Levr kentañ ar Vakabeed - Pennad 10
Pennad : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16
Pennad 10
En l’an 160 de l’empire grec, Alexandre Épiphane, qui se prétendait fils d’Antiocos, vint s’emparer de Ptolémaïs. Il y fut accueilli, et c’est là qu’il inaugura son règne. 1M 10, 1 : Er bloaz kant tri-ugent e loc’has Aleksandr, mab Antiokos, Epifan, hag e kemeras Ptolemais ; degemeret e voe hag e voe roue eno.
Apprenant cela, le roi Démétrios rassembla des troupes en très grand nombre et marcha contre lui pour le combattre. 1M 10, 2 : O klevout se, Demetrios, ar roue, a strollas un armead niverus-meurbet hag a yeas a-ziarbenn dezhañ d’an emgann.
Il écrivit à Jonathan une lettre dont les paroles pacifiques étaient pleines de flatteries à son égard. 1M 10, 3 : Hag e kasas Demetrios lizhiri da Jonatan gant komzoù a beoc’h d’e uhel-veuliñ ;
Il se disait en effet : « Hâtons-nous de consolider la paix avec ces gens-là, avant que Jonathan ne la fasse avec Alexandre contre nous. 1M 10, 4 : rak lavarout a ra ennañ e-unan : "Difraeomp ober peoc’h ganto a-raok na ray Jonatan gant Aleksandr a-enep deomp ;
Car il se souviendra de tous les malheurs dont nous l’avons accablé, lui, ses frères et sa nation. » 1M 10, 5 : rak soñj en devo eus an holl zrougoù hon eus peursevenet a-enep dezhañ, d’e vreudeur ha d’e vroad".
Démétrios lui donna donc l’autorisation de rassembler des troupes, de fabriquer des armes et de se dire son allié. Il ordonna aussi qu’on remette à Jonathan les otages retenus dans la citadelle. 1M 10, 6 : Hag e roas dezhañ galloud da zastum strolladoù, da bourchas armoù ha da vezañ e gevredad, hag ar ouestlidi a oa er C’hreñvlec’h o rentas dezhañ.
Ce dernier vint à Jérusalem. Il lut ce message en présence de tout le peuple et des occupants de la citadelle. 1M 10, 7 : Dont a reas Jonatan da Jeruzalem, ha lenn a reas al lizhiri ouzh divskouarn ar bobl a-bezh hag ar re a oa er C’hreñvlec’h.
Ceux-ci éprouvèrent une grande crainte en apprenant que le roi avait donné à Jonathan l’autorisation de rassembler des troupes. 1M 10, 8 : Hag aon bras o devoe ar re-mañ pa glevjont en devoa ar roue roet dezhañ galloud da zastum strolladoù.
Les gens de la citadelle lui remirent donc les otages, et Jonathan les rendit à leurs familles. 1M 10, 9 : Hag e rentas ar re a oa er C’hreñvlec’h ar ouestlidi da Jonatan, hag eñ o roas d’o zud.
Jonathan s’installa à Jérusalem. Il se mit à rebâtir et rénover la ville. 1M 10, 10 : Hag e reas Jonatan e annez e Jeruzalem, hag e krogas da sevel ha da adsevel ar gêr.
Aux entrepreneurs des travaux, il ordonna de construire les remparts et l’enceinte de la montagne de Sion en pierres de taille, pour la fortifier. Et ils le firent. 1M 10, 11 : Hag e lavaras d’ar re a rae al labourioù sevel ar mogerioù, ha tro-dro menez Sion, gant mein-ben, ma vefent kreñv, hag e rejont evel-se.
Les étrangers qui occupaient les places fortes construites par Bacchidès prirent la fuite. 1M 10, 12 : Tec’hout a reas an estrenien a oa er c’hreñvlec’hioù bet savet gant Bakides ;
Chacun abandonna son poste pour retourner dans son pays. 1M 10, 13 : dilezel a reas pep hini e lec’h evit mont d’e vro.
