Levr kentañ Samouel - Pennad 4
Pennad : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31
Pennad 4
Et la parole de Samuel s’adressa à tout Israël. Israël sortit pour aller combattre les Philistins. Israël campa près d’Ébène-Ézèr, tandis que les Philistins étaient campés à Apheq. 1S 4, 1 : Hag ez eas Israel en arbenn d’ar Filistiz d’ar brezel, hag e kampjont e-kichen Eben-Ezer, tra ma save ar Filistiz o c’hamp e-tal Afek.
Les Philistins se déployèrent contre Israël, et le combat s’engagea. Dans cette bataille rangée en rase campagne, Israël fut battu par les Philistins, qui tuèrent environ quatre mille hommes, 1S 4, 2 : Hag en em renkas ar Filistiz evit an emgann ouzh Israel, hag e krogas ar stourmad. Israel a voe koll gant ar Filistiz, hag ar re-mañ a lazhas war-dro pevar mil den war an dachenn-emgann.
et le peuple revint au camp. Les anciens d’Israël dirent alors : « Pourquoi le Seigneur nous a-t-il fait battre aujourd’hui par les Philistins ? Allons prendre à Silo l’arche de l’Alliance du Seigneur ; qu’elle vienne au milieu de nous, et qu’elle nous sauve de la main de nos ennemis. » 1S 4, 3 : Hag e teuas ar bobl d’ar c’hamp, hag e lavaras Kozhidi Israel : "Perak en deus an Aotrou Doue ho lakaet da vezañ trec’het hiziv dirak ar Filistiz ? Deomp eta da Silo da gerc’hat Arc’h Emglev an Aotrou, a zeuio en hon touez hag hon salvo eus daouarn hon enebourien".
Le peuple envoya des gens à Silo ; ils en rapportèrent l’arche de l’Alliance du Seigneur des armées qui siège sur les Kéroubim. Les deux fils du prêtre Éli, Hofni et Pinhas, étaient là auprès de l’arche de Dieu. 1S 4, 4 : Hag e kasas ar bobl tud da Silo da gerc’hat alehont Arc’h Emglev Aotrou an Armeoù, en e goazez war ar Geroubed. Eno e oa daou vab Eli gant Arc’h Emglev an Aotrou Doue : Ofni ha Pineas.
Quand l’Arche arriva au camp, tout Israël poussa une grande ovation qui fit résonner la terre. 1S 4, 5 : Ha pa erruas Arc’h Emglev an Aotrou Doue er c’hamp, e youc’has Israel a-bezh, ur youc’hadeg vras, hag e krenas an douar.
Les Philistins entendirent le bruit et dirent : « Que signifie cette grande ovation dans le camp des Hébreux ? » Ils comprirent alors que l’arche du Seigneur était arrivée dans le camp. 1S 4, 6 : Hag e klevas ar Filistiz trouz ar youc’hadeg, hag e lavarjont : "Petore trouz eo ar youc’hadeg vras-mañ e kamp an Hebreiz ?" Hag e ouezjont e oa Arc’h an Aotrou oc’h erruout er c’hamp.
Alors ils eurent peur, car ils se disaient : « Dieu est arrivé au camp des Hébreux. » Puis ils dirent : « Malheur à nous ! Les choses ont bien changé depuis hier. 1S 4, 7 : Hag o devoa aon ar Filistiz, "rak, emezo, erruet eo Doue er c’hamp, hag, emezo, siwazh evidomp, rak n’eus bet c’hoarvezet kemend-all diagent.
Malheur à nous ! Qui nous délivrera de la main de ces dieux puissants ? Ce sont eux qui ont frappé les Égyptiens de toutes sortes de calamités dans le désert. 1S 4, 8 : Siwazh evidomp ! Piv hon tenno diouzh dorn an doueed galloudus-se ? Ar re-se eo an doueed a skoas war an Egipt dre gement a daolioù er gouelec’h !
Soyez forts, Philistins, soyez des hommes courageux, pour ne pas être asservis aux Hébreux comme ils vous ont été asservis : soyez courageux et combattez ! » 1S 4, 9 : Bezit kreñv ha bezit gwazed, Filistiz, gant aon servijout dindan an Hebreiz evel ma servijent dindanoc’h. Bezit gwazed ha stourmit !"
Les Philistins livrèrent bataille, Israël fut battu et chacun s’enfuit à ses tentes. Ce fut un très grand désastre : en Israël trente mille soldats tombèrent. 1S 4, 10 : Hag e vrezelas ar Filistiz, hag e voe pilet Israel, hag e tec’has pep hini d’e dinell. Hag e voe se un taol bras-meurbet ; hag e kouezhas eus Israel tregont mil troadeg.
