Levr kentañ ar Vakabeed - Pennad 7
Pennad : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16
Pennad 7
En l’an 151 de l’empire grec, Démétrios, fils de Séleucos, quitta Rome et se rendit avec une poignée d’hommes dans une ville du littoral, où il inaugura son règne. 1M 7, 1 : Er bloaz kant unan-ha-hanter-kant e tec’has kuit Demetrios, mab Seleukos, diouzh Roma, hag e lestras gant un nebeud tud etrezek ur gêr e-tal ar mor hag e voe roue eno.
Or, tandis qu’il s’avançait vers Antioche, résidence royale de ses pères, l’armée captura Antiocos et Lysias, pour les lui amener. 1M 7, 2 : Ha setu, p’edo o vont da di roueel e dadoù, ma tapas an arme Antiokos ha Lizias evit o degas dezhañ.
Il en fut informé et dit : « Ne me faites pas voir leur visage. » 1M 7, 3 : Ha pa voe roet da c’houzout dezhañ an dra, e lavaras : "Na ziskouezit ket din o dremmoù !"
L’armée les tua, et Démétrios s’assit sur le trône royal. 1M 7, 4 : Hag o lazhañ a reas an arme, hag ec’h azezas Demetrios war dron e rouantelezh.
Alors, tous les hommes sans foi ni loi que l’on pouvait trouver en Israël se rendirent auprès de lui, sous la conduite d’Alkime, qui convoitait la charge de grand prêtre. 1M 7, 5 : Dont a reas davetañ an holl baotred dilezenn ha difeiz eus Israel hag Alkimos o rene, c’hoant gantañ bezañ beleg.
Ils se mirent à accuser leur propre peuple devant le roi, en disant : « Judas et ses frères ont fait périr tous tes amis ; ils nous ont dispersés hors de notre pays. 1M 7, 6 : Tamall a rejont ar bobl dirak ar roue en ur lavarout : "Kaset o deus Judas hag e vreudeur d’ar marv da holl vignoned hag hon dastrewet diouzh hor bro.
Envoie donc maintenant un homme de confiance : qu’il vienne voir tous les ravages dont Judas s’est rendu coupable envers nous et envers le domaine du roi, et qu’il les punisse, lui, ses frères et tous leurs auxiliaires. » 1M 7, 7 : Bremañ eta, kas un den m’ec’h eus fiziañs ennañ, evit mont da welout an holl zismantroù en deus graet en hor metoù hag e tiriad ar roue : ra gastizo anezho hag an holl re a zo ouzh o skoazellañ !"
Le roi choisit Bacchidès, un des amis du roi, gouverneur de la province de Transeuphratène, un grand du royaume, fidèle au roi. 1M 7, 8 : Dilenn a reas ar roue unan eus mignoned ar roue, Bakides, a oa mestr en tu all d’ar Stêr, bras er rouantelezh ha feal d’ar roue.
Il l’envoya avec Alkime, l’impie, auquel il conféra la charge de grand prêtre et prescrivit de se venger des fils d’Israël. 1M 7, 9 : E gas a reas, hag Alkimos, an den difeiz ; aotren a reas da hemañ ar velegiezh, hag urzh a roas dezhañ da seveniñ an dial e-touez mibien Israel.
Ils arrivèrent en Judée avec une troupe nombreuse. Ils envoyèrent des messagers auprès de Judas et de ses frères, pour leur adresser de fausses paroles de paix. 1M 7, 10 : Loc’hañ a rejont ha mont gant ur strollad niverus da vro Judea ; kas a reas kannaded davet Judas hag e vreudeur gant komzoù a beoc’h, dre widre.
Mais en voyant qu’ils étaient accompagnés d’une troupe nombreuse, les fils d’Israël n’accordèrent aucun crédit à leur discours. 1M 7, 11 : Met int ne rejont ket a van ouzh o c’homzoù, rak gwelout a raent e oant o tont gant ur strollad niverus.
Un groupe de scribes se réunit toutefois chez Alkime et Bacchidès, pour rechercher une solution équitable. 1M 7, 12 : En em vodañ a reas davet Alkimos ha Bakides ur strollad skribed da enklask un diskoulm reizh.