Seule Bethsour, devenue un lieu de refuge, ne fut pas désertée : quelques-uns de ceux qui avaient abandonné la Loi et les préceptes y demeurèrent. 1M 10, 14 : Ne voe nemet e Betsour e chomas darn eus ar re o devoa dilezet al Lezenn hag ar gourc’hemennoù, rak deuet e oa da vezañ ur vinic’hi.
Le roi Alexandre fut mis au courant des promesses que Démétrios avait faites à Jonathan. On lui raconta les combats et les exploits de cet homme et de ses frères, ainsi que les peines qu’ils avaient endurées. 1M 10, 15 : Hag e klevas Aleksandr ar promesaoù en devoa kaset Demetrios da Jonatan : kontet e voe dezhañ ivez an emgannoù hag ar c’hurioù en devoa sevenet, eñ hag e vreudeur, hag ar poanioù en devoa bet,
Alors, le roi s’exclama : « Trouverons-nous jamais un seul homme pareil à celui-là ? Nous ferons de lui, sans tarder, notre ami et notre allié ! » 1M 10, 16 : hag e lavaras : "Ha kavout a raimp un den heñvel outañ ? Ha bremañ, greomp gantañ ur mignon hag ur c’hevredad evidomp".
Il lui écrivit donc une lettre rédigée en ces termes : 1M 10, 17 : Hag e skrivas lizhiri, a gasas dezhañ, hag a lavare ar c’homzoù-mañ :
« Le roi Alexandre à son frère Jonathan, salut ! 1M 10, 18 : Ar roue Aleksandr d’e vreur Jonatan, salud !
Nous avons entendu dire de toi que tu es un vaillant guerrier et que tu mérites d’être notre ami. 1M 10, 19 : Klevet hon eus diwar da benn ez out un den kadarn ha kreñv ha gouest da vezañ hor mignon.
C’est pourquoi, à dater de ce jour, nous t’établissons grand prêtre de ta nation : tu auras le titre d’ami du roi et nous t’envoyons un manteau de pourpre ainsi qu’une couronne d’or ; tu seras de notre parti et tu nous garderas ton amitié. » 1M 10, 20 : Ha bremañ, da lakaat a reomp hiziv beleg-meur da vroad ha da envel a reomp mignon ar roue, - kas a rae dezhañ ur sae limestra hag ur gurunenn aour - ma vezi a-du gant hon aferioù ha ma viri mignoniezh evidomp".
Jonathan revêtit donc les ornements sacrés le septième mois de l’an 160 de l’empire grec, à l’occasion de la fête des Tentes. Il rassembla des troupes et fabriqua des armes en quantité. 1M 10, 21 : Gwiskañ a reas Jonatan ar gwiskamantoù santel d’ar seizhvet miz eus ar bloaz kant tri-ugent, da geñver gouel al Logelloù. Dastum a reas strolladoù ha pourchas armoù e-leizh.
Quand Démétrios apprit tout cela, il en fut contrarié. Il dit : « Qu’avons-nous donc fait pour qu’Alexandre s’empare avant nous de l’amitié des Juifs en vue d’affermir sa position ? 1M 10, 22 : Klevout a reas Demetrios an traoù-se hag e voe azrec’het ; hag e lavaras : "Petra hon eus graet aze, m’en deus tapet Aleksandr mignoniezh gant ar Yuzevien araozomp, a-benn kaout skoazell ?
Je vais leur adresser, moi aussi, un appel pressant. Je leur promettrai une situation élevée et des présents, afin qu’ils m’accordent leur soutien. » 1M 10, 24 : Skrivañ a rin dezho, me ivez, komzoù a gennerzh, a uheladur hag a roadoù, ma vezint ganin a-benn kaout sikour".
Il leur écrivit donc en ces termes : « Le roi Démétrios à la nation des Juifs, salut ! 1M 10, 25 : Hag e kasas dezho ul lizher gant ar c’homzoù-mañ : "Ar roue Demetrios da vroad ar Yuzevien, salud !
