Livre de Ben Sira le Sage - Chapitre 14
Chapitre : 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | 32 | 33 | 34 | 35 | 36 | 37 | 38 | 39 | 40 | 41 | 42 | 43 | 44 | 45 | 46 | 47 | 48 | 49 | 50 | 51 |
Chapitre 14
Heureux l’homme qui n’a pas failli en paroles et n’est pas tourmenté du regret de ses fautes. Si 14, 1 : Evurus an den n’en deus ket manket gant e c’henoù ha n’eo ket bet enkrezet gant tristidigezh ar pec’hedoù.
Heureux celui que sa conscience ne condamne pas et qui n’a pas perdu l’espoir. Si 14, 2 : Evurus an hini n’eo ket kondaonet gant e ene, ha n’en deus ket kollet e esperañs.
La richesse ne sied pas à l’homme mesquin, et, pour l’homme envieux, quelle fortune suffirait ? Si 14, 3 : D’an den pizh n’eo ket mat ar binvidigezh ha d’an den gwarizius petra ’dalv an teñzorioù ?
Qui amasse en se privant amasse pour autrui : avec ses biens, d’autres vivront dans le plaisir. Si 14, 4 : An neb a zastum diwar-goust ar vuhez a zastum evit reoù all, reoù all gant e vadoù a gaso c’hoari gaer.
Celui qui est dur pour lui-même, pour qui sera-t-il bon ? Il ne jouira même pas de sa fortune. Si 14, 5 : An neb ’zo drouk outañ e-unan, ouzh piv e vefe mat ? N’en deus levenez ebet e-kreiz e binvidigezh.
Nul n’est pire que celui qui se ronge d’envie : il reçoit le salaire de sa perversion. Si 14, 6 : N’eus ket gwashoc’h eget an hini en deus gwarizi outañ e-unan, sed aze dastaol reizh e fallagriezh.
S’il fait le bien, c’est par mégarde ; il finit toujours par laisser voir sa méchanceté. Si 14, 7 : Zoken mar gra ar mad, hen gra dre zievezh, hag a-benn ar fin e tiskuilh e zrougiezh.
Il est vil, celui qui a l’œil envieux, qui détourne son regard et méprise les gens. Si 14, 8 : Drouk eo an den avius e lagad a zistro e sell gant dispriz diouzh an dud.
L’œil de l’avare n’est pas satisfait de ce qui lui revient ; une avidité malsaine dessèche l’âme. Si 14, 9 : Lagad an den avius n’en deus ket e walc’h gant e lod, an direizhder fallakr a zisec’h e ene.
L’avare est chiche de pain, il en manque, lui-même, à sa table. Si 14, 10 : Al lagad drouk a amsell war ar bara, ha mankout a ra war e daol e-unan.
Mon fils, fais-toi plaisir avec ce que tu as et présente au Seigneur des offrandes dignes de lui. Si 14, 11 : Bugel, hervez da beadra, gra vad dit da-unan, ha kinnig d’an Aotrou profoù dellezek.
Souviens-toi que la mort ne tardera pas, et que l’heure fixée ne t’a pas été révélée. Si 14, 12 : Az pez soñj ne zaleo ket ar marv, ha n’eo ket bet diskuliet dit emglev an Hades.
Avant de mourir, fais plaisir à tes amis ; sois généreux, donne à la mesure de tes moyens. Si 14, 13 : A-barzh mervel, gra vad d’az mignon, hag hervez ma c’hellez, ro dezhañ gant largentez.
Ne te prive pas d’un jour de bonheur, ne refuse pas ta part de satisfactions. Si 14, 14 : Na ziouer ket ouzhit dudi un deiz mat, ha na lez ket da vont al lod a vad a c’hoantaez.
Ne devras-tu pas laisser à d’autres le fruit de tes peines ? Le produit de ton labeur ne sera-t-il pas tiré au sort ? Si 14, 15 : Hag eñ ne lezi ket gant un all frouezh da labourioù, ha frouezh da skuizhderioù d’an tonkadur da rannañ.
Donne, reçois, distrais-toi, car au séjour des morts ne se trouve aucun plaisir. Si 14, 16 : Ro ha resev, ro dudi d’az ene, rak n’eus ket en Hades da glask plijadur.
Toute chair se fripe comme un vêtement ; c’est la loi depuis toujours : Tu dois mourir. Si 14, 17 : Pep kig a gosha evel ur gwiskamant, rak hounnezh eo al lezenn beurbadus : mervel a ri hep mar ebet !
Comme parmi les feuilles d’un arbre touffu les unes tombent et les autres poussent, ainsi font les générations de chair et de sang : l’une meurt, et l’autre naît. Si 14, 18 : Evel e glasvez ur wezenn vodennek ez eus delioù o kouezhañ ha reoù all o vountañ, evel-se ar remziadoù a gig hag a wad : Unan a varv, ha ganet egile.
Toute œuvre corruptible disparaît, et son auteur s’en va avec elle. Si 14, 19 : Pep oberenn vreinus a yelo da netra, hag hec’h oberour a yelo kuit ganti.
Heureux qui s’exerce à la sagesse et réfléchit avec intelligence, Si 14, 20 : Evurus an den a en em soñj war ar furnez hag a breder warni gant e veiz,
qui médite en son cœur ses chemins et pénètre dans ses secrets. Si 14, 21 : a daol evezh en e galon war hec’h hentoù, hag a studi he sekredoù !
Il suit sa piste, comme un chasseur, il guette son passage, Si 14, 22 : Klask a ra war he lerc’h evel un traper, ha war he roudoù emañ war c’hed.
Il regarde par sa fenêtre, il écoute à sa porte. Si 14, 23 : Sellout a ra dre he frenestroù, ha selaou ouzh he dorojoù ;
Il se tient près de sa maison et fixe dans ses murs le piquet de la tente Si 14, 24 : chom a ra e-kichen he zi hag e plant peul e deltenn en he murioù ;
qu’il dresse tout près de chez elle ; il campe ainsi au séjour du bonheur. Si 14, 25 : sevel a ra e deltenn en he c’hichen ha derc’hel da annezañ chomadur an eurvad ;
Sous la protection de la Sagesse, il place ses enfants ; sous ses branches, il demeure ; Si 14, 26 : lakaat a ra e vugale dindan he gwarez, hag e chom dindan he skourroù ;
à son ombre, il est protégé de la chaleur ; il s’établit dans sa gloire. Si 14, 27 : diwallet eo ganti diouzh an tommder, hag e ra e chomadur en he gloar.
