Aller au contenu
Accueil » Bible en breton » Nouveau Testament en breton » Evangile de Jésus-Christ selon saint Marc » Chapitre 5

Evangile de Jésus-Christ selon saint Marc - Chapitre 5

Levr : An Aviel hervez Sant Mark
Chapitre : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16

Chapitre 5

🎙 Ecouter la Bible audio en breton

Ils arrivèrent sur l’autre rive, de l’autre côté de la mer de Galilée, dans le pays des Géraséniens. Mc 5, 1 : Degouezhout a rejont eta en tu all d’ar mor e bro C’herasaiz.

Comme Jésus sortait de la barque, aussitôt un homme possédé d’un esprit impur s’avança depuis les tombes à sa rencontre ; Mc 5, 2 : Evel ma oa aet er-maez Jezuz eus ar vag, setu ma teuas en-arbenn dezhañ, eus ar bezioù, un den dalc’het gant ur spered hudur.

il habitait dans les tombeaux et personne ne pouvait plus l’attacher, même avec une chaîne ; Mc 5, 3 : Hennezh en devoa e chomadur er bezioù, ha zoken war-bouez ur chadenn, ne c’helle den ebet ken e zerc’hel stag,

en effet on l’avait souvent attaché avec des fers aux pieds et des chaînes, mais il avait rompu les chaînes, brisé les fers, et personne ne pouvait le maîtriser. Mc 5, 4 : rak alies e oa bet liammet gant hualoù ha chadennoù, met torret en devoa ar chadennoù ha brevet an hualoù ha den ne c’helle e zamesaat.

Sans arrêt, nuit et jour, il était parmi les tombeaux et sur les collines, à crier, et à se blesser avec des pierres. Mc 5, 5 : A-hed an deiz, a-hed an noz e veze er bezioù pe war ar menezioù o krial hag oc’h en em vloñsañ gant mein.

Voyant Jésus de loin, il accourut, se prosterna devant lui Mc 5, 6 : Hag o welout Jezuz a-ziabell, e teredas hag e stouas dirazañ,

et cria d’une voix forte : « Que me veux-tu, Jésus, fils du Dieu Très-Haut ? Je t’adjure par Dieu, ne me tourmente pas ! » Mc 5, 7 : en ur grial a vouezh kreñv : « Petra a glaskez ouzhin, Jezuz, Mab an Doue meurbet-uhel ? Da c’hourfediñ a ran en anv Doue, n’am bourev ket ».

Jésus lui disait en effet : « Esprit impur, sors de cet homme ! » Mc 5, 8 : Rak Jezuz a lavare dezhañ : « Kae er-maez, spered hudur, eus an den-se ! »

Et il lui demandait : « Quel est ton nom ? » L’homme lui dit : « Mon nom est Légion, car nous sommes beaucoup. » Mc 5, 9 : Hag e c’houlennas outañ : « Petra eo da anv-te ? ». Respont a reas : « Armead eo va anv, rak kalz ez omp ».

Et ils suppliaient Jésus avec insistance de ne pas les chasser en dehors du pays. Mc 5, 10 : E aspediñ a raent evit n’o argasje ket er-maez eus ar c’horn-bro.

Or, il y avait là, du côté de la colline, un grand troupeau de porcs qui cherchait sa nourriture. Mc 5, 11 : Hag eno e oa ouzh troad ar menez ur bagad bras a voc’h o peuriñ.

Alors, les esprits impurs supplièrent Jésus : « Envoie-nous vers ces porcs, et nous entrerons en eux. » Mc 5, 12 : E aspediñ a rejont ’n ur lavarout : « Kas ac’hanomp d’ar moc’h, ma-z aimp da lojañ enno ».

Il le leur permit. Ils sortirent alors de l’homme et entrèrent dans les porcs. Du haut de la falaise, le troupeau se précipita dans la mer : il y avait environ deux mille porcs, et ils se noyaient dans la mer. Mc 5, 13 : Hag aotre a roas dezho. Hag ar speredoù hudur o vont er-maez eus an den da antren e-barzh ar moc’h. Ha setu ar bagad moc’h o ’n em strinkañ, diwar an tornaod, er mor : un daou vil bennak e oa anezho, ha beuzet e voent er mor.

Ceux qui les gardaient prirent la fuite, ils annoncèrent la nouvelle dans la ville et dans la campagne, et les gens vinrent voir ce qui s’était passé. Mc 5, 14 : Ar re o diwalle a dec’has kuit hag a vrudas ar c’heloù e kêr ha war ar maez, ma teuas an dud da welout petra a oa c’hoarvezet.