Vous avez respecté les conventions faites avec nous, et vous êtes restés nos amis. Vous n’êtes pas passés du côté de nos ennemis. Nous avons appris tout cela avec joie. 1M 10, 26 : P’hoc’h eus miret an divizoù graet ganeomp hag ez oc’h chomet en hor mignoniezh ha ned oc’h ket tremenet gant hon enebourien, hon eus klevet se hag ez omp bet laouen.
Continuez à nous garder votre confiance, et nous récompenserons votre attitude par des bienfaits : 1M 10, 27 : Ha bremañ, kendalc’hit c’hoazh da virout fealded en hor c’heñver, hag ec’h aotreimp deoc’h madoù en eskemm d’ar pezh a rit evidomp.
nous vous accorderons de nombreuses remises d’impôts et nous vous ferons des présents. 1M 10, 28 : Ober a raimp deoc’h distaol e-leizh ha reiñ deoc’h donezonoù.
Dès maintenant, je vous libère, je décharge tous les Juifs des contributions, de la taxe sur le sel et des couronnes. 1M 10, 29 : Ha bremañ ho frankizan hag ho tisamman holl, Yuzevien, diouzh an truajoù, diouzh tell an holen ha diouzh ar c’hurunennoù.
D’autre part, à compter de ce jour, je fais remise à perpétuité du tiers des produits du sol et de la moitié des fruits des arbres qui me reviennent, au bénéfice du pays de Juda et des trois districts de Samarie-Galilée, qui lui sont annexés. 1M 10, 30 : Evit an drederenn eus an hadoù, hag an hanter eus frouezh ar gwez a zo dleet din, e paouezan adalek hiziv hag hiviziken d’o c’hemer diwar bro Youda ha diwar an tri zolead staget outi eus Samaria ha Galilea, adalek hiziv hag evit bepred.
Jérusalem sera sainte et exonérée de dîmes et de droits, ainsi que son territoire. 1M 10, 31 : Jeruzalem da vezo santel ha dizalc’h, evel he zolead, gant an deogoù hag an telloù.
Je renonce aussi à toute autorité sur la citadelle de Jérusalem et je la cède au grand prêtre, qui pourra y établir une garnison choisie par ses soins. 1M 10, 32 : Dilezel a ran ivez ar veli war greñvlec’h Jeruzalem hag he reiñ d’ar beleg-meur, ma lakaio ennañ tud a zibabo e-unan evit e ziwall.
Je rends gratuitement la liberté à toute personne juive qui aurait été emmenée en captivité hors du pays de Juda, n’importe où dans mon royaume. Tous, ils seront exonérés d’impôts, même pour leur bétail. 1M 10, 33 : Ha kement den eus ar Yuzevien a zo bet harluet eus bro Youda, e kement lec’h eus va rouantelezh, a lezan dieub, digoust ; ha ra vezint holl zoken distrob diouzh an taosoù war o chatal.
Toutes les fêtes, les sabbats, les nouvelles lunes et les jours fixés pour les solennités, ainsi que les trois jours qui précèdent celles-ci et les trois jours qui les suivent, seront tous des jours d’exemption de péage et de remise des dettes pour tous les Juifs de mon royaume. 1M 10, 34 : An holl ouelioù, hag ar Sabadoù, hag al loarioù-nevez, hag an deizioù merket, hag an tri deiz a-raok ar gouel ha goude ar gouel, ra vezint holl deizioù a zistaol hag a ziskarg evit an holl Yuzevien a zo em rouantelezh.
Absolument personne n’aura le droit d’exiger d’eux la moindre chose ou de les inquiéter au sujet de quelque affaire que ce soit. 1M 10, 35 : Den ebet n’en devo beli evit lakaat da baeañ na trubuilhañ unan bennak anezho diwar-benn un afer.
