Levr kentañ Samouel - Pennad 20
Pennad : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31
Pennad 20
David s’enfuit de Nayoth-de-Rama et vint dire devant Jonathan : « Qu’ai-je fait ? Quel est mon péché ? Quelle est ma faute à l’égard de ton père, pour qu’il en veuille à ma vie ? » 1S 20, 1 : Hag e tec’has David diouzh Naiot-Rama, hag e teuas da lavarout dirak Jonatan : "Petra am eus graet ? Petore fazi, petore pec’hed dirak da dad, p’emañ o klask va buhez ?"
Jonathan lui répondit : « Quelle horreur ! Non, tu ne mourras pas. Il se trouve que mon père ne fait aucune chose, importante ou non, sans m’en informer. Alors, pourquoi m’aurait-il caché celle-là ? C’est impossible. » 1S 20, 2 : Hag e lavaras dezhañ Jonatan : "Nann ! Ne varvi ket ! Ne ra va zad netra, bras pe vihan, hep hen disklêriañ d’am skouarn. Ha perak e kuzhfe va zad ouzhin an afer-mañ ? Se ne vo ket !"
Mais David reprit, en faisant un serment : « Ton père sait très bien que j’ai trouvé grâce à tes yeux. Il s’est dit : “Que Jonathan ne sache rien, de peur qu’il ne soit affligé.” Mais, par le Seigneur vivant et par ta propre vie, il n’y a qu’un seul pas entre la mort et moi ! » 1S 20, 3 : Hag e teuas c’hoazh David en ur lavarout : "Gouzout a oar da dad em eus kavet gras ouzh da zaoulagad, hag e lavar : Gant na ouio ket Jonatan, pe en defe glac’har ; ha marteze, - bevet an Aotrou, ha bevet da ene ! - n’eus ket ur c’hammed etrezon-me hag ar marv".
Jonathan dit à David : « À quoi penses-tu ? Je le ferai pour toi. » 1S 20, 4 : Hag e lavaras Jonatan da Zavid : "Petra bennak a lavari, te da-unan, a rin evidout".
David répondit à Jonathan : « Demain, ce sera la nouvelle lune, et moi, je devrais prendre place auprès du roi pour le repas. Mais tu me laisseras partir et, après-demain, je me cacherai dans la campagne jusqu’au soir. 1S 20, 5 : Hag e lavaras David da Jonatan : "Setu al loar nevez warc’hoazh, hag em bo da azezañ gant ar roue evit debriñ. Va lez da vont da guzhat war ar maezioù betek an abardaez, an trede deiz.
Si ton père remarque mon absence, tu diras : “David a insisté auprès de moi pour faire un saut à Bethléem, sa ville, car on y célèbre le sacrifice annuel pour tout le clan.” 1S 20, 6 : Ma klask da dad ac’hanon, e lavari : Goulennet en deus diganin David redek da Vetlehem, e gêr : ur sakrifis-bloaz ez eus eno evit e holl gerentiezh.
S’il dit : “C’est bien”, je suis en paix, moi, ton serviteur. Mais s’il s’enflamme de colère, sache qu’il est résolu au pire. 1S 20, 7 : Ma lavar : "Mat !", e vo peoc’h evit da servijer, met mar bez fuloret, e ouezi ez eo divizet ur gwalleur eus e berzh.
Agis avec fidélité envers ton serviteur, puisque tu m’as fait entrer dans une alliance du Seigneur avec toi. Mais si je suis coupable, fais-moi mourir toi-même. Pourquoi m’obliger à venir devant ton père ? » 1S 20, 8 : Hag e ri un drugarez e-keñver da servijer, rak dre un emglev dirak an Aotrou ec’h eus degaset da servijer du-se, ma-z eus ennon ur fazienn, va lakaat a ri da-unan d’ar marv ; perak va c’has betek da dad ?"
Jonathan répondit : « Quelle horreur pour toi ! Mais si vraiment j’apprenais que mon père est résolu au pire, comment ne pas t’en informer ? » 1S 20, 9 : Hag e lavaras Jonatan : "Nebaon ! Mar deuan da c’houzout ez eo divizet ar gwalleur da vont warnout a-berzh va zad, daoust hag-eñ ne roin ket keloù dit ?"
