Skip to content
Degemer » Bibl e brezhoneg » Testamant kozh » Levr ar Varnerien » Pennad 20

Levr ar Varnerien - Pennad 20

Levr : Levr ar Varnerien
Pennad : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21

Pennad 20



Tous les fils d’Israël sortirent donc et, comme un seul homme, la communauté s’assembla, depuis Dane jusqu’à Bershéba, y compris le pays de Galaad, auprès du Seigneur, à Mispa. Jg 20, 1 : Neuze holl vugale Israel a zeuas er-maez, adalek Dan betek Berseba ha betek bro C’halaad, hag en em vodañ a rejont holl a-gevret dirak an Aotrou, e Maspa, evel pa ne vije anezho nemet un den hepken.

Les chefs de tout le peuple et toutes les tribus d’Israël se rendirent à l’assemblée du peuple de Dieu : quatre cent mille fantassins, sachant tirer l’épée. Jg 20, 2 : Renerien an holl bobl hag holl veuriadoù Israel a zeuas da vodadeg pobl Doue ; pevar c’hant mil den o tougen kleze.

Et les fils de Benjamin apprirent que les fils d’Israël étaient montés à Mispa. Les fils d’Israël demandèrent : « Racontez comment ce crime a été commis ! » Jg 20, 3 : Ha bugale Benjamin a glevas e oa pignet bugale Israel da Vaspa. Lavarout a reas bugale Israel : "Komzit, penaos eo bet graet an torfed-se ? "

Le lévite, le mari de la femme qui avait été assassinée, prit la parole et dit : « J’étais venu avec ma concubine à Guibéa de Benjamin pour y passer la nuit. Jg 20, 4 : Neuze al Leviad, den ar vaouez a oa bet lazhet, a savas e vouezh hag a lavaras : "Aet e oan, me ha va serc’h, da C’habaa-Benjamin, evit tremen an noz.

Les notables de Guibéa se sont ligués contre moi et ont cerné pendant la nuit la maison où je me trouvais. Ils avaient résolu de me tuer. Ils ont fait violence à ma concubine, elle en est morte. Jg 20, 5 : Met tud C’habaa a zo savet enep din, hag en em lakaet tro-war-dro d’an ti 'lec’h m’edon. C’hoant o devoa d’am muntrañ. Gwallañ a rejont va serc’h ha mervel a reas.

Alors, j’ai pris ma concubine, je l’ai coupée en morceaux que j’ai envoyés dans toute l’étendue de l’héritage d’Israël, car on avait commis en Israël un acte scandaleux et infâme. Jg 20, 6 : Kemeret am eus korf va serc’h, troc’het am eus anezhañ a-dammoù, ha kaset an tammoù-se da holl bobloù Israel, rak un torfed o deus graet hag un dra vezhus e Israel.

Vous voici tous, fils d’Israël ! Délibérez et prenez une décision ici même. » Tout le peuple se leva comme un seul homme en disant : « Aucun d’entre nous ne reviendra à sa tente, aucun d’entre nous ne regagnera sa maison. Jg 20, 7 : Amañ emaoc’h holl, tud Israel ; kemerit kelenn an eil digant egile ha lavarit ho soñj ha petra oc’h ali da ober, ha roit un disentez amañ evel-hen !" Hag an holl bobl a savas, evel un den hepken, en ur lavarout : "Hini ebet ac’hanomp ne zistroio d’e deltenn, den ebet ne zistroio d’ar gêr.

Et maintenant, voilà ce que nous allons faire contre Guibéa : nous tirerons au sort ; Jg 20, 9 : Setu ar pezh ez eomp d’ober da C’habaa. Dav dezhi ! Ma vo tennet d’ar blouzenn !

nous prendrons, dans toutes les tribus d’Israël, dix hommes sur cent, cent sur mille et mille sur dix mille. Ils procureront des vivres aux gens, à ceux qui iront punir Guibéa de Benjamin pour toute l’infamie qu’elle a commise en Israël. » Jg 20, 10 : Sevel a raimp diwar holl rummadoù Israel, dek den diwar gant, kant diwar vil, ha mil diwar dek mil ; mont a raint da zastum bevañs evit ar bobl, ha pa vint distro, e raimp da C’habaa hervez an torfed euzhus graet ganti e bro-Israel".