On enrôlera des Juifs dans les armées royales, jusqu’au nombre de trente mille hommes. Ils toucheront la même solde que toutes les troupes du roi. 1M 10, 36 : Enrollet e vo eus ar Yuzevien evit arme ar roue betek tregont mil a dud ha roet e vo dezho ur gopr evel m’eo dleet da holl strolladoù ar roue.
Certains d’entre eux seront affectés aux grandes forteresses royales. D’autres seront nommés aux postes de confiance du royaume. Leurs officiers et leurs chefs seront choisis dans leurs rangs ; ils se conformeront à leurs lois, comme le roi l’a autorisé pour le pays de Juda. 1M 10, 37 : Lakaet e vo darn anezho e kreñvlec’hioù bras ar roue, hag anezho ivez darn a vezo lakaet war gargoù a fiziañs ar rouantelezh ; ar re a vezo warno hag ar pennoù, ra vezint eus o metoù ha ra gerzhint hervez o lezennoù, evel m’en deus roet ar roue urzh e bro Youda.
Quant aux trois districts de la province de Samarie qui ont été annexés à la Judée, ils seront rattachés à la Judée, de telle sorte qu’ils ne dépendent que d’un seul homme et n’obéissent qu’à la seule autorité du grand prêtre. 1M 10, 38 : Hag an tri zolead bet staget ouzh Judea diwar rannvro Samaria, ra chomint stag ouzh Judea ha sellet evel o vezañ dindan un den hepken, hep sentiñ ouzh aotrouniezh all estreget hini ar beleg-meur.
Je fais don de Ptolémaïs et du territoire qui en dépend au Lieu saint de Jérusalem, pour couvrir les dépenses du culte. 1M 10, 39 : Ptolemais hag ar pezh a genstag outi a roan e donezon da Santual Jeruzalem evit an dispignoù a sell ouzh al Lec’h santel.
Je donne en outre, chaque année, quinze mille pièces d’argent prélevées sur les revenus du roi dans les lieux appropriés. 1M 10, 40 : Ha me a ro bep bloaz pemzek mil shekel arc’hant diwar gontoù ar roue, evit al lec’hioù dereat.
Tout le surplus, que les fonctionnaires n’ont pas versé comme ils le faisaient les années précédentes, ils l’affecteront désormais aux travaux de la Demeure. 1M 10, 41 : Ha kement a oa dreist-niver ha na oa ket bet roet gant ar gargidi er bloazioù kentañ, a vezo roet diwar-vremañ evit labourioù an Ti.
En outre, les cinq mille pièces d’argent que l’on prélevait chaque année sur les revenus du Lieu saint, on ne les prendra plus, car ils reviennent aux prêtres qui assurent le service liturgique. Si quelqu’un se réfugie dans le temple de Jérusalem ou dans son enceinte, à cause d’une dette envers le trésor royal ou de toute autre affaire, il sera libre, avec tous les biens qu’il possède dans mon royaume. 1M 10, 42 : Hag ouzhpenn, ar pemp mil shekel arc’hant a gemered diwar leve ar Santual, a-ziwar kont pep bloaz, kement-se ivez a vezo lezet, rak dleet int d’ar veleien o deus karg eus al liderezh. Hag an holl re a dec’ho d’an Templ a zo e Jeruzalem hag en e holl harzoù en abeg d’un dle d’ar roue pe un afer all bennak, ra vezint dieubet, gant kement tra o deus em rouantelezh.
Les frais des travaux de construction et de restauration du Lieu saint seront mis au compte du roi. 1M 10, 44 : Al labourioù evit sevel hag adsevel ar Santual, an dispignoù evito, a vezo roet diwar gont ar roue.
Les frais occasionnés par la construction des remparts de Jérusalem et la fortification de son enceinte, ainsi que par la construction d’autres remparts en Judée, seront également mis au compte du roi. » 1M 10, 45 : Hag evit adsevel mogerioù Jeruzalem hag o c’hreñvaat tro-dro, e vo savet ivez an dispignoù diwar gont ar roue, hag ivez evit adsevel ar mogerioù e Judea".
