Premier livre des Chroniques - Chapitre 11
Chapitre : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29
Chapitre 11
Alors tous les gens d’Israël se rassemblèrent auprès de David, à Hébron et lui dirent : « Vois ! Nous sommes de tes os et de ta chair. 1Ch 11, 1 : Hag en em vodas Israel a-bezh gant David en Hebron en ur lavarout : "Da eskern ha da gig ez omp.
Dans le passé déjà, même quand Saül était roi, tu dirigeais les allées et venues de l’armée d’Israël, et le Seigneur ton Dieu t’a dit : “Tu seras le pasteur d’Israël mon peuple, tu seras le chef d’Israël mon peuple”. » 1Ch 11, 2 : Abaoe dec’h ha derc’hent-dec’h, pa oa Saoul roue, te eo a gase hag a zegase Israel. Hag en deus lavaret da Zoue dit : Te a beuro va fobl Israel, ha te a vo rener war va fobl Israel".
Ainsi, tous les anciens d’Israël vinrent trouver le roi à Hébron. David fit alliance avec eux, à Hébron, devant le Seigneur. Ils donnèrent l’onction à David comme roi sur Israël, selon la parole du Seigneur transmise par Samuel. 1Ch 11, 3 : Hag ez eas holl Gozhidi Israel da gaout ar roue en Hebron ; hag e tivizas ganto David un emglev en Hebron dirak an Aotrou hag ec’h olevjont David da roue war Israel, hervez lavar an Aotrou dre zorn Samouel.
David, avec tout Israël, marcha sur Jérusalem – c’est-à-dire Jébous. Les habitants du pays étaient alors les Jébuséens. 1Ch 11, 4 : Hag ez eas David hag Israel a-bezh da Jeruzalem, a oa Jebous, hag eno e oa ar Jebousiz, annezidi ar vro.
Les habitants de Jébous dirent à David : « Tu n’entreras pas ici. » Mais David s’empara de la forteresse de Sion. – C’est la Cité de David. 1Ch 11, 5 : Hag e lavaras annezidi Jebous da Zavid : "Ne zeui ket amañ !" Met tapout a reas David kreñvlec’h Sion, a zo kêr Zavid.
Et David déclara : « Quiconque frappera le premier un Jébuséen deviendra chef et prince. » Joab, fils de Cerouya, monta à l’assaut le premier et devint chef. 1Ch 11, 6 : Hag en devoa lavaret David : "Neb a skoio war ar Jebousiz da gentañ a vo penngadour ha priñs". Hag e pignas da gentañ Joab, mab Sarvia, hag e voe penngadour.
David s’établit sur le rocher fortifié qui, pour cette raison, fut appelé Cité de David. 1Ch 11, 7 : Hag e annez a reas David er c’hreñvlec’h : setu perak ez eo bet anvet Kêr David.
Puis il construisit la ville tout autour, depuis le Terre-Plein jusqu’aux alentours. Et Joab restaura le reste de la ville. 1Ch 11, 8 : Hag e savas ar gêr tro-dro, adalek ar Mello ha betek an trowardroioù ; ha Joab a roas buhez da nemorant ar gêr.
David devint de plus en plus puissant, et le Seigneur de l’univers était avec lui. 1Ch 11, 9 : Hag ez eas David war greskiñ, hag Aotrou an armeoù a oa gantañ.
Voici les chefs des guerriers de David, ceux qui, sous son règne, lui prêtèrent main-forte et, avec tout Israël, l’ont fait roi, selon la parole du Seigneur sur Israël. 1Ch 11, 10 : Setu pennoù kadourien David, a gennerzhas anezhañ da gaout ar rouantelezh, gant Israel a-bezh, evit hen ober roue, hervez lavar an Aotrou, war Israel.
Voici la liste des guerriers de David : Yashobéam, fils de Hakmoni, le chef des Trois : c’est lui qui brandit sa lance et frappa à mort trois cents hommes en une seule fois. 1Ch 11, 11 : Setu roll ar gadourien en devoa David : Jesbaam, mab ar Hac’hamoniad, penn an Tregont. Eñ eo a vannas e oaf war dri c’hant a dud, a lazhas en ur wech.
Après lui, Éléazar, fils de Dodo l’Ahohite. C’était l’un des Trois Guerriers. 1Ch 11, 12 : Ha war e lec’h, Eleazar, mab Dodo, an Ahoniad : eñ a oa eus an tri c’hadarnañ.
