Levr Josoua - Pennad 11
Pennad : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24
Pennad 11
Lorsque Yabine, roi de Haçor, apprit cela, il envoya des messagers à Yobab, roi de Madone, au roi de Shimrone et au roi d’Akshaf, Jos 11, 1 : Ha pa glevas se Iabin, roue Asor, e kasas tud davet Iobab, roue Madon, davet roue Semron ha davet roue Ac’hsaf,
aux rois habitant dans la montagne du nord, dans la Araba au sud de Kinaroth dans le Bas-Pays et sur les crêtes de Dor à l’ouest. Jos 11, 2 : ha davet rouaned an hanternoz, war ar menez hag er gampoullenn, e kreisteiz Keneret, en izel-vro hag e runioù Dor, er c’hornog.
Les Cananéens habitaient à l’est et à l’ouest ; les Amorites, les Hittites, les Perizzites et les Jébuséens dans la montagne ; les Hivvites au-dessous de l’Hermon, dans le pays de Mispa. Jos 11, 3 : Kanaaniz ar reter hag ar c’hornog, Amoreiz, Heteiz, Perezeiz, ha Jebouseiz war ar menez, hag Heveiz e traoñ an Hermon, e bro Vaspa.
Ils sortirent donc, et toutes leurs troupes avec eux, peuple innombrable comme est innombrable le sable des rivages de la mer, avec des chevaux et des chars en très grand nombre. Jos 11, 4 : Hag e teuas ar re-mañ, hag o holl gampoù ganto : ur bobl ken niverus hag an traezh war ribl ar mor, ken na oant, ha mirc’hier ha kirri niverus-meurbet.
Tous ces rois se donnèrent rendez-vous et vinrent camper ensemble aux eaux de Mérom pour combattre contre Israël. Jos 11, 5 : Hag en em gavas an holl rouaned-se, hag e teujont da gampañ a-gevret, e-kichen doureier Merom evit brezeliñ enep Israel.
Le Seigneur dit à Josué : « Ne les crains pas, car demain, à la même heure, je les livrerai tous, criblés de coups, à Israël ; tu couperas les jarrets de leurs chevaux et tu brûleras leurs chars. » Jos 11, 6 : Hag e lavaras an Aotrou da Josoua : "Bez dizaon razo, rak warc’hoazh, d’ar c’houlz-mañ, e lakain anezho holl da vezañ lazhet gant Israel : o mirc’hier a gammi, hag o c’hirri a zevi en tan !"
Josué et tout le peuple en armes les atteignirent à l’improviste, aux eaux de Mérom, et ils tombèrent sur eux. Jos 11, 7 : Hag ez erruas Josoua, hag an holl dud a vrezel gantañ, warno e-kichen doureier Merom, a-daol-trumm hag e kouezhjont warno.
Le Seigneur les livra aux mains d’Israël qui les battit et les poursuivit jusqu’à Sidon-la-Grande, jusqu’à Misrefoth-Maïm et jusqu’à la vallée de Mispa à l’est. Il les battit au point qu’il ne laissa pas un survivant. Jos 11, 8 : Hag o lakaat a reas an Aotrou e dorn Israel, hag e voent pilet hag argaset betek Sidon-Veur ha betek Maserefot, ha betek saonenn Maspa ouzh ar Sav-heol, pilet ken na vanas dezho tec’had ebet.
Josué leur fit ce que lui avait dit le Seigneur : il coupa les jarrets de leurs chevaux et brûla leurs chars. Jos 11, 9 : Hag e reas dezho Josoua evel m’en devoa lavaret dezhañ an Aotrou : o mirc’hier a gammas hag o c’hirri a zevas en tan.
En ce temps-là, Josué revint, s’empara de Haçor et frappa son roi par l’épée : Haçor était auparavant la capitale de tous ces royaumes. Jos 11, 10 : Hag e tistroas Josoua d’ar mare-se, hag e tapas Asor hag he roue, a lazhas gant ar c’hleze ; Asor, diagent, a oa kêr-benn an holl rouantelezhioù-se.
On passa au fil de l’épée toutes les personnes qui s’y trouvaient, on les voua à l’anathème. Il ne resta pas âme qui vive, et l’on brûla Haçor. Jos 11, 11 : Hag e voe lazhet an holl dud a oa enni gant barvenn ar c’hleze, anaoueet, ha ne vanas hini bev ebet, hag Asor a voe devet en tan.
Josué s’empara de toutes ces villes et de tous leurs rois ; il les passa au fil de l’épée et les voua à l’anathème, comme l’avait ordonné Moïse, le serviteur du Seigneur. Jos 11, 12 : Hag holl gêrioù ar rouaned-se, gant o holl rouaned, a voe tapet gant Josoua, ha lazhet gant barvenn ar c’hleze, anaoueet, evel m’en devoa gourc’hemennet Moizez, servijer an Aotrou.
