Aller au contenu
Accueil » Bible en breton » Nouveau Testament en breton » Evangile de Jésus-Christ selon saint Marc » Chapitre 6

Evangile de Jésus-Christ selon saint Marc - Chapitre 6

Levr : An Aviel hervez Sant Mark
Chapitre : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16

Chapitre 6

🎙 Ecouter la Bible audio en breton

Sorti de là, Jésus se rendit dans son lieu d’origine, et ses disciples le suivirent. Mc 6, 1 : Mont a reas (Jezuz) ac’hano ; dont a reas d’e vammvro ha gantañ e ziskibien.

Le jour du sabbat, il se mit à enseigner dans la synagogue. De nombreux auditeurs, frappés d’étonnement, disaient : « D’où cela lui vient-il ? Quelle est cette sagesse qui lui a été donnée, et ces grands miracles qui se réalisent par ses mains ? Mc 6, 2 : Ha deuet ar Sabad e stagas da gelenn er sinagogenn. An darn vrasañ ouzh e glevout a oa souezhet holl hag a lavare : « A belec’h e teu kement-se da hemañ ? Petra eo ar furnez-se a zo bet roet dezhañ hag ar burzhudoù bras-se a vez graet dre e zaouarn ?

N’est-il pas le charpentier, le fils de Marie, et le frère de Jacques, de José, de Jude et de Simon ? Ses sœurs ne sont-elles pas ici chez nous ? » Et ils étaient profondément choqués à son sujet. Mc 6, 3 : Daoust ha n’eo ket hennezh ar c’halvez, mab Mari, a zo breur da Jakez, da Jozef, da Yud ha da Simon ? Daoust hag e c’hoarezed n’emaint ket amañ en hon touez ? » Hag e kavent abeg diwar e benn,

Jésus leur disait : « Un prophète n’est méprisé que dans son pays, sa parenté et sa maison. » Mc 6, 4 : ma lavaras Jezuz dezho : « Ne d-eo ur profed dibrizet nemet en e vro, e-touez e gerent hag en e di e-unan ».

Et là il ne pouvait accomplir aucun miracle ; il guérit seulement quelques malades en leur imposant les mains. Mc 6, 5 : Ha ne c’hellas ober eno burzhud ebet, nemet un nebeut klañvourien a bareas dre astenn e zaouarn warno.

Et il s’étonna de leur manque de foi. Jésus parcourait les villages d’alentour en enseignant. Mc 6, 6 : Ha souezhiñ a reas dirak o difeiz. Mont a rae dre ar bourc’hioù tro-war-dro en ur gelenn.

Il appela les Douze ; alors il commença à les envoyer en mission deux par deux. Il leur donnait autorité sur les esprits impurs, Mc 6, 7 : Neuze e c’halvas an Daouzek hag e krogas d’o c’has daou ha daou en ur reiñ dezho galloud war ar speredoù hudur.

et il leur prescrivit de ne rien prendre pour la route, mais seulement un bâton ; pas de pain, pas de sac, pas de pièces de monnaie dans leur ceinture. Mc 6, 8 : Gourc’hemenn a reas dezho chom hep kemerout seurt ebet evit an hent, nemet ur vazh hepken ; tamm bara ebet, sac’h ebet, gwenneg ebet en o gouriz ;

« Mettez des sandales, ne prenez pas de tunique de rechange. » Mc 6, 9 : met gwiskañ ur re sandalennoù en o zreid, ha chom hep dougen div sae.

Il leur disait encore : « Quand vous avez trouvé l’hospitalité dans une maison, restez-y jusqu’à votre départ. Mc 6, 10 : Hag e lavare dezho : « N’eus forzh pelec’h, pa’z antreot en un ti, chomit eno betek ma-z eot kuit eus al lec’h-se.