Quand Jonathan et le peuple entendirent ces paroles, ils refusèrent d’y croire et de les prendre en considération : ils avaient encore en mémoire tout le mal que Démétrios avait commis en Israël, toute l’oppression qu’il avait fait peser sur eux. 1M 10, 46 : Pa glevas Jonatan hag ar bobl ar c’homzoù-se, ne gredjont ket enno ha n’o degemerjont ket, rak soñj o devoa eus an drougoù bras en devoa graet en Israel hag en devoa gwasket warno, kenañ-kenañ.
Ils accordèrent donc leur préférence à Alexandre, qui avait été le premier à leur adresser des paroles de paix. Ils étaient pour lui des alliés permanents. 1M 10, 47 : Asantiñ a rejont da Aleksandr, rak eñ a oa bet e zonezonoù ar re vrokusañ evito, ha kevredet e voent gantañ dalc’hmat.
Alors, le roi Alexandre rassembla des troupes nombreuses et prit position contre Démétrios. 1M 10, 48 : Dastum a reas ar roue Aleksandr strolladoù bras ha kampañ a reas rag-enep da Zemetrios.
Les deux rois engagèrent le combat, et l’armée d’Alexandre prit la fuite. Démétrios le poursuivit et prit le dessus. 1M 10, 49 : Hag e krogas an daou roue an emgann, hag e tec’has kampad Demetrios ; mont a reas Aleksandr war e lerc’h hag e trec’has warno.
Il mena le combat avec acharnement jusqu’au coucher du soleil, mais, ce jour-là, Démétrios succomba. 1M 10, 50 : Start-meurbet e voe an emgann betek ar c’huzh-heol ha Demetrios a gouezhas en deiz-se.
Alexandre envoya des messagers à Ptolémée, roi d’Égypte, pour lui dire : 1M 10, 51 : Hag e kasas Aleksandr kannaded davet Ptoleme, roue an Egipt, evit lavarout ar c’homzoù-mañ :
« Rentré dans mon royaume, je me suis assis sur le trône de mes pères, j’ai pris le pouvoir, j’ai écrasé Démétrios et je me suis rendu maître de mon territoire. 1M 10, 52 : Setu ma-z on distroet d’am rouantelezh hag azezet war dron va zadoù ; kemeret em eus ar veli, flastret Demetrios ha mestroniet hor bro ;
Dans le combat que nous nous sommes livré, lui et son armée ont été écrasés par nous. Alors, je me suis assis sur son trône royal. 1M 10, 53 : kroget em eus an emgann a-enep dezhañ hag ez eo bet pilet, eñ hag e armead, ganeomp, hag hon eus koazezet war e dron-roue.
Maintenant, concluons donc une amitié l’un avec l’autre : donne-moi ta fille en mariage ; je deviendrai ton gendre et je te donnerai, ainsi qu’à elle, des présents dignes de toi. » 1M 10, 54 : Ha bremañ, lakaomp etrezomp mignoniezh, ha ro din bremañ da verc’h evel gwreg, dont a rin ez kerentiezh ha reiñ a rin dit, ha dezhi, donezonoù dellezek ac’hanout.
Le roi Ptolémée répondit en ces termes : « Heureux le jour où, rentré dans le pays de tes pères, tu t’es assis sur leur trône royal ! 1M 10, 55 : Hag e respontas Ptoleme, ar roue, en ur lavarout : "Evurus an deiz ma-z out distroet da vro da dadoù hag aet d’azezañ war o zron-roue.
Maintenant, je ferai donc pour toi ce que tu as écrit, mais viens me rejoindre à Ptolémaïs, afin que nous nous voyions l’un l’autre. Alors, je ferai de toi mon gendre, comme tu l’as dit. » 1M 10, 56 : Ha bremañ e rin evidout ar pezh ac’h eus skrivet, hogen deus war-arbenn din da Btolemais, ma ’n em welimp ha ma rin ac’hanout va mab-kaer evel m’ec’h eus lavaret".