Tous les hommes d’Israël, associés comme un seul homme, s’unirent contre la ville. Jg 20, 11 : Evel-se holl dud Israel en em vodas da stourm ouzh ar gêr, strollet, unanet evel un den hepken.

Les tribus d’Israël envoyèrent des messagers dans toute la tribu de Benjamin pour dire : « Quel est ce crime qui a été commis chez vous ? Jg 20, 12 : Pobladoù Israel a gasas tud da holl diegezhioù Benjamin da lavarout dezho : "Petra eo an torfed a zo bet graet du-se ?

Maintenant, livrez ces hommes, ces vauriens qui habitent Guibéa. Nous les mettrons à mort, et nous ôterons ainsi le mal d’Israël. » Les fils de Benjamin ne voulurent pas écouter la voix de leurs frères, les fils d’Israël. Jg 20, 13 : Roit deomp bremañ an dud lous-se a zo e Gabaa, deomp d’o lakaat d’ar marv ha da lemel ar fallentez-se eus a douez Israel. Bugale Benjamin avat, a reas skouarn vouzar ouzh mouezh o breudeur, bugale Israel.

Les fils de Benjamin quittèrent leurs villes et se réunirent à Guibéa, pour faire la guerre aux fils d’Israël. Jg 20, 14 : Bugale Benjamin a zeuas er-maez eus o c’hêrioù, en em vodañ a rejont e Gabaa evit mont da vrezeliñ ouzh bugale Israel.

Ce jour-là, on recensa les fils de Benjamin qui étaient venus des villes : vingt-six mille hommes sachant tirer l’épée, sans compter les habitants de Guibéa, sept cents hommes d’élite, dénombrés à part. Jg 20, 15 : Bugale Benjamin, ar re a oa deut eus ar c’hêrioù, a oa anezho, hervez ar gont graet en deiz-se, c’hwec’h mil war-n-ugent o tougen kleze, kuit da gontañ Gabaiz a oa diouto seizh kant den akuit meurbet.

Dans cette troupe, il y avait sept cents hommes d’élite gauchers. Chacun d’eux pouvait, avec la pierre de sa fronde, lancer une pierre sur un cheveu sans le manquer. Jg 20, 16 : Diwar an engroez-se e oa ar seizh kant den-se akuit-meurbet, ha n’en em servijent ket eus o dorn dehou ; hogen an holl vrezelourien-se a oa gouest da skeiñ mein ouzh ur vlevenn, gant ur vatalm, hep c’hwitañ war o zaol.

Les fils d’Israël furent également dénombrés, sans compter Benjamin : ils étaient quatre cent mille hommes sachant tirer l’épée, tous hommes de guerre. Jg 20, 17 : Niver tud Israel, hep kontañ tud Benjamin, a oa pevar c’hant mil o tougen klezeier, anezho holl tud a vrezel.

Ils se mirent en route et montèrent à Béthel pour consulter Dieu. Les fils d’Israël demandèrent : « Qui de nous montera le premier à l’attaque contre les fils de Benjamin ? » Le Seigneur répondit : « C’est Juda qui montera le premier. » Jg 20, 18 : Bugale Israel a savas hag a bignas da Vetel ; goulenn a rejont kuzul digant Doue evel-henn : "Piv ac’hanomp a savo da gentañ d’en em gannañ ouzh bugale Benjamin ? " - "Ra savo Youda ar c’hentañ", a respontas an Aotrou.

Au matin, les fils d’Israël partirent et ils installèrent leur camp près de Guibéa. Jg 20, 19 : Kerkent ha gouloù-deiz ez eas bugale Israel war-raok hag e stignjont o zeltennoù e-tal Gabaa.