David dit à Jonathan : « Qui m’informera si ton père te répond avec dureté ? » 1S 20, 10 : Hag e lavaras David da Jonatan : "Piv a roio keloù din, ma respontfe dit da dad ez-garv ?"
Jonathan lui répondit : « Viens ! Sortons dans la campagne. » Et tous deux sortirent dans la campagne. 1S 20, 11 : Hag e lavaras Jonatan da Zavid : "Deus ! Deomp war ar maezioù !" Hag ez ejont o-daou war ar maezioù.
Alors, Jonathan dit à David : « Par le Seigneur, le Dieu d’Israël ! Demain et après-demain, à cette heure-ci, je sonderai les intentions de mon père. Si tout va bien pour David, et si je n’envoie pas de message pour te le révéler, 1S 20, 12 : Hag e lavaras Jonatan da Zavid : "Dre an Aotrou, Doue Israel ! Ez an da furchal va zad etre warc’hoazh hag an deiz war-lerc’h, mar d-eo tuet mat e-keñver David. Ha ma ne gasan ket davedout d’hen disklêriañ d’az skouarn,
que le Seigneur amène le malheur sur Jonathan, et pire encore ! Mais s’il fait trouver bon à mon père de te mettre à mal, je te le révélerai et je te laisserai aller en paix. Que le Seigneur soit avec toi comme il fut avec mon père ! 1S 20, 13 : evel-hen da raio an Aotrou da Jonatan, hag evel-hont ouzhpenn ! Mar d-eo gwell gant va zad ober droug dit, hen disklêriañ a rin d’az skouarn, ha da lezel a rin da vont, hag ez i e peoc’h, hag e vo an Aotrou ganit, evel ma-z eo bet gant va zad.
Tant que je vivrai, puisses-tu agir envers moi avec fidélité, comme le Seigneur, pour que je ne meure pas ! 1S 20, 14 : Mar ben c’hoazh bev, e ri em c’heñver trugarez, e anv an Aotrou, ha mar ben marv,
Puisses-tu ne jamais retirer ta fidélité de ma maison, même quand le Seigneur retranchera de la surface du sol chacun des ennemis de David. » 1S 20, 15 : ne lami ket da drugarez digant va ziegezh biken, zoken pa zistrujo an Aotrou enebourien David, holl anezho, diwar c’horre an douar".
Ainsi Jonathan conclut-il une alliance avec la maison de David, en disant : « Le Seigneur demandera des comptes à David – ou plutôt à ses ennemis. » 1S 20, 16 : Hag e tivizas Jonatan un emglev gant tiegezh David, hag e pedas an Aotrou d’e dennañ diouzh dorn enebourien David.
Puis Jonathan fit encore prêter serment à David, par l’amitié qu’il lui portait, car il l’aimait comme lui-même. 1S 20, 17 : Hag ec’h adkrogas Jonatan da aspediñ David, dre e garantez evitañ, rak e garout a rae eveltañ e-unan.
Jonathan lui dit : « Demain, c’est la nouvelle lune ; on remarquera ton absence à cause de ta place inoccupée. 1S 20, 18 : Hag e lavaras dezhañ Jonatan : "Warc’hoazh emañ al loar nevez, hag e vo merzet ez eo goullo da gador.
Après-demain, tu descendras vite. Tu arriveras à l’endroit où tu étais caché l’autre jour et tu te placeras à côté de la butte. 1S 20, 19 : E-pad tri deiz e pellai, hag ez errui betek al lec’h ma oas aet da guzhat ennañ da zeiz an afer, hag e chomi e-kichen ar maen-bonn.
Quant à moi, je tirerai trois flèches de ce côté, comme pour viser une cible. 1S 20, 20 : Evidon-me, teir bir a-gostez a dennin, evel evit o c’has d’ur pal.
J’enverrai le garçon en disant : “Va, retrouve les flèches !” Puis, si je lui dis : “Les flèches sont en arrière de toi ; ramasse-les”, alors tu pourras revenir, tu seras en paix ; par le Seigneur vivant, tout ira bien. 1S 20, 21 : Kerkent e kasin ar floc’h, hag e lavarin dezhañ : "Kae ! Kav ar biroù !" Ma lavaran d’ar floc’h : "Emañ ar biroù en tu-mañ dit, kerc’h anezho", e teui, rak peoc’h ez eus evidout : ne vo netra ! bevet an Aotrou !