Ptolémée partit d’Égypte avec Cléopâtre, sa fille, et vint à Ptolémaïs en l’an 162 de l’empire grec. 1M 10, 57 : Mont a reas kuit Ptoleme eus an Egipt, eñ ha Kleopatra, e verc’h, hag e teuas da Btolemais er bloaz kant daou-ha-tri-ugent.
Le roi Alexandre vint le rejoindre et Ptolémée lui donna Cléopâtre, sa fille. On célébra son mariage à Ptolémaïs, avec beaucoup d’éclat, comme il convient aux rois. 1M 10, 58 : Hag e teuas ar roue Aleksandr war-arbenn dezhañ, ha Ptoleme a roas dezhañ Kleopatra, e verc’h hag a reas hec’h eured e Ptolemais, evel m’eo dereat d’ar rouaned ober, gant enor bras.
Le roi Alexandre écrivit à Jonathan de venir le rejoindre. 1M 10, 59 : Hag e skrivas Aleksandr, ar roue, da Jonatan dont davetañ.
Celui-ci se rendit donc à Ptolémaïs, avec éclat. Il y rencontra les deux rois et leur donna, ainsi qu’à leurs amis, de l’argent et de l’or. Il fit de nombreux présents et trouva grâce à leurs yeux. 1M 10, 60 : Hag e teuas hemañ gant digoroù da Btolemais hag en em gavas gant an daou roue ; hag e roas dezho arc’hant hag aour, hag ivez d’o mignoned, gant donezonoù e-leizh, hag e kavas gras dirazo.
Alors se liguèrent contre lui des hommes infidèles à la Loi, la peste d’Israël. Ils l’accusèrent devant le roi, mais celui-ci ne leur prêta aucune attention. 1M 10, 61 : Hag en em gevredas a-enep dezhañ tud vosennus eus Israel, tud dilezenn, evit emellout a-enep dezhañ, met ne daolas ket ar roue evezh outo.
Il ordonna même que l’on enlève à Jonathan sa tunique pour le revêtir de pourpre, ce que l’on fit. 1M 10, 62 : Hag e roas ar roue urzh da zilemel e zilhad da Jonatan ha d’e wiskañ a limestra ; hag e rejont evel-se.
Le roi le fit asseoir auprès de lui et dit à ses officiers : « Allez avec lui au milieu de la ville et faites proclamer que personne n’a le droit de porter plainte contre lui pour quelque motif que ce soit, ni de le tourmenter sous aucun prétexte. » 1M 10, 63 : Ar roue hen lakaas d’azezañ en e gichen hag a lavaras d’e benngadourien : "Ermaezit gantañ da greiz-kêr hag embannit ma na vezo den oc’h ober klemm outañ a-zivout tra ebet, den d’e dregasiñ evit tra pe dra".
Alors, en voyant les honneurs qu’on lui rendait par cette proclamation et le manteau de pourpre dont il était revêtu, ses accusateurs s’enfuirent tous. 1M 10, 64 : Ha setu, pa welas ar flemmerien an enor graet dezhañ, ha penaos ec’h embanne ar roue hag e oa gwisket a limestra, e tec’hjont holl.
Le roi le combla d’honneurs. Il l’inscrivit au nombre de ses premiers amis et le nomma général et gouverneur. 1M 10, 65 : Enor a voe graet dezhañ gant ar roue, hen enskrivañ a reas e-touez e vignoned kentañ hag e reas gantañ ur penngadour hag ur gouarnour.
Aussi, Jonathan retourna à Jérusalem dans la paix et l’allégresse. 1M 10, 66 : Hag e tistroas Jonatan da Jeruzalem e peoc’h hag el levenez.
En l’an 165 de l’empire grec, Démétrios Nicator, fils de Démétrios, vint de Crète dans le pays de ses pères. 1M 10, 67 : Er bloaz kant pemp-ha-tri-ugent, e teuas Demetrios, mab Demetrios, eus Kreta da vro e dadoù.
