Premier livre des Chroniques - Chapitre 16
Chapitre : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29
Chapitre 16
Ils amenèrent donc l’arche de Dieu et l’installèrent au milieu de la tente que David avait dressée pour elle. Puis on présenta devant Dieu des holocaustes et des sacrifices de paix. 1Ch 16, 1 : Degaset e voe Arc’h Doue ha lakaet e-kreiz an deltenn en devoa David savet eviti. Neuze e voe kinniget dirak Doue holokostoù hag aberzhoù-a-beoc’h
Quand David eut achevé d’offrir les holocaustes et les sacrifices de paix, il bénit le peuple au nom du Seigneur. 1Ch 16, 2 : Ha goude m’en devoa David echuet da ginnig an holokostoù hag ar sakrifisoù-se e vennigas ar bobl, en anv an Aotrou.
Puis il fit une distribution à tous les gens d’Israël, hommes et femmes : à chacun une couronne de pain, un gâteau de dattes et un gâteau de raisins. 1Ch 16, 3 : Hag e roas e lod da bep den eus Israel, paotred ha merc’hed, da bep hini un dorzh vara, un darn gig hag ur gouign rezin.
Devant l’arche du Seigneur, David plaça des lévites qui faisaient le service, pour célébrer le mémorial, l’action de grâce et la louange du Seigneur, Dieu d’Israël. 1Ch 16, 4 : Hag e lakaas dirak Arc’h an Aotrou, Levited e servij, evit eñvoriñ, trugarekaat ha kanmeuliñ an Aotrou, Doue Israel :
Il y avait Asaf comme chef, et Zacharie en second, puis Yeïel, Shemiramoth, Yehiel, Mattitya, Èliab, Benaya, Obed-Édom et Yeïel, avec leurs instruments de musique, harpes et cithares ; Asaf faisait retentir des cymbales. 1Ch 16, 5 : Azaf, ar penn, e eiler Zakaria, Jehiel, ha Semiramot, ha Jahiel, ha Matatias, hag Eliab, ha Banaias, hag Obededom, ha Jehiel, gant binvioù-seniñ : telennoù ha lourennoù, hag Azaf gant simbalennoù tregerniñ ;
Les prêtres Benaya et Yahaziël jouaient constamment de la trompette devant l’arche de l’Alliance de Dieu. 1Ch 16, 6 : ha Banaias, ha Jahaziel, beleien, gant trompilhoù, dalc’hmat dirak Arc’h Emglev Doue.
Ce jour-là, pour la première fois, David chargea Asaf et ses frères de célébrer l’action de grâce du Seigneur : 1Ch 16, 7 : En deiz-se, neuze, e tiazezas David, evit ar wech kentañ, e vefe meulet an Aotrou dre zorn Azaf hag e vreudeur :
Rendez grâce au Seigneur, proclamez son nom, annoncez parmi les peuples ses hauts faits ; 1Ch 16, 8 : Kanmeulit an Aotrou, aspedit e Anv, roit da anaout e-touez ar pobloù e gurioù.
chantez et jouez pour lui, redites sans fin ses merveilles ; 1Ch 16, 9 : Kanit dezhañ, sonit evitañ, prederiit war e holl vurzhudoù.
glorifiez-vous de son nom très saint : joie pour les cœurs qui cherchent Dieu ! 1Ch 16, 10 : En em veulit gant e Anv santel, ra vo laouen kalon ar re a glask an Aotrou.
Cherchez le Seigneur et sa puissance, recherchez sans trêve sa face ; 1Ch 16, 11 : Enklaskit an Aotrou hag e c’halloud, klaskit e zremm atav.
souvenez-vous des merveilles qu’il a faites, de ses prodiges, des jugements qu’il prononça, 1Ch 16, 12 : Eñvorit ar burzhudoù en deus graet, e varzhoù ha barnoù e c’henou.
vous, la race d’Israël son serviteur, les fils de Jacob, qu’il a choisis. 1Ch 16, 13 : Lignez Israel, e servijer, mibien Jakob, e zilennidi.
