Oberoù an Ebestel - Pennad 13
Pennad : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28
Pennad 13
Or il y avait dans l’Église qui était à Antioche des prophètes et des hommes chargés d’enseigner : Barnabé, Syméon appelé Le Noir, Lucius de Cyrène, Manahène, compagnon d’enfance d’Hérode le Tétrarque, et Saul. Ac 13, 1 : Bez’ e oa en Iliz diazezet e Antiokia profeded ha doktored : Barnaba, Simon lesanvet Niger, Loukios ar C’hirenead, Manaen mignon a-vihanik d’an tetrark Herodez, ha Saoul.
Un jour qu’ils célébraient le culte du Seigneur et qu’ils jeûnaient, l’Esprit Saint leur dit : « Mettez à part pour moi Barnabé et Saul en vue de l’œuvre à laquelle je les ai appelés. » Ac 13, 2 : Un deiz m’edont o lidañ an Aotrou hag o yunañ, e lavaras ar Spered Santel : « Lakait eta din a-gostez Barnaba ha Saoul evit al labour am eus o galvet d’ober ».
Alors, après avoir jeûné et prié, et leur avoir imposé les mains, ils les laissèrent partir. Ac 13, 3 : Neuze goude yunañ ha pediñ, e astennjont o daouarn warno, hag e lezjont anezho da vont.
Eux donc, envoyés par le Saint-Esprit, descendirent à Séleucie et de là s’embarquèrent pour Chypre ; Ac 13, 4 : Int eta, bet kaset gant ar Spered Santel, a ziskennas da Seleukia hag ac’hano e verdejont betek Kiprenez.
arrivés à Salamine, ils annonçaient la parole de Dieu dans les synagogues des Juifs. Ils avaient Jean-Marc comme auxiliaire. Ac 13, 5 : Erruet e Salamin ez embannjont Komz Doue e sinagogennoù ar Yuzevien ; Yann ivez a oa ganto da skoazeller.
Ayant traversé toute l’île jusqu’à Paphos, ils rencontrèrent un mage, un faux prophète ; c’était un juif du nom de Barjésus, Ac 13, 6 : O vezañ treuzet an enezenn en he fezh betek Pafoz, e kavjont eno un hudour, falsdiouganer yuzev, Bar-Iesu e anv,
qui vivait auprès du proconsul Sergius Paulus, un homme avisé. Celui-ci fit venir Barnabé et Saul car il avait le désir d’entendre la parole de Dieu. Ac 13, 7 : a oa eus an dud en-dro d’ar prokoñsul Sergioz-Paoloz, hemañ un den poellek anezhañ. Ar prokoñsul a lakaas gervel Barnaba ha Saoul gant ar c’hoant da glevout Komz Doue.
Alors, en face d’eux se dressa Élymas « le mage » – car ainsi se traduit son nom –, qui cherchait à détourner le proconsul de la foi. Ac 13, 8 : Met Elimas an hudour - rak kement-se eo a dalv e anv - a enebe outo hag a glaske distreiñ ar prokoñsul diouzh ar feiz.
Mais Saul, appelé aussi Paul, rempli d’Esprit Saint, le fixa du regard et dit : Ac 13, 9 : Hogen Saoul, anvet ivez Paol, leun gant ar Spered Santel, o vezañ paret e sell outañ,
« Toi qui es plein de toute sorte de fausseté et de méchanceté, fils du diable, ennemi de tout ce qui est juste, n’en finiras-tu pas de faire dévier les chemins du Seigneur, qui sont droits ? Ac 13, 10 : a lavaras : « O den leun-barr gant pep trubardiezh ha pep fallagriezh, mab an Diaoul, enebour da bep reizhder, hag-eñ ne baouezi ket da gammañ hentoù an Aotrou, int hag a zo eeun ?
Maintenant, voici que la main du Seigneur est sur toi : tu vas être aveugle, tu ne verras plus le soleil jusqu’au moment fixé. » Et aussitôt tombèrent sur lui brouillard et ténèbres ; il tournait en rond, cherchant une main pour le guider. Ac 13, 11 : Ya, bremañ, setu m’emañ warnout dorn an Aotrou ha ma vezi dall, ne weli ken, e-pad ur pennad, sklerijenn an heol ». War an taol e kouezhas warnañ dic’houloù ha teñvalijenn, hag e troe-distroe o klask tud d’e vleinañ.