Mais si je dis au jeune homme : “Les flèches sont au-devant de toi”, alors tu t’en iras, car c’est le Seigneur qui te fait partir. 1S 20, 22 : Ha ma lavaran d’ar paotr : "Emañ ar biroù en tu-hont dit", ez i kuit, da gas a ra an Aotrou !
La parole que nous venons d’échanger, toi et moi, le Seigneur en est le garant pour toujours, entre toi et moi. » 1S 20, 23 : Evit an dra hon eus lavaret, me ha te, emañ an Aotrou etrezomp da viken !"
David se cachait donc dans la campagne. Quand arriva la nouvelle lune, le roi prit place à table pour le repas. 1S 20, 24 : Hag en em guzhas David war ar maez. Hag e voe loar nevez, hag e koazezas ar roue evit ar pred, da zebriñ.
Le roi s’assit à sa place, comme les autres fois, sur le siège placé contre le mur. Jonathan se mit en face, Abner s’assit à côté de Saül, mais la place de David resta inoccupée. 1S 20, 25 : Azezañ a reas ar roue war e gador, evel bewech, war ur gador e-kichen ar speurenn ; hag e savas Jonatan, hag e koazezas Abner e-kichen Saoul, hag e oa goullo plas David.
Saül n’en parla pas, ce jour-là, car il se disait : « Quelque chose est arrivé qui l’aura rendu impur. Sans doute, n’est-il pas pur. » 1S 20, 26 : Met ne lavaras Saoul netra en deiz-se, rak soñjal a rae : dre zarvoud eo, dic’hlan eo, n’eo ket glan !
Or, le lendemain de la nouvelle lune, le deuxième jour, la place de David restait inoccupée. Saül dit à son fils Jonathan : « Pourquoi le fils de Jessé n’est-il pas venu à table, ni hier, ni aujourd’hui ? » 1S 20, 27 : Met antronoz al loar nevez, d’an eilvet deiz, e oa goullo c’hoazh plas David, hag e lavaras Saoul da Jonatan, e vab : "Perak n’eo ket deuet mab Jese na dec’h na hiziv, d’ar pred ?"
Jonathan répondit à Saül : « David m’a demandé avec insistance de le laisser aller jusqu’à Bethléem. 1S 20, 28 : Hag e respontas Jonatan da Saoul : "Goulennet en deus David diganin mont da Vetlehem,
Il m’a dit : “Laisse-moi partir, je t’en prie, car nous avons, dans la ville, un sacrifice pour le clan. Mon frère lui-même m’a ordonné de m’y rendre. Maintenant, si j’ai trouvé grâce à tes yeux, laisse-moi m’échapper pour que j’aille voir mes frères !” Voilà pourquoi il n’est pas venu à la table du roi. » 1S 20, 29 : o lavarout : Va lez da vont, rak ur sakrifis kerentiezh hon eus e kêr, hag en deus roet urzh din va breur ; bremañ eta, ma kavan gras ouzh da zaoulagad, ez in kuit hag e welin va breudeur. Setu perak n’eo ket deuet ouzh taol ar roue".
Saül s’enflamma de colère contre Jonathan. Il lui dit : « Fils rebelle et dévoyé ! Je sais bien, moi, que tu as pris parti pour le fils de Jessé, à ta honte et à la honte de la nudité de ta mère. 1S 20, 30 : Hag ez entanas kounnar Saoul enep Jonatan, hag e lavaras dezhañ : "Mab ur pezh direizh ha disuj ! Daoust ha n’ouzon ket ec’h eus graet dibab eus mab Jese, evit da vezh hag evit mezh da vamm ?
Oui, aussi longtemps que le fils de Jessé sera vivant sur la terre, ni toi, ni ta royauté ne tiendront. Et maintenant, envoie quelqu’un pour le prendre : qu’on me l’amène, car il mérite la mort ! » 1S 20, 31 : Rak e-keit ha ma vo mab Jese bev war an douar, ne vi ket divrall, na te, na da rouantelezh. Ha bremañ, kas d’e gerc’hat davedon : mab an Ankoù eo !"