Le Seigneur, c’est lui notre Dieu : ses jugements font loi pour l’univers. 1Ch 16, 14 : Eñ eo an Aotrou, hon Doue. War an douar a-bezh e varnoù.
Souvenez-vous toujours de son alliance, parole édictée pour mille générations : 1Ch 16, 15 : Kounait da viken e Emglev, ar gomz engouestlet evit mil rummad.
promesse faite à Abraham, garantie par serment à Isaac, 1Ch 16, 16 : En deus divizet gant Abraham, hag e le da Izaag ;
érigée en loi avec Jacob, alliance éternelle pour Israël. 1Ch 16, 17 : an hini en deus lakaet evit Jakob da Lezenn, evit Israel, da emglev peurbad,
Il a dit : « Je vous donne le pays de Canaan, ce sera votre part d’héritage. » 1Ch 16, 18 : en ur lavarout : Dit e roin douar Kanaan evel lodenn hoc’h hêrezh.
En ces temps-là, on pouvait les compter : c’était une poignée d’immigrants ; 1Ch 16, 19 : Goude ma oac’h, a dud, nemet un niverig, gwall nebeut, hag ostizidi ennañ.
ils allaient de nation en nation, d’un royaume vers un autre royaume. 1Ch 16, 20 : Hag o deus kantreet a vroad da vroad, eus ur rouantelezh d’ur boblad all ;
Mais Dieu ne souffrait pas qu’on les opprime ; à cause d’eux, il châtiait des rois : 1Ch 16, 21 : ha ne lezas den d’o mac’homañ, hag e kastizas en abeg dezho rouaned
« Ne touchez pas à qui m’est consacré, ne maltraitez pas mes prophètes ! » 1Ch 16, 22 : Na douchit ket ouzh va C’hristoù D’am frofeded na rit ket a zroug.
Chantez au Seigneur, terre entière, de jour en jour, proclamez son salut, 1Ch 16, 23 : Kanit d’an Aotrou, douar a-bezh ! Embannit a zeiz da zeiz e silvidigezh !
racontez à tous les peuples sa gloire, à toutes les nations ses merveilles ! 1Ch 16, 24 : Kemennit e-touez ar broadoù e c’hloar, e-kreiz an holl bobloù, e vurzhudoù ;
Il est grand, le Seigneur, hautement loué, redoutable au-dessus de tous les dieux : 1Ch 16, 25 : rak bras eo an Aotrou, ha meulet-meurbet, spouronus muioc’h eget an holl zoueoù :
néant, tous les dieux des nations ! Lui, le Seigneur, a fait les cieux : 1Ch 16, 26 : holl zoueoù ar broadoù a zo disterachoù, hag an Aotrou, an Neñvoù en deus graet.
devant lui, splendeur et majesté, dans le lieu où il demeure, puissance et allégresse. 1Ch 16, 27 : Meurdez ha splannder a zo dirazañ, galloud ha levenez en e annez.
Rendez au Seigneur, familles des peuples rendez au Seigneur la gloire et la puissance, 1Ch 16, 28 : Roit d’an Aotrou, meuriadoù a bobloù, roit d’an Aotrou klod hag enor.
rendez au Seigneur la gloire de son nom. Apportez votre offrande, entrez devant lui, adorez le Seigneur, éblouissant de sainteté : 1Ch 16, 29 : Roit d’an Aotrou gloar e Anv, degasit profoù ha deuit davetañ, stouit dirak an Aotrou en digoroù santel.
tremblez devant lui, terre entière. Le monde, inébranlable, tient bon. 1Ch 16, 30 : Krenit dirazañ, douar a-bezh ; staliet eo ar bed, ha ne vrañsell ket.
Joie au ciel ! Exulte la terre ! Que l’on dise aux nations : « Le Seigneur est roi ! » 1Ch 16, 31 : Ra vo laouen an Neñvoù, ra drido an douar, ra vo lavaret e-touez ar broadoù : An Aotrou a ren !
Les masses de la mer mugissent, la campagne tout entière est en fête. 1Ch 16, 32 : Ra grozo ar mor hag e leunder, ra laouenaio ar maezioù ha kement a zo enno !