Parmi les fils d’Israël, les Assidéens furent les premiers à solliciter la paix, 1M 7, 13 : Hag ar re gentañ a voe an Asideidi a-douez mibien Israel, o c’houlenn diganto ar peoc’h.
car ils se disaient : « C’est un prêtre de la descendance d’Aaron, qui est venu avec les troupes ; il ne commettra pas d’injustice envers nous. » 1M 7, 14 : Lavarout a raent end-eeun : "Un den beleg eus gouenn Aaron a zo deuet gant ar strolladoù ha ne ray ket a zireizhded a-enep deomp !"
Bacchidès leur adressa des paroles de paix et leur fit ce serment : « Nous ne chercherons à vous faire aucun mal, ni à vous, ni à vos amis. » 1M 7, 15 : Hag e lavaras dezho komzoù a beoc’h hag e touas dezho en ur lavarout : "Ne glaskimp ket ober droug deoc’h na d’ho mignoned".
Ils le crurent, mais lui, il fit saisir soixante hommes de leur groupe et les fit périr en un seul jour, selon la parole de l’Écriture : 1M 7, 16 : Int a fizias ennañ ; met pakañ a reas tri-ugent anezho hag o lazhañ en hevelep deiz, hervez al lavar a zo bet skrivet :
« Ils ont dispersé les corps de tes fidèles, ils ont versé leur sang aux alentours de Jérusalem. Et personne pour les ensevelir ! » 1M 7, 17 : Kig da sent hag o gwad o deus skuilhet en-dro da Jeruzalem, ha ne oa den evit o sebeliañ.
Alors, tout le peuple fut saisi de crainte et de terreur, et l’on disait : « Il n’y a chez eux ni vérité ni justice, car ils ont violé leur engagement et le serment qu’ils avaient fait. » 1M 7, 18 : Hag e kouezhas ar spont razo hag ar spouron war ar bobl a-bezh, rak lavarout a rae : "N’eus ket enno a wirionez nag a reizhded, p’o deus torret an emglev hag al le o devoa touet".
Bacchidès quitta Jérusalem et prit position à Bethzaïth. Il envoya capturer beaucoup d’hommes qui pourtant s’étaient ralliés à lui, ainsi que quelques-uns du peuple ; il les fit immoler et jeter dans le grand puits. 1M 7, 19 : Hag e loc’has Bakides eus Jeruzalem hag e kampas e Bethzaith ; kas a reas tud da dapout kalz eus ar re o devoa tremenet gantañ hag hiniennoù eus ar bobl, hag o lazhañ a reas er puñs bras.
Il remit le gouvernement de la province à Alkime et lui laissa une troupe armée pour le soutenir. Bacchidès revint auprès du roi, 1M 7, 20 : Hag e roas ar rannvro da Alkimos hag e lezas gantañ un armead evit e skoazellañ. Hag e tistroas Bakides davet ar roue.
et Alkime lutta pour se faire admettre comme grand prêtre. 1M 7, 21 : Stourm a reas Alkimos evit bezañ beleg-meur,
Tous ceux qui troublaient le peuple se groupèrent autour de lui. Ils se rendirent maîtres de la Judée et causèrent beaucoup de tort en Israël. 1M 7, 22 : hag en em vodas en-dro dezhañ an holl re a c’hardenne o fobl, hag ec’h aloubjont bro Youda hag e rejont reuz bras en Israel.
Judas se rendit compte que tout le mal causé par Alkime et ses compagnons surpassait celui que les païens avaient infligé aux fils d’Israël. 1M 7, 23 : Gwelout a reas Judas an holl zroug a rae Alkimos hag ar re a oa gantañ da vibien Israel, muioc’h eget ar Broadoù,
Il parcourut à la ronde tous les territoires de la Judée, pour tirer vengeance des déserteurs et les empêcher de circuler dans le pays. 1M 7, 24 : hag ec’h ermaezias dre holl diriadoù Judea tro-dro hag e sevenas dial war an dud o devoa tec’het, ha ne c’halljont ken mont dre ar vro.
Alkime vit que Judas et ses compagnons étaient devenus plus forts. Alors, sachant qu’il ne pourrait leur résister, il retourna chez le roi et les accabla des pires accusations. 1M 7, 25 : Ha pa welas Alkimos e oa deuet kreñv Judas hag ar re a oa gantañ, hag o c’houzout ne oa ket evit o dizarbenn, e tistroas davet ar roue hag e tamallas dezho fallagriezh.