Les hommes d’Israël sortirent combattre Benjamin et se rangèrent en bataille devant Guibéa. Jg 20, 20 : Gwazed Israel a yeas war-raok d’en em gannañ ouzh Benjamin ha tud Israel en em renkas da stourm outo e-tal Gabaa.

Les fils de Benjamin sortirent de Guibéa, et ce jour-là, ils firent mordre la poussière à vingt-deux mille hommes d’Israël. Jg 20, 21 : Neuze e teuas bugale Benjamin er-maez eus Gabaa hag en deiz-se e ledjont ouzh an douar daou vil den war-n-ugent eus Israel.

Mais le peuple, les hommes d’Israël, reprirent courage, et de nouveau, ils se rangèrent en bataille au même endroit que le premier jour. Jg 20, 22 : Ar bobl, an dud a Israel, a galonekaas hag en em renkas a-nevez evit stourm el lec’h ma oant en em lakaet en deiz kentañ.

Les fils d’Israël vinrent pleurer devant le Seigneur, jusqu’au soir. Ils consultèrent le Seigneur en disant : « Devons-nous recommencer à combattre les fils de Benjamin, notre frère ? » Le Seigneur répondit : « Montez contre lui. » Jg 20, 23 : Ha bugale Israel a savas hag a leñvas dirak an Aotrou betek an noz. Goulenn a rejont kuzul digant an Aotrou evel-henn : "Ha kerzhout a rin c’hoazh da stourm ouzh bugale Benjamin, va breur ? " "It dezhañ, a respontas an Aotrou."

Le deuxième jour, les fils d’Israël s’approchèrent des fils de Benjamin. Jg 20, 24 : Bugale Israel a dostaas da vugale Benjamin, an eil devezh,

Les fils de Benjamin sortirent de Guibéa à leur rencontre ce deuxième jour, et ils firent encore mordre la poussière à dix-huit mille hommes parmi les fils d’Israël, tous sachant tirer l’épée. Jg 20, 25 : hag an eil devezh-se e teuas bugale Benjamin er-maez eus Gabaa, da benn-hent dezho, hag e ledjont c’hoazh ouzh an douar triwec’h mil den eus a-douez bugale Israel, anezho holl tud o tougen kleze.

Tous les fils d’Israël et tout le peuple montèrent à Béthel. Là, ils pleurèrent, assis devant le Seigneur ; ils jeûnèrent ce jour-là jusqu’au soir ; ils offrirent des holocaustes et des sacrifices de paix devant le Seigneur. Jg 20, 26 : Sevel a reas holl vugale Israel hag ar bobl a-bezh da vont da Vetel. Gouelañ a rejont eno dirak an Aotrou ; yun a rejont an deiz-se betek an noz ha kinnig loskaberzhoù hag aberzhoù a-beoc’h dirak an Aotrou.

Ils le consultèrent, car l’arche de l’Alliance de Dieu s’y trouvait en ces jours-là. Jg 20, 27 : Ha bugale Israel a c’houlennas kuzul digant an Aotrou. En deizioù-se, edo eno arc’h emglev Doue.

En ces jours-là, en effet, Pinhas, fils d’Éléazar, fils d’Aaron, se tenait devant elle. Ils demandèrent : « Devons-nous recommencer à combattre les fils de Benjamin, notre frère, ou devons-nous y renoncer ? » Le Seigneur répondit : « Montez, car demain, je les livrerai entre vos mains. » Jg 20, 28 : Ha Pineas, mab Eleazar, mab Aaron, en em zalc’he dirazi, en deizioù-se. Lavarout a rejont : "Hag eñ e kerzhin c’hoazh da stourm ouzh bugale Benjamin, va breudeur ; pe e paouezin ? " Eilgeriañ a reas an Aotrou : "Savit, rak warc’hoazh me o lakaio etre ho taouarn".