À cette nouvelle, le roi Alexandre, fort contrarié, retourna à Antioche. 1M 10, 68 : Klevout a reas Aleksandr, ar roue, hag e voe nec’het-bras, hag e tistroas da Antiokeia.
Démétrios confia le commandement à Apollonios, qui était gouverneur de la Cœlé-Syrie. Celui-ci rassembla une grande armée, vint camper à Jamnia et envoya dire au grand prêtre Jonathan : 1M 10, 69 : Diazezañ a reas Demetrios Apolonios e penn al lu, a oa e penn Koele-Siria, ha dastum a reas un armead vras, ha kampañ e-tal Jamnia ; hag e kasas tud davet Jonatan, ar beleg-meur, da lavarout :
« Tu es vraiment le seul à te dresser contre nous. À cause de toi, me voici devenu un objet de dérision et de honte. Pourquoi exercer ton pouvoir contre nous dans les montagnes de Judée ? 1M 10, 70 : Te a zo da-unan oc’h en em sevel a-enep deomp, ha me a zo deuet da vezañ ur godiserezh hag un dismegañs en abeg dit ; perak ober da vestr a-enep deomp er menezioù ?
Si tu as confiance dans tes troupes, descends donc maintenant vers nous, dans la plaine : nous y confronterons nos forces, car l’armée des villes est à mes côtés. 1M 10, 71 : Bremañ avat, m’ac’h eus fiziañs ez strolladoù, diskenn davedomp er blaenenn hag en em vuzuliomp an eil egile eno, rak ganin emañ arme ar c’hêrioù.
Informe-toi et tu sauras qui nous sommes, moi-même et les autres qui me prêtent main-forte. On prétend qu’il ne vous est pas possible de tenir devant nous puisque, par deux fois déjà, tes pères ont été mis en déroute dans leur propre pays. 1M 10, 72 : Goulenn ha desk piv on, ha piv eo ar re all a zo ouzh hor skoazellañ ; lavarout a reont ned oc’h ket evit derc’hel penn dirazomp, rak div wech o deus da dadoù troet kein en o bro.
Maintenant, tu ne pourras pas résister à la cavalerie et à une aussi grande armée dans cette plaine où ne se trouve ni pierre ni caillou, ni aucun refuge. » 1M 10, 73 : Ha bremañ, ne c’halli ket herzel ouzh marc’heien nag ouzh un armead evel hounnezh er blaenenn, e-lec’h n’eus na roc’hell na maen na lec’h evit tec’hout".
Quand il entendit ces paroles d’Apollonios, Jonathan, piqué au vif, choisit dix mille hommes et sortit de Jérusalem. Son frère Simon le rejoignit pour lui prêter main-forte. 1M 10, 74 : Pa glevas Jonatan komzoù Apolonios, e voe trefuet e spered ; dibab a reas dek mil den ha mont er-maez eus Jeruzalem ; hag en em strollas gantañ Simon, e vreur evit reiñ skoazell dezhañ.
On dressa le camp devant Joppé, dont les habitants avaient fermé les portes, car il y avait là une garnison d’Apollonios. Le combat commença. 1M 10, 75 : Kampañ a reas dirak Joppe, hag e serras outañ tud ar gêr, rak ur gward da Apolonios a oa e Joppe. Hag e stourmjont outañ,
Pris de peur, les habitants ouvrirent les portes, et Jonathan se rendit maître de Joppé. 1M 10, 76 : ha deuet aon dezho, tud ar gêr a zigoras, hag e voe Jonatan mestr war Joppe.
Quand il apprit cela, Apollonios déploya trois mille cavaliers et une troupe nombreuse ; il se dirigea vers Azôt comme pour traverser le pays, tandis qu’en même temps, il s’avançait dans la plaine, confiant dans le grand nombre de ses cavaliers. 1M 10, 77 : Hag e klevas Apolonios hag e renkas tri mil marc’heger hag un armead niverus hag ez eas etrezek Azot, evel pa vije bet o tremen, ha war un dro ec’h araokaas etrezek ar blaenenn, dre m’en devoa kalz a varc’hegerien ha fiziañ a rae enno.
