Livre de Ben Sira le Sage - Chapitre 1
Chapitre : 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | 32 | 33 | 34 | 35 | 36 | 37 | 38 | 39 | 40 | 41 | 42 | 43 | 44 | 45 | 46 | 47 | 48 | 49 | 50 | 51 |
Chapitre 1
TOUTE SAGESSE vient du Seigneur, et demeure auprès de lui pour toujours. Si 1, 1 : Eus an Aotrou e teu pep furnez ha gantañ da viken.
Le sable des mers, les gouttes de la pluie, et les jours de l’éternité, qui pourra en faire le compte ? Si 1, 2 : Traezh ar morioù, takennoù ar glav ha deizioù ar beurbadelezh, piv a ray ar gont anezho ?
La hauteur du ciel, l’étendue de la terre, la profondeur de l’abîme, qui pourra les évaluer ? Si 1, 3 : Lein an neñv, ha penn pellañ an douar, an islonk hag ar furnez, piv a dizho anezho ?
Avant toute chose fut créée la sagesse ; et depuis toujours, la profondeur de l’intelligence. Si 1, 4 : A-raok pep tra e voe krouet ar furnez hag ar skiantegezh a zo a holl viskoazh.
La source de la sagesse, c’est la parole de Dieu au plus haut des cieux. Ses chemins sont les commandements éternels. Si 1, 5 : Mammenn ar furnez eo komz Doue en uhelañ eus an Neñvoù, hag hec’h hentoù a zo ar gourc’hemennoù peurbadel.
La racine de la sagesse, qui en a eu la révélation, et ses subtilités, qui en a eu la connaissance ? Si 1, 6 : Gwrizienn ar furnez, da biv eo bet diskuliet, hag he mennadoù kuzh, piv en deus o anavezet biskoazh ?
La science de la sagesse, à qui fut-elle manifestée, et qui a profité de sa grande expérience ? Si 1, 7 : Skiant ar furnez, da biv eo bet diskleriet, ha disheñvelder hec’h hentoù, piv en deus hen gouezet biskoazh ?
Il n’y a qu’un seul être sage et très redoutable, celui qui siège sur son trône. C’est le Seigneur, Si 1, 8 : Unan hepken a zo fur, spouronus-meurbet, an hini a dron war e gador-veur : an Aotrou.
lui qui a créé la sagesse ; il l’a vue et mesurée, il l’a répandue sur toutes ses œuvres, Si 1, 9 : Eñ eo an hini en deus he c’hrouet : He gwelet en deus, hag he fedet, hag he skignet war e holl oberoù :
parmi tous les vivants, dans la diversité de ses dons, et ceux qui aiment Dieu en ont été comblés. L’amour du Seigneur est une éminente sagesse ; Dieu en accorde une part à ceux dont il veut se laisser voir. Si 1, 10 : War bep krouadur bev, hervez e largentez, en deus he skuilhet evit ar re a gar anezhañ.
La crainte du Seigneur est gloire et fierté, joie et couronne d’allégresse. Si 1, 11 : Doujañs an Aotrou a zo klod ha enor, levenez ha kurunenn a joa ;
La crainte du Seigneur réjouira le cœur ; elle procure plaisir, joie et longue vie. La crainte du Seigneur est un don du Seigneur ; car elle fait persévérer sur les voies de l’amour. Si 1, 12 : doujañs an Aotrou a ro dudi d’ar galon, laouenidigezh, dranted ha deizioù hir.
Celui qui craint le Seigneur connaîtra une fin heureuse ; au jour de sa mort, il sera béni. Si 1, 13 : Evit an neb a zouj Doue, e teuio pep tra da benn-mat, hag e deiz e zibenn e vezo benniget.
La sagesse commence avec la crainte du Seigneur : elle est formée en chaque fidèle dès le sein maternel. Si 1, 14 : Penn-kentañ ar furnez eo doujañs an Aotrou, evit ar fideled, e askre o mamm e voe krouet ganto.
Elle a bâti son nid chez les humains, fondation d’éternité : elle sera fidèle envers leurs descendants. Si 1, 15 : E-touez an dud e ra e chomadur, diazezadur peurbadel, ha gant o lignez e chomo feal.