Israël plaça des hommes en embuscade autour de Guibéa Jg 20, 29 : Neuze Israel a aozas spioù en-dro da C’habaa,

et, le troisième jour, les fils d’Israël montèrent contre les fils de Benjamin et se rangèrent devant Guibéa, comme les autres fois. Jg 20, 30 : hag an trede deiz, bugale Israel a savas d’en em gannañ ouzh bugale Benjamin ; en em renkañ a rejont evel ar gwechoù all dirak Gabaa.

Les fils de Benjamin sortirent à la rencontre du peuple et se laissèrent attirer loin de la ville. Ils commencèrent, comme les autres fois, à faire des victimes parmi le peuple, environ trente hommes d’Israël, sur les routes qui mènent, l’une à Béthel, l’autre à Guibéa, en rase campagne. Jg 20, 31 : Ha bugale Benjamin a zeuas er-maez da ziarbenn ar bobl ; ha tennet e oant bet pell diouzh kêr. Krog e oant da skeiñ ha da lazhañ hiniennoù eus ar bobl evel en troioù all, war an daou hent a sav da Vetel ha da C’habaa, a-dreuz ar maezioù ; un tregont bennak eus tud Israel a lazhjont.

Les fils de Benjamin se dirent : « Les voilà battus devant nous comme précédemment ! » Mais les fils d’Israël s’étaient dit : « Nous allons fuir et les attirer loin de la ville sur les routes. » Jg 20, 32 : Bugale Benjamin a lavare : "Kouezhañ a reont dirazomp evel er gwechoù all ! " Met bugale Israel a lavare : "Tec’homp, tennomp anezho pell diouzh kêr, war an hentoù-mañ".

Ils quittèrent tous leurs positions, se mirent en ordre de bataille à Baal-Tamar, tandis que l’embuscade d’Israël surgissait de la position qu’elle occupait, à l’ouest de Guéba. Jg 20, 33 : Holl baotred Israel a savas neuze eus al lec’h m’edont hag en em renkas e Baal-Tamar ; d’an ampoent-se e tilamas gedourien Israel diouzh o ged, diouzh kompezenn C’habaa.

Dix mille hommes d’élite, pris dans tout Israël, arrivèrent en face de Guibéa. La bataille fut acharnée. Les fils de Benjamin ne savaient pas que le malheur allait s’abattre sur eux. Jg 20, 34 : Dek mil brezelour eus an dibab, eus holl dud Israel en em gavas evel-se dirak Gabaa. Kollet e voe an emgann ha bugale Benjamin ne oant ket o soñjal pebezh gwalleur a yae da gouezhañ warno.

Le Seigneur frappa Benjamin devant Israël. Ce jour-là, les fils d’Israël firent périr vingt-cinq mille cent hommes de Benjamin, tous sachant tirer l’épée. Jg 20, 35 : An Aotrou a faezhas Benjamin dirak Israel ha bugale Israel a lazhas en deiz-se da Venjamin pemp mil den war-n-ugent ha kant den ouzhpenn, anezho holl tud o tougen kleze.

Les fils de Benjamin virent qu’ils étaient battus. Les hommes d’Israël cédèrent du terrain à Benjamin, car ils comptaient sur l’embuscade qu’ils avaient tendue contre Guibéa. Jg 20, 36 : Bugale Benjamin a welas neuze edo an tu koll ganto. Gwazed Israel n’o devoa kollet dirak Benjamin nemet dre m’o devoa fiziañs er spioù aozet ganto enep da C’habaa.

Ceux de l’embuscade s’élancèrent rapidement sur Guibéa, se déployèrent et passèrent toute la ville au fil de l’épée. Jg 20, 37 : Paotred kuzhet e spi en em daolas gant herr war C’habaa, evel-se ar re a oa kuzhet e spi a yeas war-raok hag a lazhas holl dud kêr a daolioù kleze.

Or, il y avait une convention entre les hommes d’Israël et ceux de l’embuscade : ces derniers devaient faire monter de la ville, en guise de signal, un panache de fumée. Jg 20, 38 : Divizet e oa bet gant tud Israel ha paotred ar spioù e lakje ar re-mañ da sevel diouzh kêr ur vogedenn-dev, da reiñ ur merk dezho.