Mais Israël ne brûla aucune des villes situées sur des collines, sauf Haçor que Josué brûla. Jos 11, 13 : Koulskoude, an holl gêrioù savet war ar c’harnoù ne voent ket devet ; Asor hepken, nemeti, a voe devet gant Josoua.
Les fils d’Israël prirent comme butin pour eux toute la richesse de ces villes et le bétail ; mais tous les hommes, ils les passèrent au fil de l’épée, au point de les anéantir : ils ne laissèrent pas âme qui vive. Jos 11, 14 : Hag holl dibourc’hioù ar c’hêrioù-se, gant o chatal, a breizhatas evito Bugale Israel, met an holl dud a voe lazhet gant barvenn ar c’hleze, distrujet ; ne voe lezet hini bev ebet.
Comme le Seigneur l’avait ordonné à Moïse son serviteur, ainsi Moïse l’avait ordonné à Josué, et Josué fit de même : il ne s’écarta en rien de tout ce que le Seigneur avait ordonné à Moïse. Jos 11, 15 : Evel m’en devoa gourc’hemennet an Aotrou da Voizez, e servijer, evel m’en devoa gourc’hemennet Moizez da Josoua, evel-se e reas Josoua : ne vankas da netra a gement en devoa kemennet an Aotrou da Voizez.
Josué prit tout ce pays : la montagne, tout le Néguev, tout le pays du Goshèn, le Bas-Pays, la Araba, la montagne d’Israël et son bas pays. Jos 11, 16 : Hag e kemeras Josoua an holl vro-se : ar menez, an Negev a-bezh, holl vro Gesen, an izel-vro, ar gampoullenn, menez Israel hag e draoniennoù.
Depuis le mont Halaq, qui s’élève vers Séïr, jusqu’à Baal-Gad dans la vallée du Liban sous le mont Hermon, il s’empara de tous leurs rois, les battit et les mit à mort. Jos 11, 17 : Adalek ar Menez Moal, pa bigner da Seir, betek Baalgad, e saonenn al Liban, e traoñ Menez Hermon, o holl rouaned a dapas hag e roas dezho taol ar marv.
Durant de longs jours, Josué fit la guerre à tous ces rois. Jos 11, 18 : E-pad pell amzer e reas Josoua brezelioù gant an holl rouaned-se.
Pas une ville ne fit la paix avec les fils d’Israël, sauf les Hivvites qui habitaient Gabaon : toutes les autres furent prises par les armes. Jos 11, 19 : Ne voe kêr ebet oc’h ober peoc’h gant Bugale Israel, nemet an Heveiz a oa o chom e Gabaon. An holl a voe tapet dre vrezel,
En effet, le Seigneur avait fait en sorte qu’ils s’obstinent pour qu’ils engagent la guerre contre Israël, afin de les vouer à l’anathème, sans leur faire grâce. C’était afin de les anéantir, comme le Seigneur l’avait ordonné à Moïse. Jos 11, 20 : rak gant an Aotrou e oa bet kaletaet o c’halon da vont d’ar brezel enep Israel ha da vezañ anaoueet didruez, distrujet, evel m’en devoa kemennet an Aotrou da Voizez.
En ce temps-là, Josué vint supprimer de la montagne les géants Anaqites, ceux d’Hébron, de Debir, d’Anab, de toute la montagne de Juda et de toute la montagne d’Israël. Josué les voua à l’anathème avec leurs villes. Jos 11, 21 : Hag ez eas Josoua, d’ar mare-se, da zibradañ an Enakim eus ar menez, eus Hebron, eus Dabir, eus Anav, eus holl venezioù Youda, eus holl venezioù Israel : o c’hêrioù a voe anaoueet gant Josoua.
Il ne resta plus d’Anaqites dans le pays des fils d’Israël. Il n’en subsista qu’à Gaza, Gath et Ashdod. Jos 11, 22 : Ne vanas ket a Enakim war zouar Bugale Israel ; nemet e Gaza, e Gat hag en Azot e vanas lod.
Josué prit tout le pays, selon tout ce que le Seigneur avait dit à Moïse. Josué le donna en héritage à Israël, le répartissant selon les tribus. Et le pays se reposa de la guerre. Jos 11, 23 : Tapet en devoa Josoua ar vro a-bezh, dres evel m’en devoa lavaret an Aotrou da Voizez, hag he reiñ a reas Josoua en hêrezh da Israel, pep a lodenn dre veuriad. Hag ar vro a ziskuizhas eus ar brezel.