Si, dans une localité, on refuse de vous accueillir et de vous écouter, partez et secouez la poussière de vos pieds : ce sera pour eux un témoignage. » Mc 6, 11 : Ha ma-z eus ul lec’h na vezot ket degemeret ennañ na selaouet gant an dud, it kuit ac’hano, hag hejit ar poultr a-zindan ho treid en testeni dezho ».

Ils partirent, et proclamèrent qu’il fallait se convertir. Mc 6, 12 : Mont kuit a rejont eta hag e prezegent d’an dud kaout keuz d’o fec’hedoù.

Ils expulsaient beaucoup de démons, faisaient des onctions d’huile à de nombreux malades, et les guérissaient. Mc 6, 13 : Diaouloù e-leizh a argasent hag eouliañ a raent kalz a glañvourien hag o fareañ.

Le roi Hérode apprit cela ; en effet, le nom de Jésus devenait célèbre. On disait : « C’est Jean, celui qui baptisait : il est ressuscité d’entre les morts, et voilà pourquoi des miracles se réalisent par lui. » Mc 6, 14 : Ar Roue Herodez a glevas kement-se ; rak brudet e oa deuet anv Jezuz da vezañ, hag e lavare an dud : « Yann Vadezour a zo dihunet a-douez ar re varv, ha setu perak en em ziskouez ennañ galloudoù burzhudus ».

Certains disaient : « C’est le prophète Élie. » D’autres disaient encore : « C’est un prophète comme ceux de jadis. » Mc 6, 15 : Reoù all a lavare : « Elias ez eo ». Ha reoù all c’hoazh : « Ur profed ez eo, evel unan eus ar Brofeded ».

Hérode entendait ces propos et disait : « Celui que j’ai fait décapiter, Jean, le voilà ressuscité ! » Mc 6, 16 : Met Herodez o vezañ klevet ar brudoù-se, a lavare : « Yann, an hini am eus graet dibennañ, hennezh eo a zo adsavet da vev ».

Car c’était lui, Hérode, qui avait donné l’ordre d’arrêter Jean et de l’enchaîner dans la prison, à cause d’Hérodiade, la femme de son frère Philippe, que lui-même avait prise pour épouse. Mc 6, 17 : Rak evit gwir, Herodez e-unan en devoa kaset tud da dapout krog e Yann hag e deurel chadennet er prizon abalamour da Herodiad, gwreg e vreur Filip, en devoa kemeret da bried.

En effet, Jean lui disait : « Tu n’as pas le droit de prendre la femme de ton frère. » Mc 6, 18 : Rak Yann a lavare da Herodez : « N’eo ket aotreet dit kaout gwreg da vreur ! »

Hérodiade en voulait donc à Jean, et elle cherchait à le faire mourir. Mais elle n’y arrivait pas Mc 6, 19 : Herodiad eta a vire droukrañs ouzh Yann ; plijet e vije bet dezhi e lakaat d’ar marv, met ne c’helle ket,

parce que Hérode avait peur de Jean : il savait que c’était un homme juste et saint, et il le protégeait ; quand il l’avait entendu, il était très embarrassé ; cependant il l’écoutait avec plaisir. Mc 6, 20 : rak Herodez a zouje da Yann, dre ma ouie e oa un den reizh ha santel ; e wareziñ a rae, p’en deveze e glevet e veze gwall-nec’het, ha koulskoude, a galon e selaoue anezhañ.

Or, une occasion favorable se présenta quand, le jour de son anniversaire, Hérode fit un dîner pour ses dignitaires, pour les chefs de l’armée et pour les notables de la Galilée. Mc 6, 21 : Hogen setu m’en em gavas un degouezh mat : Herodez, da geñver deiz-ha-bloaz e c’hanedigezh a reas ur banvez d’e dud uhel, d’e ofiserien ha da bennoù bras Galilea.