Ils arrivent auprès de Jésus, ils voient le possédé assis, habillé, et revenu à la raison, lui qui avait eu la légion de démons, et ils furent saisis de crainte. Mc 5, 15 : Tostaat a reont ouzh Jezuz, hag e sellont ouzh an den drouk-speredet en e goazez, gwisket hag en e skiant-vat, eñ hag a oa bet Armead ennañ ; ha spontet e voent.

Ceux qui avaient vu tout cela leur racontèrent l’histoire du possédé et ce qui était arrivé aux porcs. Mc 5, 16 : Ar re o devoa gwelet a zisplegas dezho penaos e oa c’hoarvezet an traoù gant an hini drouk-speredet ha gant ar moc’h.

Alors ils se mirent à supplier Jésus de quitter leur territoire. Mc 5, 17 : Neuze e stagjont d’e aspediñ da vont kuit eus o c’horn-bro.

Comme Jésus remontait dans la barque, le possédé le suppliait de pouvoir être avec lui. Mc 5, 18 : Evel m’edo oc’h adpignat er vag, e c’houlennas outañ an hini a oa bet dalc’het gant an Diaoul, e lezel da chom gantañ.

Il n’y consentit pas, mais il lui dit : « Rentre à la maison, auprès des tiens, annonce-leur tout ce que le Seigneur a fait pour toi dans sa miséricorde. » Mc 5, 19 : Jezuz avat ne roas ket dezhañ an aotre-se, met lavarout a reas dezhañ : « Kae d’ar gêr, da gaout da dud ha ro kemenn dezho eus kement en deus graet an Aotrou dit, hag eus an drugarez ken bras en deus diskouezet ez keñver ».

Alors l’homme s’en alla, il se mit à proclamer dans la région de la Décapole ce que Jésus avait fait pour lui, et tout le monde était dans l’admiration. Mc 5, 20 : Mont a reas kuit eta, hag en em lakaas da embann dre an Dek-keoded kement en devoa graet Jezuz evitañ. Hag an holl a oa sebezet.

Jésus regagna en barque l’autre rive, et une grande foule s’assembla autour de lui. Il était au bord de la mer. Mc 5, 21 : Jezuz a adtremenas gant ar vag war an tu all d’ar mor, hag ur maread tud en em zastumas war e dro ; war ribl ar mor e oa,

Arrive un des chefs de synagogue, nommé Jaïre. Voyant Jésus, il tombe à ses pieds Mc 5, 22 : pa’z erruas unan eus renerien ar sinagogenn, Jairos e anv. Hemañ, pa gwelas anezhañ, en em daolas e-harz e dreid,

et le supplie instamment : « Ma fille, encore si jeune, est à la dernière extrémité. Viens lui imposer les mains pour qu’elle soit sauvée et qu’elle vive. » Mc 5, 23 : ouzh e aspediñ start hag o lavarout : « Va merc’hig, a zo e par ar marv ; astenn da zaouarn warni evit ma vo saveteet ha ma vevo ».

Jésus partit avec lui, et la foule qui le suivait était si nombreuse qu’elle l’écrasait. Mc 5, 24 : Mont a reas gantañ, hag ur bobl vras a dud a gerzhe ouzh e seulioù hag e waske a bep tu.

Or, une femme, qui avait des pertes de sang depuis douze ans… – Mc 5, 25 : Hogen sed ur vaouez hag a oa klañv gant an diwadañ abaoe daouzek vloaz ;

elle avait beaucoup souffert du traitement de nombreux médecins, et elle avait dépensé tous ses biens sans avoir la moindre amélioration ; au contraire, son état avait plutôt empiré –… Mc 5, 26 : kalz he devoa gouzañvet a-berzh medisined e-leizh, dispignet he devoa hec’h holl beadra, hep na vije bet talvezet dezhi ; met kentoc’h e oa aet war washaat.

cette femme donc, ayant appris ce qu’on disait de Jésus, vint par-derrière dans la foule et toucha son vêtement. Mc 5, 27 : Hi eta o vezañ klevet petra a lavared diwar-benn Jezuz, a zeuas e-kreiz engroez an dud hag a-ziadreñv a stokas ouzh e vantell.

Elle se disait en effet : « Si je parviens à toucher seulement son vêtement, je serai sauvée. » Mc 5, 28 : Rak lavarout a rae outi hec’h-unan : « Ha pa ne rafen nemet stekiñ ouzh e zilhad e vin saveteet ».

À l’instant, l’hémorragie s’arrêta, et elle ressentit dans son corps qu’elle était guérie de son mal. Mc 5, 29 : Raktal e tisec’has en he c’hreiz mammenn ar c’holl-gwad hag e santas en he c’horf e oa pareet diouzh he droug.