Jonathan le poursuivit en direction d’Azôt, et les armées engagèrent le combat. 1M 10, 78 : Jonatan a yeas war e lerc’h war-zu Azot, hag e krogas an armeoù d’en em gannañ.
Or, Apollonios avait laissé à l’arrière mille cavaliers en embuscade. 1M 10, 79 : Lezet en devoa Apolonios mil marc’heg kuzhet a-dreñv dezho.
Jonathan fut informé de ce piège dressé derrière lui. Les cavaliers encerclèrent son armée et lancèrent des flèches sur ses hommes, du matin jusqu’au soir. 1M 10, 80 : Hag e ouezas Jonatan e oa tud war api a-dreñv dezhañ: enkelc’hiañ a rejont e arme ha teurel daredoù war ar bobl adal ar beure betek an abardaez.
Mais ils tinrent bon, comme Jonathan l’avait ordonné, tandis que les chevaux se fatiguaient. 1M 10, 81 : Met ar bobl a zalc’has, hervez m’en devoa gourc’hemennet Jonatan, ha skuizhañ a reas o c’hezeg.
C’est alors que Simon entraîna son armée et attaqua les bataillons adverses, dont la cavalerie était épuisée. Les ennemis furent écrasés par Simon et s’enfuirent. 1M 10, 82 : O tennañ gantañ e strollad, Simon a arsailhas ar falañs, rak ar c’hezeg a oa faezh ; hag e voent flastret gantañ, hag e tec’hjont,
La cavalerie se dispersa dans la plaine. Les fuyards parvinrent à Azôt et pénétrèrent dans le sanctuaire de Dagone, leur idole, pour y trouver le salut. 1M 10, 83 : hag ar c’hezeg en em skignas dre ar blaenenn ; tec’hout a rejont war-zu Azot hag antren e Betdagon, templ o idolenn, evit en em saveteiñ.
Mais Jonathan incendia Azôt et les villes d’alentour. Il ramassa le butin et livra au feu le temple de Dagone avec ceux qui s’y étaient réfugiés. 1M 10, 84 : Ha Jonatan a lakaas an tan en Azot hag er c’hêrioù tro-dro dezhi hag a gemeras o dibourc’hioù ; ha templ Dagon hag ar re a oa tec’het e-barzh a zêvas ivez dre an tan.
Près de huit mille hommes périrent par le glaive et par le feu. 1M 10, 85 : Hag e voe war-dro eizh mil a dud anezho, ar re gouezhet dre ar c’hleze, gant ar re a oa bet dêvet.
Jonathan partit de là et dressa son camp près d’Ascalon : les habitants de cette ville sortirent à sa rencontre avec de grands honneurs. 1M 10, 86 : Mont a reas Jonatan ac’halese da gampañ e-tal Askalon, hag e teuas er-maez tud ar gêr war-arbenn dezhañ gant digoroù bras.
Puis, Jonathan revint à Jérusalem avec ses compagnons. Ils ramenaient un grand butin. 1M 10, 87 : Hag e tistroas Jonatan da Jeruzalem gant ar re a oa gantañ, preizh bras ganto.
Lorsque le roi Alexandre fut informé de ces événements, il décerna de nouveaux honneurs à Jonathan. 1M 10, 88 : Hag e teuas Aleksandr, ar roue, da glevout kement-se, hag e roas muioc’h c’hoazh a enorioù da Jonatan.
Il lui envoya une agrafe d’or, comme il est d’usage de l’accorder aux parents du roi. Il lui donna également en propriété la ville d’Akkarone et tout son territoire. 1M 10, 89 : Kas a reas dezhañ ur c’hloched aour, evel m’emañ ar boaz da dud-kar ar rouaned, hag e roas da hêrezh dezhañ Ekron hag hec’h holl dolead.
