12 : Bremañ eta, ro din ar menez-mañ, a lavare an Aotrou en deiz-se, rak klevet az poa en deiz-se e oa Enakim eno, ha kêrioù bras mogeriet. Mar bez an Aotrou ganin, e perc’hennin anezho, evel ma lavare an Aotrou".

Josué bénit Caleb, fils de Yefounnè, et lui donna Hébron en héritage. Jos 14, 13 : Hag e vennigañ a reas Josoua, hag e roas Hebron da Galeb, mab Yefoune, da hêrezh.

C’est pourquoi Caleb, fils de Yefounnè, le Qenizzite, a eu Hébron pour héritage jusqu’à ce jour : parce qu’il avait suivi sans réserve le Seigneur, Dieu d’Israël. Jos 14, 14 : Setu perak e voe Hebron da Galeb, mab Yefoune, eus Kenez, da hêrezh betek hiziv, dre ma oa bet a-grenn war-lerc’h an Aotrou, Doue Israel.

Le nom d’Hébron était autrefois Qiryath-Arba, et Arba était l’homme le plus grand parmi les géants Anaqites. Et le pays se reposa de la guerre. Jos 14, 15 : Hag anv Hebron a oa gwechall Kariatarbe : Arba a oa bet an den brasañ e-touez ar ramzed. Hag ar vro a ziskuizhas eus ar brezel.