L’arche de Dieu fut prise, et les deux fils d’Éli, Hofni et Pinhas, moururent. 1S 4, 11 : Hag Arc’h Doue a voe tapet, ha daou vab Eli a varvas, Ofni ha Pineas.
Un homme de Benjamin quitta en courant le champ de bataille et parvint à Silo le jour même ; il avait les vêtements déchirés et la tête couverte de terre. 1S 4, 12 : Hag e redas un den eus Benjamin, eus ar renkadoù, hag ez erruas e Silo er memes deiz, e zilhad freget ha douar war e benn.
Lorsqu’il arriva, Éli était assis sur son siège, près du chemin ; il était aux aguets, car son cœur tremblait pour l’arche de Dieu. L’homme arriva donc dans la ville pour annoncer la nouvelle, et toute la ville se mit à pousser des cris. 1S 4, 13 : Pa erruas, e oa Eli en e goazez war e gador, e kostez an hent, o c’hedal, e galon o krenañ abalamour da Arc’h Doue. Hag an den oc’h erruout a roas keloù e kêr, hag e c’harmas kêr a-bezh.
Éli entendit la clameur et se demanda : « Que veut dire ce bruit de foule ? » Mais l’homme vint en toute hâte porter la nouvelle à Éli. 1S 4, 14 : Hag e klevas Eli trouz ar c’harmadeg, hag e lavaras : "Petore trouz gant an engroez du-hont ?" Hag an den a hastas dont da reiñ keloù da Eli.
Or celui-ci était âgé de quatre-vingt-dix-huit ans ; il avait le regard fixe et ne pouvait plus voir. 1S 4, 15 : Hag Eli en devoa triwec’h vloaz ha pevar-ugent : e zaoulagad a oa difiñv ha n’halle ket gwelout.
L’homme dit à Éli : « C’est moi qui viens du champ de bataille, je me suis enfui du champ de bataille aujourd’hui même. » Éli demanda : « Que s’est-il passé, mon fils ? » 1S 4, 16 : Hag e lavaras an den da Eli : "Me a zo o tont eus ar renkadoù ; er renkadoù e oan hag ez on tec’het hiziv". Hag e lavaras : "Penaos emañ kont, va mab ?"
Le messager répondit : « Israël a fui devant les Philistins ; de plus, le peuple a subi une grande défaite ; même tes deux fils, Hofni et Pinhas, sont morts, et l’arche de Dieu a été prise… » 1S 4, 17 : Hag e respontas ar c’helaouer o lavarout : "Tec’het eo Israel dirak ar Filistiz, hag Arc’h Doue a zo bet tapet".
À cette mention de l’arche de Dieu, Éli tomba de son siège à la renverse, sur le côté de la porte ; il se brisa la nuque et mourut : l’homme, en effet, était âgé et lourd. C’est lui qui avait jugé Israël pendant quarante ans. 1S 4, 18 : Kerkent ha meneget Arc’h Doue, e kouezhas diwar e gador, en a-dreñv e-harz an nor, hag e torras e gilpenn hag e varvas, rak kozh e oa an den ha pounner : barnet en devoa Israel e-pad daou-ugent vloaz.
Sa belle-fille, la femme de Pinhas, était enceinte et sur le point d’accoucher. En apprenant ces nouvelles : la prise de l’arche de Dieu, la mort de son beau-père et de son mari, elle s’accroupit et accoucha, car les douleurs l’avaient saisie. 1S 4, 19 : Hag e verc’h-kaer, gwreg Pineas, brazez war-nes genel, pa glevas ar c’heloù e oa tapet Arc’h Doue, ha marvet he zad-kaer hag he gwaz, a blegas hag a wilioudas, rak degouezhet e oa ganti he gwentloù.
Comme elle était près de mourir, les femmes qui se tenaient auprès d’elle lui dirent : « Sois sans crainte, car c’est un fils que tu as mis au monde ! » Mais elle ne répondit pas et n’y prêta pas attention. 1S 4, 20 : Evel ma varve, e lavaras ar maouezed a oa en-dro dezhi : "Bez dizaon : ur mab a c’hanez". Met ne respontas ket ha ne reas ket a van.
Elle appela l’enfant Ikabod en disant : « La gloire est bannie d’Israël », par allusion à la prise de l’arche de Dieu, et à la mort de son beau-père et de son mari. 1S 4, 21 : Hag e voe anvet he faotr "Ichabod", da lavarout eo : "Harluet eo bet gloar Israel" dre ma oa bet tapet Arc’h Doue, hag en askont d’he zad-kaer ha d’he fried.
Elle avait dit : « La gloire est bannie d’Israël », parce que l’arche de Dieu avait été prise. 1S 4, 22 : Lavarout a rae : "Harluet eo bet gloar Israel, tapet eo bet Arc’h Doue !"