Il était avec David à Pas-Dammim, quand les Philistins s’y rassemblèrent pour le combat. Or il y avait un champ tout en orge, et quand l’armée prit la fuite devant les Philistins, 1Ch 11, 13 : Bet e oa gant David e Apesdommim, hag ar Filistiz a oa bodet eno evit an emgann. Hag e oa eno un dachenn bark leun a heiz, hag ar bobl a dec’he dirak ar Filistiz.
tous deux se postèrent au milieu du champ, le défendirent et frappèrent les Philistins. Le Seigneur remporta une grande victoire. 1Ch 11, 14 : Hag en em zalc’has e-kreiz an dachenn hag he distrobas hag e pilas ar Filistiz ; hag e reas an Aotrou un trec’h bras.
Trois guerriers, l’élite des Trente, descendirent vers David, près du rocher, à la grotte d’Adoullam. Une troupe de Philistins campait dans le Val des Refaïtes. 1Ch 11, 15 : Hag e tiskennas tri eus an tregont penngadour war ar roc’h betek David, e kev Odollam, tra ma oa kampad ar Filistiz o kampañ e traonienn Rafaiz.
David était alors dans son refuge fortifié, et il y avait encore un poste de Philistins à Bethléem. 1Ch 11, 16 : Ha David a oa neuze er c’hreñvlec’h, hag ur ged a Filistiz a oa e-keit-se e Betlehem.
David exprima un désir : « Qui me fera boire l’eau de la citerne qui est à la porte de Bethléem ? » 1Ch 11, 17 : Hag ur c’hoantadenn en devoe David, hag e lavaras : "Piv a ray din evañ dour eus puñs Betlehem, a zo e-tal an nor ?"
Les Trois s’ouvrirent un passage à travers le camp des Philistins, tirèrent de l’eau de la citerne qui est à la porte de Bethléem, puis ils l’emportèrent pour l’offrir à David. Mais il refusa d’en boire et la répandit en libation devant le Seigneur 1Ch 11, 18 : Hag en em silas an triad dre gamp ar Filistiz da buñsañ dour eus puñs Betlehem a oa e-tal an nor, hag en dougjont hag en degasjont da Zavid ; ha ne c’houllas ket David hen evañ, hag hen skuilhas evit an Aotrou.
en disant : « Dieu me garde de faire cela ! Boirais-je le sang de ces hommes qui ont risqué leur vie ? Car c’est en risquant leur vie qu’ils l’ont apportée ! » Il refusa donc de boire. Voilà ce que firent les Trois Guerriers. 1Ch 11, 19 : Hag e lavaras : "Ra viro ouzhin an Aotrou da ober an dra-se ! Gwad ar wazed-se a evfen war var o buhez, rak war var o buhez o deus e gaset". Ha ne c’houllas ket en evañ : sed a reas an tri c’hadour.
Abishaï, frère de Joab, était le chef des Trente : c’est lui qui brandit sa lance et frappa à mort trois cents hommes ; il se fit un nom parmi les Trente. 1Ch 11, 20 : Hag Abisai, breur Joab, a oa penn an triad ; hag eñ eo en devoa bannet e oaf war dri c’hant den en devoa lazhet ; hag en devoe brud e-touez an triad.
Il fut doublement honoré, plus que les Trente, et devint leur chef, mais il ne parvint pas au rang des Trois. 1Ch 11, 21 : A-us d’an Tregont muioc’h eget an daou all, e voe enoret, hag e voe o fenn-rener, met betek an triad n’erruas ket.
Benaya, fils d’un homme de valeur, Joad, fut prodigue en exploits. Il était originaire de Qabcéel. C’est lui qui frappa les deux Ariel de Moab, et c’est lui qui descendit tuer le lion dans la citerne, un jour de neige. 1Ch 11, 22 : Banaias, mab Joiada, mab un den kadarn, bras dre an oberoù, eus Kabseel, eo a bilas daou leon meur Moab, hag eñ eo a ziskennas da skeiñ war ul leon e-barzh ur puñs, un devezh erc’h.
C’est lui aussi qui frappa l’Égyptien, un géant de cinq coudées qui avait en main une lance aussi grosse que le rouleau d’un métier à tisser. Il descendit contre l’Égyptien avec un bâton, lui arracha la lance de la main et le tua avec sa propre lance. 1Ch 11, 23 : Hag e skoas ivez war un Egiptad, un den mentek a bemp ilinad ; hag e dorn an Egiptad e oa ur goaf evel karvan ur gwiader ; diskenn a reas dezhañ gant ur vazh, hag e tiframmas ar goaf eus dorn an Egiptad hag hen lazhas gant e oaf.
Voilà ce qu’accomplit Benaya, fils de Joad, et il se fit un nom parmi les Trente Guerriers. 1Ch 11, 24 : Sed en devoa graet Banaias, mab Joiada ; hag en devoe brud e-touez an tri c’hadour.