La sagesse s’accomplit dans la crainte du Seigneur ; elle les enivre de ses fruits. Si 1, 16 : Leunder ar furnez eo doujañs an Aotrou, mezviñ a ra he zud gant he frouezh ;
Elle remplira leurs maisons de biens désirables, et leurs greniers, de ses produits. Si 1, 17 : leuniañ a ra he zi a-bezh gant madoù c’hoantus, hag he solieroù gant he gounidigezhioù.
La sagesse est couronnée par la crainte du Seigneur, elle fait refleurir la paix et le bien-être. L’un et l’autre sont des dons de Dieu qui mènent au bonheur, une juste fierté épanouit ceux qui aiment Dieu. Si 1, 18 : Kurunenn ar furnez eo doujañs an Aotrou, lakaat a ra da vleuniañ peoc’h ha yec’hed dibistig.
La sagesse répand comme une ondée la science et la connaissance avisée, elle exalte la gloire de ceux qui la possèdent. Si 1, 19 : Dont a ra ganti, evel ur glav, skiantegezh ha poell, degas a ra gloar uhel d’ar re a bleustr anezhi.
La sagesse s’enracine dans la crainte du Seigneur, et sa ramure est longue vie. Si 1, 20 : Gwrizienn ar furnez eo doujañs an Aotrou, hag he skoultroù a zo deizioù hir.
La crainte du Seigneur éloigne les péchés, et qui s’attache à elle détourne la fureur. Si 1, 21 : Doujañs an Aotrou a bella ar pec’hedoù, hag an neb a vir anezhi a zistro dioutañ ar gounnar.
Une injuste colère ne peut être justifiée : le poids de cette colère entraîne la chute. Si 1, 22 : N’hall ket kounnar direizh bezañ sellet evel reizh, rak ar feulster gant e bouez a gas d’an islonk,
Qui a de la patience résistera autant qu’il le faut et, plus tard, la joie lui sera rendue. Si 1, 23 : betek ar c’houlz dleet, e oar an den habask gouzañv, met erfin e vo rentet dezhañ al levenez ;
Autant qu’il le faut, il gardera pour lui ses paroles ; l’éloge de sa perspicacité sera sur toutes les lèvres. Si 1, 24 : betek ar c’houlz dleet e kuzho e gomzoù, neuze muzelloù e-leizh a embanno e boellegezh.
Dans les trésors de la sagesse sont les proverbes du savoir ; le pécheur, lui, a la religion en horreur. Si 1, 25 : E teñzorioù ar furnez emañ al lavarennoù a skiantegezh, hogen an deoliezh a zo un euzhusted evit ar pec’her.
Désires-tu la sagesse ? Garde les commandements, et le Seigneur la conduira vers toi. Si 1, 26 : Ma c’hoantaez ar furnez, mir ar gourc’hemennoù, hag an Aotrou a roio dit anezhi gant largentez.
Car la crainte du Seigneur est sagesse et instruction ; la douceur et la fidélité attirent sa faveur. Si 1, 27 : Rak furnez ha kelennadur eo doujañs an Aotrou, na zeu ket daveti gant ur galon daou-du,
Ne te dérobe pas à la crainte du Seigneur, ne viens pas à lui avec un cœur double. Si 1, 28 : na vez ket disent ouzh furnez an Aotrou, na zeu ket daveti gant ur galon daou-du.
Quand tu parles aux gens, ne sois pas hypocrite ; veille à tes lèvres. Si 1, 29 : na vez ket pilpous dirak an dud, ha taol pled ouzh da vuzelloù.
Ne t’élève pas, de peur de tomber et d’attirer sur toi le déshonneur : le Seigneur dévoilerait tes secrets et te jetterait à terre au milieu de l’assemblée, pour n’être pas venu à la crainte du Seigneur et parce que ton cœur regorge de fausseté. Si 1, 30 : N’en em sav ket da-unan gant aon da gouezhañ, ha da sachañ warnout an dizenor ; rak an Aotrou o tiskuliañ da sekredoù az lakfe da gouezhañ e-kreiz ar vodadeg, dre na oas ket deuet da zoujañs an Aotrou ha ma oa da galon leun a floderezh.