Jonathan répondit à Saül son père. Il lui dit : « Pourquoi le mettre à mort ? Qu’a-t-il fait ? » 1S 20, 32 : Hag e respontas Jonatan da Saoul, e dad o lavarout dezhañ : "Perak e lakaat d’ar marv ? Petra en deus graet ?"
Saül jeta sa lance contre lui pour le frapper. Alors Jonathan comprit que son père avait résolu de mettre à mort David. 1S 20, 33 : Hag e stlapas Saoul ar goaf gantañ, da skeiñ warnañ, hag e ouezas Jonatan e oa peurzivizet gant e dad lakaat David d’ar marv.
Jonathan se leva de table, enflammé de colère. Il ne mangea rien, ce deuxième jour de la nouvelle lune, car il était affligé au sujet de David et parce que son père l’avait insulté, lui, Jonathan. 1S 20, 34 : Hag e savas Jonatan diouzh taol, e barr e gounnar, ha ne zebras ket, en eil deiz eus al loar nevez, boued ebet, ken glac’haret ma oa evit David, ken dismegañset gant e dad.
Au matin, Jonathan sortit dans la campagne pour la rencontre avec David. Un jeune garçon l’accompagnait. 1S 20, 35 : Diouzh ar beure ez eas Jonatan war ar maez d’an emgav gant David, ur floc’hig gantañ.
Il dit au garçon : « Cours, retrouve-moi les flèches que je vais tirer ! » Le garçon courut. Or Jonathan avait tiré une flèche de manière à le dépasser. 1S 20, 36 : Hag e lavaras d’e floc’h : "Red eta da gavout ar biroù a dennan". Hag ar floc’h a redas, hag eñ a dennas ur bir dreist dezhañ.
Le garçon parvint à l’endroit où se trouvait la flèche qu’avait tirée Jonathan, et celui-ci cria en direction du garçon : « Est-ce que la flèche n’est pas au-devant de toi ? » 1S 20, 37 : Ha pan erruas ar floc’h e-lec’h ma oa ar bir en devoa tennet Jonatan, e huchas Jonatan war-lerc’h ar floc’h o lavarout : "Daoust ha n’emañ ket ar bir en tu-hont dit ?"
Puis Jonathan cria au garçon : « Vite, dépêche-toi, ne t’arrête pas ! » Le garçon de Jonathan ramassa la flèche et revint auprès de son maître. 1S 20, 38 : Hag e huchas Jonatan war-lerc’h ar floc’h : "Hast afo ! na zale ket !" Hag e serras floc’h Jonatan ar bir hag ez erruas betek e vestr.
Le garçon ne savait rien, mais David et Jonathan, eux, savaient de quoi il s’agissait. 1S 20, 39 : Ar floc’h ne ouie mann ebet, met Jonatan ha David a gomprenas an dra.
Jonathan confia ses armes à son garçon et lui dit : « Va les reporter à la ville. » 1S 20, 40 : Hag e roas Jonatan e armoù d’ar floc’h a oa gantañ hag e lavaras dezhañ : "Kae ! Kas d’ar gêr !"
Le garçon étant parti, David, à côté de la butte, se leva. Il tomba face contre terre et se prosterna trois fois. Ils s’embrassèrent et pleurèrent l’un avec l’autre, jusqu’à ce que David eût dominé ses larmes. 1S 20, 41 : Ar floc’h a yeas kuit, ha David a savas ouzh tu ar c’hreisteiz, a gouezhas, e zremm d’an douar, hag a stouas teir gwech. Hag e pokjont an eil d’egile, en ur ouelañ an eil gant egile, David dreist-holl.
Alors Jonathan dit à David : « Va en paix, puisque nous avons tous deux prêté serment au nom du Seigneur en disant : Que le Seigneur soit entre toi et moi, entre ta descendance et la mienne, pour toujours ! » 1S 20, 42 : Hag e lavaras Jonatan da Zavid : "Kae e peoc’h ! Touet hon eus, ni hon daou, dre anv an Aotrou, en ur lavarout : An Aotrou da vezañ etrezon-me ha te, etre va gouenn ha da hini da viken".