Il fut plus honoré que les Trente, mais ne parvint pas au rang des Trois. David le mit à la tête de sa garde personnelle. 1Ch 11, 25 : Muioc’h eget an Tregont e voe enoret, met en triad n’erruas ket. Hag e lakaat a reas David en e guzul.
Les autres vaillants guerriers étaient : Asaël, frère de Joab, Elhanane, fils de Dodo, de Bethléem, 1Ch 11, 26 : Ha kadourien gadarn : Asael, breur Joab ; Elkanan, mab Dodo eus Betlehem ;
Shammoth de Haror, Hèlès de Pelone, 1Ch 11, 27 : Sammot an Harodiad, Elika an Harodiad, Heles ar Paloniad ;
Ira, fils d’Iqqesh, de Teqoa, Abièzer d’Anatoth, 1Ch 11, 28 : Hira mab Akes eus Tekoa ; Abiezer eus Anatot ;
Sibbekaï de Housha, Ilaï d’Ahoh, 1Ch 11, 29 : Soboc’hai, eus Housiad ; Ilai, an Ahohiz ;
Mahraï de Netofa, Hèled fils de Baana, de Netofa, 1Ch 11, 30 : Maharai, eus Netofat ; Heled, mab Baana, eus Netofat ;
Itaï fils de Ribaï, de Guibéa des fils de Benjamin, Benaya de Piréatone, 1Ch 11, 31 : Etai, mab Ribai, eus Gabaat mibien Benjamin ; Banaias, eus Pireaton ;
Houraï, des Torrents de Gaash, Abiël d’Araba, 1Ch 11, 32 : Hourai, eus froudoù Gaas ; Abiel, an Arbatiz ;
Azmaweth de Baharoum, Élyahba de Shaalbone, 1Ch 11, 33 : Azmavet eus Bahourimiz ; Eliaba, ar Saalboniz ;
Bené-Hashem de Guizone, Jonathan fils de Shagué, de Harar, 1Ch 11, 34 : Asem ar Gezoniz, Jonatan, mab Sage an Arariz ;
Ahiam fils de Sakar, de Harar, Èlifal fils d’Our, 1Ch 11, 35 : Ahiam, mab Sac’har, an Arariz ; Elifal, mab Our ;
Héfer de Mekéra, Ahiyya de Pelone, 1Ch 11, 36 : Hefer, ar Mec’heratiad ; Ahias, ar Paloniad ;
Hèsro de Carmel, Naaraï fils d’Ezbaï, 1Ch 11, 37 : Hesro, eus ar C’harmel ; Naarai, mab Azbai ;
Joël frère de Nathan, Mibhar fils de Hagri, 1Ch 11, 38 : Yoel, breur Natan ; Mibahar, mab Agarai ;
Cèleq d’Ammone, Nahraï de Beéroth, écuyer de Joab fils de Cerouya, 1Ch 11, 39 : Selek, an Amoniad ; Naharai, ar Berotiad, douger-armoù Joab, mab Sarvia ;
Ira de Yattir, Gareb de Yattir, 1Ch 11, 40 : Hira, eus Jetro ; Garev, eus Jetro ;
Ourias le Hittite, Zabad fils d’Ahlaï, 1Ch 11, 41 : Ouria, an Hitiad ; Zabad, mab Oholai ;
Adina fils de Shiza de Roubène, chef des Roubénites et responsable de ces trente guerriers ; 1Ch 11, 42 : Adina, mab Siza, ar Rubeniz ; penn ar Rubeniz hag en e garg : tregont ;
Hanane fils de Maaka, Josaphat de Métène, 1Ch 11, 43 : Hanan, mab Maac’ha, ha Josafat, ar Mattaniz ;
Ouziyya d’Ashtaroth, Shama et Yéiël, les fils de Hotam d’Aroër, 1Ch 11, 44 : Ozias, eus Astarot ; Samma ha Jehiel, mibien Hotam, eus Aroer ;
Yediaël fils de Shimri, et son frère Yoha de Tits, 1Ch 11, 45 : Jedihel, mab Semri, ha Joha, e vreur, an Tosaiz ;
Èliël des Mahawim, Yeribaï et Yoshawya, les fils d’Èlnaâm, Yitma de Moab, 1Ch 11, 46 : Eliel, ar Mahoumiad, ha Jeribai, ha Josaia mab Elnaem ; ha Jetma, ar Moabiad ;
Èliël, Obed et Yaasiël, de Soba. 1Ch 11, 47 : Eliel, hag Obed, ha Jasiel eus Soba.