La fille d’Hérodiade fit son entrée et dansa. Elle plut à Hérode et à ses convives. Le roi dit à la jeune fille : « Demande-moi ce que tu veux, et je te le donnerai. » Mc 6, 22 : Ha merc’h an Herodiad-se antreet er sal, a zañsas ken e plijas da Herodez ha d’e gouvidi, ha ma lavaras ar Roue d’ar plac’h yaouank : « Goulenn diganin ar pezh a gari hag e roin dit ».

Et il lui fit ce serment : « Tout ce que tu me demanderas, je te le donnerai, même si c’est la moitié de mon royaume. » Mc 6, 23 : Hag e touas dezhi : « Kement tra a c’houlenni diganin a roin dit, ha pa ve an hanter eus va rouantelezh ».

Elle sortit alors pour dire à sa mère : « Qu’est-ce que je vais demander ? » Hérodiade répondit : « La tête de Jean, celui qui baptise. » Mc 6, 24 : Hag hi da vont er-maez, ha da lavarout d’he mamm : « Petra a c’houlennin ? » Hi a respontas : « Penn Yann ar Badezour ».

Aussitôt la jeune fille s’empressa de retourner auprès du roi, et lui fit cette demande : « Je veux que, tout de suite, tu me donnes sur un plat la tête de Jean le Baptiste. » Mc 6, 25 : Hag hi o tistreiñ raktal, mall warni, da gaout ar Roue, a reas he goulenn : « Me a fell din, emezi, e rofes din diouzhtu war ur plad, penn Yann Vadezour ».

Le roi fut vivement contrarié ; mais à cause du serment et des convives, il ne voulut pas lui opposer un refus. Mc 6, 26 : Ar Roue a yeas trist-meurbet, met en abeg d’e ledoued ha d’e gouvidi, ne fellas ket dezhañ nac’h he goulenn outi.

Aussitôt il envoya un garde avec l’ordre d’apporter la tête de Jean. Le garde s’en alla décapiter Jean dans la prison. Mc 6, 27 : Kerkent ar Roue a gasas ur gward gant ar gourc’hemenn da zegas penn Yann Vadezour. Hag hemañ da vont ha d’e zibennañ en e brizon ;

Il apporta la tête sur un plat, la donna à la jeune fille, et la jeune fille la donna à sa mère. Mc 6, 28 : ha da zegas ar penn war ur plad ha d’e reiñ d’ar plac’h yaouank, hag ar plac’h yaouank d’e reiñ d’he mamm.

Ayant appris cela, les disciples de Jean vinrent prendre son corps et le déposèrent dans un tombeau. Mc 6, 29 : Pa glevas diskibien Yann keloù a gement-se, e teujont da gemerout e gorf ha d’e lakaat en ur bez.

Les Apôtres se réunirent auprès de Jésus, et lui annoncèrent tout ce qu’ils avaient fait et enseigné. Mc 6, 30 : Neuze, an ebestel oc’h en em vodañ en-dro da Jezuz, a zanevellas dezhañ kement o devoa graet ha kement o devoa kelennet.

Il leur dit : « Venez à l’écart dans un endroit désert, et reposez-vous un peu. » De fait, ceux qui arrivaient et ceux qui partaient étaient nombreux, et l’on n’avait même pas le temps de manger. Mc 6, 31 : Hag e lavaras dezho : « Deuit en ho part, c’hwi hoc’h-unan d’ul lec’h distro, ha diskuizhit un tammig ». Rak kement a dud a veze o vont hag o tont ma ne gavent ket amzer da zebriñ o boued zoken.

Alors, ils partirent en barque pour un endroit désert, à l’écart. Mc 6, 32 : Mont kuit a rejont gant ar vag d’ul lec’h digenvez, en distro.

Les gens les virent s’éloigner, et beaucoup comprirent leur intention. Alors, à pied, de toutes les villes, ils coururent là-bas et arrivèrent avant eux. Mc 6, 33 : Met gwelet e oant bet o vont kuit, ha kalz a dud a anavezas doare a gement-se ma teredas ar bobl war droad, eus an holl gêriadennoù, d’al lec’h ma-z aent, ha ma tegouezhjont ahont en o raok.