Alors, les hommes d’Israël engagés dans le combat feraient volte-face. Benjamin avait déjà abattu une trentaine d’hommes parmi eux, et se disait : « Les voilà encore battus comme lors du combat précédent ! » Jg 20, 39 : Neuze tud Israel a zistroas a-grenn, e-kreiz an emgann. Un tregont bennak a dud a oa bet lazhet dezho gant ar Venjamidi, hag ar re-mañ a lavare : "A-dra-sur, emañ an tu koll ganto evel er gwechoù all ! "

Mais le signal, une colonne de fumée, avait commencé à s’élever de la ville, et Benjamin se retourna : voici que la ville tout entière montait en feu vers le ciel. Jg 20, 40 : E-keit-se e kroge ur goabrenn da sevel eus kêr, evel ur vogodasenn, hag ar Venjamidi o sellout a-drek o c’hein a welas kêr a-bezh o flamminañ war-du an neñv.

Alors, les hommes d’Israël firent volte-face, et les hommes de Benjamin furent épouvantés. Ils virent que le malheur les avait frappés. Jg 20, 41 : Tud Israel a zistroas krenn ha braouac’het e voe re Benjamin o welout ez ae ur bec’h spontus da gouezhañ warno.

Ils s’enfuirent devant les hommes d’Israël en direction du désert, mais les combattants les talonnaient, et ceux qui venaient de la ville, les prenant à revers, les massacraient. Jg 20, 42 : Hag int da dreiñ o c’hein ouzh tud Israel ha da skeiñ dre hent ar gouelec’h. Soudarded Israel avat a zalc’has tost dezho hag ar re a zeue eus kêr a zistrujas an enebourien war an dachenn.

Benjamin fut cerné, poursuivi sans répit, écrasé en face de Guibéa, du côté du soleil levant. Jg 20, 43 : Kelc’hiet e voe Benjamin, argaset e voe ; ar re a ziskuizhe a voe flastret, betek da geñver Gabaa, ouzh ar sav-heol.

Dix-huit mille hommes de Benjamin tombèrent, tous hommes de valeur. Jg 20, 44 : Hag e kouezhas eus Benjamin triwec’h mil den, holl anezho soudarded kadarn.

Les autres tournèrent le dos et s’enfuirent au désert, vers le roc de Rimmone. Cinq mille hommes furent exécutés sur les routes, on en poursuivit jusqu’à Guidéom et, de ceux-ci, on en tua deux mille. Jg 20, 45 : Ar re a zistroas evit tec’hout d’ar gouelec’h, war-du Roc’h-Remmon a voe aberzhet war an hentoù : pemp mil den. Peget e voe war o lerc’h, betek Gedeon, hag e voe lazhet diouto daou vil den c’hoazh.

Le total des Benjaminites qui tombèrent ce jour-là fut de vingt-cinq mille hommes sachant tirer l’épée, tous hommes de valeur. Jg 20, 46 : Evel-se an dud eus Benjamin lazhet en deiz-se a oa anezho holl pemp mil den war-n-ugent o tougen kleze, hag holl tud kadarn.

Les six cents hommes qui s’étaient enfuis au désert, vers le roc de Rimmone, y restèrent quatre mois. Jg 20, 47 : C’hwec’h kant den, hag o devoa troet kein hag a oa tec’het d’ar gouelec’h war-du Roc’h-Remmon a chomas e Roc’h-Remmon e-pad pevar miz.

Les hommes d’Israël revinrent vers les fils de Benjamin, les passèrent au fil de l’épée : la population des villes, avec le bétail et tout ce qui s’y trouvait. Ils incendièrent aussi toutes les villes qui se trouvaient sur leur chemin. Jg 20, 48 : Neuze tud Israel a zistroas da gaout bugale Benjamin hag a skoas warno gant barvenn o c’hleze, kerkoulz an dud a oa er c’hêrioù ; evel ar chatal ha kement tra a voe kavet. C’hwezhañ a rejont an tan ivez e kement kêr a gavjont war o hent.