Le roi envoya Nicanor, l’un de ses généraux parmi les plus illustres, un homme qui haïssait profondément Israël. Il lui donna l’ordre d’exterminer ce peuple. 1M 7, 26 : Hag e kasas ar roue unan eus e benngadourien vrudetañ, Nikanor, en devoa kasoni hag enebiezh ouzh Israel, hag e roas urzh dezhañ da falc’hat ar bobl.
Nicanor vint à Jérusalem avec une troupe nombreuse. Il adressa à Judas et à ses frères de fausses paroles de paix. 1M 7, 27 : Dont a reas Nikanor da Jeruzalem gant un armead vras, ha kas a reas kannaded davet Judas hag e vreudeur, dre widre, gant komzoù a beoc’h, o lavarout :
Il leur dit : « Qu’il n’y ait pas de combat entre nous. Je viendrai avec une petite escorte pour une entrevue pacifique. » 1M 7, 28 : Gant na vo ket emgann etrezon-me ha c’hwi ! Mont a rin gant un nebeud tud evit gwelout ho tremm gant peoc’h.
En arrivant chez Judas, il le salua amicalement, mais ses soldats se tenaient prêts à capturer Judas. 1M 7, 29 : Dont a reas davet Judas, hag en em vriatjont an eil egile e peoc’h, met an enebourien a oa prest da skrapañ Judas.
Celui-ci se rendit compte que Nicanor était venu chez lui avec des intentions perfides. Il eut très peur de lui et refusa l’entrevue. 1M 7, 30 : gouezet e voe an dra gant Judas : dre widre e oa deuet davetañ, hag aon en devoe razañ ha ne c’houllas ken gwelout e zremm.
Nicanor comprit que son plan était dévoilé. Alors, il marcha contre Judas pour le combattre près de Kapharsalama. 1M 7, 31 : Kompren a reas Nikanor e oa bet dizoloet e vennad hag ez eas a-ziarbenn da Judas d’an emgann e-kichen Kafarsalama.
Du côté de Nicanor, cinq cents hommes environ tombèrent, tandis que les autres s’enfuirent vers la Cité de David. 1M 7, 32 : Hag e kouezhas eus re Nikanor war-dro pemp kant a dud, hag ar rest a dec’has etrezek kêr David.
Après ces événements, Nicanor se rendit à la montagne de Sion. Quelques prêtres sortirent du Lieu saint, avec des anciens du peuple, pour le saluer de manière pacifique et lui montrer l’holocauste qu’on offrait pour le roi. 1M 7, 33 : Goude an darvoudoù-se e pignas Nikanor da venez Sion, hag e teuas eus al Lec’h santel hiniennoù eus ar veleien hag eus Kozhidi ar bobl evit e saludiñ e peoc’h ha diskouez dezhañ an holokost kinniget evit ar roue.
Mais lui les tourna en dérision, les outragea et proféra des paroles arrogantes. 1M 7, 34 : Hag e reas fae ha goap outo, hag o saotras hag e komzas outo gant rogoni ;
Il jura avec colère : « Si Judas et son armée ne sont pas livrés maintenant entre mes mains, et que je reviens sans encombre, je mettrai le feu à cette Demeure. » Et il sortit furieux. 1M 7, 35 : hag e touas gant kounnar en ur lavarout : "Mar ne vez ket deroet Judas hag e arme etre va daouarn diwar vremañ, ac’hanta, pa vezin distro e peoc’h, e lakain an tan en Ti-se !" Hag ez eas war-raok, fuloret-bras.