En débarquant, Jésus vit une grande foule. Il fut saisi de compassion envers eux, parce qu’ils étaient comme des brebis sans berger. Alors, il se mit à les enseigner longuement. Mc 6, 34 : Evel-se, pa zilestras Jezuz e welas un engroez stank a dud, ha truez a gemeras outo dre ma oant evel deñved hep mesaer, hag e stagas da gelenn dezho kalz a dra.

Déjà l’heure était avancée ; s’étant approchés de lui, ses disciples disaient : « L’endroit est désert et déjà l’heure est tardive. Mc 6, 35 : Hag evel ma oa dija diwezhat anezhi, e tostaas e ziskibien da lavarout dezhañ : « Digenvez eo al lec’h-mañ ha diwezhat ez eo anezhi ;

Renvoie-les : qu’ils aillent dans les campagnes et les villages des environs s’acheter de quoi manger. » Mc 6, 36 : kas-i kuit ma-z aint d’ar pennkêrioù tro-war-dro ha d’ar bourc’hioù da brenañ evito o-unan peadra da zebriñ ».

Il leur répondit : « Donnez-leur vous-mêmes à manger. » Ils répliquent : « Irons-nous dépenser le salaire de deux cents journées pour acheter des pains et leur donner à manger ? » Mc 6, 37 : Eñ avat a respontas dezho : « C’hwi hoc’h-unan, roit dezho da zebriñ ». Lavarout a reont : « Daoust hag hon eus da vont da brenañ daou c’hant dinerad bara evit reiñ dezho da zebriñ ? »

Jésus leur demande : « Combien de pains avez-vous ? Allez voir. » S’étant informés, ils lui disent : « Cinq, et deux poissons. » Mc 6, 38 : Eñ avat da respont : « Pet baraenn a zo ganeoc’h ? It da welout ». O vezañ gwelet, e lavarjont dezhañ : « Pemp baraenn hag ivez daou besk ».

Il leur ordonna de les faire tous asseoir par groupes sur l’herbe verte. Mc 6, 39 : Gourc’hemenn a reas dezho ober d’an holl azezañ taoliad ha taoliad war ar geot glas,

Ils se disposèrent par carrés de cent et de cinquante. Mc 6, 40 : hag ez ejont en o gourvez, a strolladoù, a gantadoù hag a hanter-kantadoù.

Jésus prit les cinq pains et les deux poissons, et, levant les yeux au ciel, il prononça la bénédiction et rompit les pains ; il les donnait aux disciples pour qu’ils les distribuent à la foule. Il partagea aussi les deux poissons entre eux tous. Mc 6, 41 : Hag eñ neuze o kemerout ar pemp baraenn hag an daou besk hag o sevel e zaoulagad etrezek an neñv, a lavaras ur vennigadenn, a rannas ar baraennoù hag o roas d’e ziskibien d’o c’hinnig d’an dud ; hag an daou besk ivez a lodennas d’an holl.

Ils mangèrent tous et ils furent rassasiés. Mc 6, 42 : Hag an holl a zebras hag o gwalc’h o devoe ;

Et l’on ramassa les morceaux de pain qui restaient, de quoi remplir douze paniers, ainsi que les restes des poissons. Mc 6, 43 : ha dastum a rejont ar restadoù-bara, evel ar pezh a vane diwar ar pesked, peadra d’ober daouzek panerad a dammoù.

Ceux qui avaient mangé les pains étaient au nombre de cinq mille hommes. Mc 6, 44 : Hag ar re o devoa debret ar baraennoù a oa pemp mil a dud anezho.