Aussitôt Jésus se rendit compte qu’une force était sortie de lui. Il se retourna dans la foule, et il demandait : « Qui a touché mes vêtements ? » Mc 5, 30 : Jezuz avat ken buan all en devoa anavezet ennañ e-unan peseurt nerzh a oa aet dioutañ, o ’n em dreiñ e-kreiz ar bobl e c’houlennas : « Piv en deus stoket ouzh va dilhad ? »

Ses disciples lui répondirent : « Tu vois bien la foule qui t’écrase, et tu demandes : “Qui m’a touché ?” » Mc 5, 31 : E ziskibien da respont dezhañ : « Gwelout a rez, an engroez a zo ouzh da waskañ, hag e c’houlennez : Piv en deus stoket ouzhin ? »

Mais lui regardait tout autour pour voir celle qui avait fait cela. Mc 5, 32 : Met Jezuz o terc’hel da dreiñ a glaske gant e selloù an hini he devoa graet kement-se.

Alors la femme, saisie de crainte et toute tremblante, sachant ce qui lui était arrivé, vint se jeter à ses pieds et lui dit toute la vérité. Mc 5, 33 : Neuze ar vaouez leun a spont hag o krenañ, dre ma ouie petra a oa en em gavet ganti, a zeuas hag a gouezhas e-harz e dreid, hag a lavaras dezhañ ar wirionez penn-da-benn.

Jésus lui dit alors : « Ma fille, ta foi t’a sauvée. Va en paix et sois guérie de ton mal. » Mc 5, 34 : Jezuz a lavaras dezhi : « Va merc’h, da feiz he deus da saveteet ; kerzh e peoc’h ha bez pare diouzh da gleñved ».

Comme il parlait encore, des gens arrivent de la maison de Jaïre, le chef de synagogue, pour dire à celui-ci : « Ta fille vient de mourir. À quoi bon déranger encore le Maître ? » Mc 5, 35 : Edo c’hoazh o komz, pa zeuas tud eus ti ar rener-sinagogenn da lavarout dezhañ : « Marv eo da verc’h ! Perak direnkañ pelloc’h ar Mestr ? »

Jésus, surprenant ces mots, dit au chef de synagogue : « Ne crains pas, crois seulement. » Mc 5, 36 : Met Jezuz o vezañ klevet ar c’homzoù-se a lavaras d’ar rener-sinagogenn : « Bez hep aon, kred hepken ! »

Il ne laissa personne l’accompagner, sauf Pierre, Jacques, et Jean, le frère de Jacques. Mc 5, 37 : Ha ne lezas den ebet da vont gantañ, nemet Pêr, Jakez ha Yann, breur Jakez.

Ils arrivent à la maison du chef de synagogue. Jésus voit l’agitation, et des gens qui pleurent et poussent de grands cris. Mc 5, 38 : Dont a reont eta da di ar mestr-sinagogenn ; hag e sell Jezuz ouzh an trouz bras, an dud o leñvañ hag o leuskel kriadennoù e-leizh.

Il entre et leur dit : « Pourquoi cette agitation et ces pleurs ? L’enfant n’est pas morte : elle dort. » Mc 5, 39 : Antren a ra hag e lavar dezho : « Perak ober trouz ha leñvañ ? Ar bugel n’eo ket marv, met o kousket emañ ».

Mais on se moquait de lui. Alors il met tout le monde dehors, prend avec lui le père et la mère de l’enfant, et ceux qui étaient avec lui ; puis il pénètre là où reposait l’enfant. Mc 5, 40 : Int a rae goap outañ. Eñ avat o vezañ lakaet an holl er-maez a gemer gantañ tad ha mamm ar bugel hag ar re a oa deuet gantañ, antren a ra el lec’h m’edo ar bugel,

Il saisit la main de l’enfant, et lui dit : « Talitha koum », ce qui signifie : « Jeune fille, je te le dis, lève-toi ! » Mc 5, 41 : ha tapet krog e dorn ar plac’hig e lavar dezhi : « Talita, koum ! » da lavarout eo : « Merc’hig, me 'lavar dit, dihun! »

Aussitôt la jeune fille se leva et se mit à marcher – elle avait en effet douze ans. Ils furent frappés d’une grande stupeur. Mc 5, 42 : Raktal e savas ar plac’hig yaouank hag e kerzhe ; daouzek vloaz e oa-hi. Ha diouzhtu e krogas enno estlamm bras.

Et Jésus leur ordonna fermement de ne le faire savoir à personne ; puis il leur dit de la faire manger. Mc 5, 43 : Eñ avat a c’hourc’hemennas start dezho diwall na vefe gouezet gant den ebet, hag e lavaras reiñ dezhi da zebriñ.



💡 Informations supplémentaires


🎙️ À-propos de l'enregistrement audio

Cet enregistrement audio de la Bible en breton a été réalisé par Tepod et publié le 21/11/2025 sur Bibl.bzh.

⇧ Retourner en haut de page