Les arbres des forêts dansent de joie devant la face du Seigneur, car il vient pour juger la terre. 1Ch 16, 33 : Ha neuze, da youc’ho gwez ar goadeg dirak an Aotrou, rak dont a ra da varn an douar.
Rendez grâce au Seigneur : il est bon ! Éternel est son amour ! 1Ch 16, 34 : Kanmeulit an Aotrou, rak mat eo, ha peurbad e garantez.
Dites : Sauve-nous, Dieu de notre salut, rassemble-nous et délivre-nous des païens, que nous rendions grâce à ton saint nom, fiers de chanter ta louange ! 1Ch 16, 35 : Ha lavarit : Salv-ni, Doue hon silvidigezh, hag hon dastum hag hon dieub a-dre ar broadoù, evit kanmeuliñ da Anv santel, ha kaout gloar ouzh da veuliñ.
Béni soit le Seigneur, le Dieu d’Israël, depuis toujours et pour la suite des temps ! Et tout le peuple dit : « Amen ! Louange au Seigneur ! » 1Ch 16, 36 : Benniget ra vo an Aotrou, Doue Israel, a-viskoazh ha da virviken ! Hag e lavar an holl bobl : "Amen !" ha "Meuleudi d’an Aotrou !"
Là, devant l’arche de l’Alliance du Seigneur, David laissa Asaf et ses frères, pour qu’ils assurent un service permanent devant l’Arche, selon ce qui est prescrit pour chaque jour. 1Ch 16, 37 : Hag e lezas David eno, dirak Arc’h Emglev an Aotrou, da Azaf ha d’e vreudeur, ar servij dirak an Arc’h, atav, hervez al liderezh pemdeziek ;
Il laissa aussi Obed-Édom et ses soixante-huit frères ; Obed-Édom, fils de Yedoutoune, et Hosa étaient portiers. 1Ch 16, 38 : hag Obededom hag e vreudeur, eizh ha tri-ugent ; hag Obededom, mab Iditoun, ha Hosa, evel porzhierien ;
Quant au prêtre Sadoc et à ses frères les prêtres, il les laissa devant la Demeure du Seigneur, sur le lieu sacré de Gabaon. 1Ch 16, 39 : ha Sadok, ar beleg, hag e vreudeur beleien, dirak chomlec’h an Aotrou, war an uhel-lec’h a zo e Gabaon,
Ils devaient offrir en permanence des holocaustes au Seigneur sur l’autel des holocaustes, matin et soir, et faire tout ce qui est écrit dans la loi du Seigneur, qu’il a prescrite à Israël. 1Ch 16, 40 : evit ober holokostoù d’an Aotrou war aoter an holokost, dalc’hmat, diouzh ar beure ha d’abardaez, hag evit kement a zo skrivet e Lezenn an Aotrou, en deus kemennet da Israel.
Avec eux, il y avait Hémane, Yedoutoune et le reste de ceux qui avaient été choisis et désignés par leurs noms pour rendre grâce au Seigneur, « car éternel est son amour ». 1Ch 16, 41 : Ha ganto e oa Hemam, hag Iditoun, ha nemorant an dibabidi a oa bet merket dre o anvioù evit kanmeuliñ an Aotrou, rak da viken e drugarez ;
Avec eux – Hémane et Yedoutoune –, il y avait de retentissantes trompettes et cymbales, des instruments pour les chants adressés à Dieu, ainsi que les fils de Yedoutoune, préposés à la porte. 1Ch 16, 42 : Ha ganto, Hemam hag Iditoun, trompilhoù ha simbalennoù evit ar sonadegoù, ha binvioù-seniñ d’an Aotrou ; ha mibien Iditoun a veze ouzh an nor.
Puis tout le peuple s’en alla, chacun chez soi, et David s’en retourna bénir les gens de sa maison. 1Ch 16, 43 : Hag ez eas ar bobl a-bezh, pep hini d’ar gêr ; hag e tistroas David da vennigañ e diegezh.