Les prêtres rentrèrent et, debout devant l’autel et le Temple, ils fondirent en larmes. Ils dirent : 1M 7, 36 : Dont a reas-tre ar veleien, ha da arsaviñ a-dal d’an aoter ha d’an Templ ha da ouelañ en ur lavarout :
« Toi qui as choisi cette Demeure pour que ton nom y soit invoqué, tu as voulu qu’elle soit pour ton peuple une maison de prière et de supplication. 1M 7, 37 : Te ac’h eus dibabet an Ti-mañ, ma vezo galvet da Anv warnañ, evit bezañ un ti a bedenn hag azgoulenn evit da bobl,
Exerce ta vengeance sur cet homme et sur son armée. Que l’épée les fasse périr ! Souviens-toi de leurs blasphèmes et ne leur accorde aucun repos ! » 1M 7, 38 : gra dial ouzh an den-se hag ouzh e armead, ha ra gouezhint dre ar c’hleze ! Bez soñj eus o c’hunujennoù ha na aotren ket dezho a zale !"
Nicanor sortit de Jérusalem et prit position à Bethorone, où un contingent de l’armée syrienne vint le rejoindre. 1M 7, 39 : Kuitaat a reas Nikanor Jeruzalem ha mont da gampañ e Bethoron, hag en em dolpas gantañ armead Siria.
Judas prit position à Adassa, avec trois mille hommes. Il fit cette prière : 1M 7, 40 : Ha Judas a gampas en Adasa gant tri mil a dud, hag e pedas Judas o lavarout :
« Le jour où les messagers du roi ont proféré des blasphèmes, ton ange est sorti pour frapper cent quatre-vingt-cinq mille d’entre eux. 1M 7, 41 : P’o devoa komzet fall kannaded ar roue, e oa deuet da ael hag en devoa skoet en o zouez war gant pemp mil ha daou-ugent.
De même, aujourd’hui, écrase devant nous cette armée et fais comprendre aux survivants que leur chef a mal parlé contre ton Lieu saint. Oui, juge-le selon sa méchanceté. » 1M 7, 42 : E-giz-se, flastr an armead-se dirazomp hiziv, ma ouezo ar re a vano en deus droukkomzet a-enep da Santual, ha barn-eñ diouzh e fallagriezh !"
Les armées engagèrent le combat le treize du mois nommé Adar. L’armée de Nicanor fut écrasée et lui-même fut tué le tout premier au combat. 1M 7, 43 : Hag e krogas an armeoù gant an emgann d’an drizek a viz Adar, hag e voe friket armead Nikanor, hag e kouezhas e-unan ar c’hentañ en emgann.
Lorsqu’ils virent que leur chef était tombé, les soldats de Nicanor jetèrent leurs armes et s’enfuirent. 1M 7, 44 : Pa welas e armead e oa kouezhet Nikanor, o skeiñ an armoù e tec’hjont kuit.
On les poursuivit sur un parcours d’une journée, depuis Adassa jusqu’aux abords de Gazara, les trompettes sonnant derrière eux pour donner le signal. 1M 7, 45 : Mont a reas ar re all war o lerc’h, hentad un devezh, adalek Adasa betek erruout e Gazara, hag e sonent a-dreñv dezho gant trompilhoù ar youc’hadegoù.
De tous les villages judéens alentour, on sortit pour les prendre de flanc et les rabattre. Tous tombèrent par l’épée ; pas un seul n’en réchappa. 1M 7, 46 : Hag e teued er-maez eus holl vourc’hioù Judea tro-dro, hag e troed anezho, hag e tistroas ar re-mañ a-enep dezho, hag e kouezhjont holl dre ar c’hleze, ha ne voe lezet hini ebet anezho.
On ramassa le butin et les dépouilles. On coupa la tête de Nicanor et sa main droite, qu’il avait levée dans un geste d’arrogance ; on les emporta pour les exposer aux abords de Jérusalem. 1M 7, 47 : Tapet e voe an dibourc’hioù hag ar preizh, ha penn Nikanor a voe troc’het hag e zorn dehou en devoa astennet gant rogoni ; kaset e voent ha diskouezet e-kichen Jeruzalem.
Le peuple fut transporté de joie et fêta ce jour-là comme un grand jour d’allégresse. 1M 7, 48 : Laouen-bras e voe ar bobl, ha lidet e voe an deiz-se evel un devezh a levenez vras.
On décida de célébrer ce jour-là chaque année, le treize du mois nommé Adar. 1M 7, 49 : Hag e voe divizet lidañ bep bloaz an deiz-se, an drizekvet a viz Adar.
La Judée connut alors quelques jours de tranquillité. 1M 7, 50 : Hag e voe sioul bro Youda un nebeud deizioù.