Aussitôt après, Jésus obligea ses disciples à monter dans la barque et à le précéder sur l’autre rive, vers Bethsaïde, pendant que lui-même renvoyait la foule. Mc 6, 45 : Kerkent goude e redias e ziskibien da bignat er vag ha da dreizhañ en e raok, d’an tu all, war-zu Betsaida, tra ma vefe e-unan o kas ar bobl kuit.

Quand il les eut congédiés, il s’en alla sur la montagne pour prier. Mc 6, 46 : Goude kimiadiñ diouzh an dud, ez eas neuze war ar menez da bediñ.

Le soir venu, la barque était au milieu de la mer et lui, tout seul, à terre. Mc 6, 47 : Ha deuet ar serr-noz, edo ar vag e-kreiz ar mor, hag eñ e-unan-penn war an douar.

Voyant qu’ils peinaient à ramer, car le vent leur était contraire, il vient à eux vers la fin de la nuit en marchant sur la mer, et il voulait les dépasser. Mc 6, 48 : O welout o devoa bec’h bras o roeñviñ - rak an avel a oa a-benn - e teuas daveto, war-dro ar pevare beilhadenn-noz, en ur gerzhout war ar mor ; hag ober a reas van da gaout c’hoant da dremen anezho.

En le voyant marcher sur la mer, les disciples pensèrent que c’était un fantôme et ils se mirent à pousser des cris. Mc 6, 49 : Int avat, ouzh e welout o vale war ar mor, a gredas e oa un tasmant, hag en em lakaas da grial,

Tous, en effet, l’avaient vu et ils étaient bouleversés. Mais aussitôt Jésus parla avec eux et leur dit : « Confiance ! c’est moi ; n’ayez pas peur ! » Mc 6, 50 : rak an holl o devoa e welet ha strafuilhet e oant bet. Met eñ raktal a gomzas outo hag a lavaras : « Bezit dinec’h ! Me eo, n’ho pet ket aon ! »

Il monta ensuite avec eux dans la barque et le vent tomba ; et en eux-mêmes ils étaient au comble de la stupeur, Mc 6, 51 : Pignat a reas ganto er vag hag an avel a davas. Int avat a oa saouzanet en tu-hont da bep muzul ;

car ils n’avaient rien compris au sujet des pains : leur cœur était endurci. Mc 6, 52 : rak n’o devoa ket komprenet burzhud ar baraennoù ; dallet e veze o c’halon.

Après la traversée, abordant à Génésareth, ils accostèrent. Mc 6, 53 : Treizhet al lenn ganto, e teujont d’an douar e Genezared, hag e tiskennjont war an aod.

Ils sortirent de la barque, et aussitôt les gens reconnurent Jésus : Mc 6, 54 : Hag aet er-maez eus ar vag, raktal an dud oc’h anavezout anezhañ,

ils parcoururent toute la région, et se mirent à apporter les malades sur des brancards là où l’on apprenait que Jésus se trouvait. Mc 6, 55 : a redas-diredas dre an holl vro-se, ma en em lakaas an holl da zegas dezhañ war o gweleoù ar re dalc’het gant kleñvedoù, da gement lec’h ma klevent en em gave.

Et dans tous les endroits où il se rendait, dans les villages, les villes ou les campagnes, on déposait les infirmes sur les places. Ils le suppliaient de leur laisser toucher ne serait-ce que la frange de son manteau. Et tous ceux qui la touchèrent étaient sauvés. Mc 6, 56 : Hag e pelec’h bennak ma-z ae, bourc’hioù pe gêrioù, pe diegezhioù war ar maez, e lakaed ar re glañv war ar plasennoù, hag e peded anezhañ d’o lezel da stekiñ paneveken ouzh bevenn e vantell. Ha kement hini a stoke outañ a veze saveteet.



💡 Informations supplémentaires


🎙️ À-propos de l'enregistrement audio

Cet enregistrement audio de la Bible en breton a été réalisé par Tepod et publié le 21/11/2025 sur Bibl.bzh.

⇧ Retourner en haut de page