Alors le proconsul, ayant vu ce qui s’était passé, devint croyant, car il était frappé par l’enseignement du Seigneur. Ac 13, 12 : Neuze o welout ar pezh a oa c’hoarvezet, ar prokoñsul a gredas, skoet-holl e spered gant kelennadurezh an Aotrou.
Paul et ceux qui l’accompagnaient s’embarquèrent à Paphos et arrivèrent à Pergé en Pamphylie. Mais Jean-Marc les abandonna pour s’en retourner à Jérusalem. Ac 13, 13 : Eus Pafoz, aet dre vor, Paol hag e gumpagnuned a zeuas da Berge e Pamfilia. Met Yann en em zispartias diouto evit distreiñ da Jeruzalem.
Quant à eux, ils poursuivirent leur voyage au-delà de Pergé et arrivèrent à Antioche de Pisidie. Le jour du sabbat, ils entrèrent à la synagogue et prirent place. Ac 13, 14 : Int avat, o vont diouzh Perge, a dreuzas ar vro betek Antiokia Pisidia. Deiz ar Sabad, o vezañ aet e-barzh ar sinagogenn, e azezjont.
Après la lecture de la Loi et des Prophètes, les chefs de la synagogue leur envoyèrent dire : « Frères, si vous avez une parole d’exhortation pour le peuple, parlez. » Ac 13, 15 : Goude lennadenn al Lezenn hag an Diouganerien, e kasas renerien ar sinagogenn tud da c’houlenn outo : « Breudeur, m’hoc’h eus ur gomz bennak a gennerzh da lavarout d’ar bobl, komzit ».
Paul se leva, fit un signe de la main et dit : « Israélites, et vous aussi qui craignez Dieu, écoutez : Ac 13, 16 : Paol a savas, a reas sin gant e zorn hag a lavaras : « Israeliz ha c’hwi, doujerien Doue, selaouit.
Le Dieu de ce peuple, le Dieu d’Israël a choisi nos pères ; il a fait grandir son peuple pendant le séjour en Égypte et il l’en a fait sortir à bras étendu. Ac 13, 17 : Doue ar bobl-mañ, Doue Israel, en deus dibabet hon Tadoù ha lakaet ar bobl-mañ da greskiñ e-pad he harlu e Bro-Egipt, gant nerzh bras e vrec’h en deus tennet anezho er-maez anezhi ;
Pendant une quarantaine d’années, il les a supportés au désert Ac 13, 18 : hag e-pad daou-ugent bloavezh en deus graet war o zro er gouelec’h.
et, après avoir exterminé tour à tour sept nations au pays de Canaan, il a partagé pour eux ce pays en héritage. Ac 13, 19 : Goude-se en ur gas da get seizh broad e douar Kanaan, en deus o lakaet da berc’hennañ o bro.
Tout cela dura environ quatre cent cinquante ans. Ensuite, il leur a donné des juges, jusqu’au prophète Samuel. Ac 13, 20 : Kement-se a oa bet padet pevar c’hant hanter-kant vloaz pe war-dro. « Da c’houde e roas dezho Barnerien, betek an diouganer Samouel.
Puis ils demandèrent un roi, et Dieu leur donna Saül, fils de Kish, homme de la tribu de Benjamin, pour quarante années. Ac 13, 21 : Met da heul kement-se e c’houlennjont ur roue ; hag e roas Doue dezho Saoul, mab Kis, ur gwaz eus meuriad Benjamin, e-pad daou-ugent vloaz.
Après l’avoir rejeté, Dieu a, pour eux, suscité David comme roi, et il lui a rendu ce témoignage : J’ai trouvé David, fils de Jessé ; c’est un homme selon mon cœur qui réalisera toutes mes volontés. Ac 13, 22 : O vezañ e dennet a gostez e lakaas da sevel dezho David da roue. Ha da hemañ en deus douget an testeni-mañ : Kavet em eus David, mab Jese, un den hervez va c’halon, a gaso da benn va holl vennadoù.
De la descendance de David, Dieu, selon la promesse, a fait sortir un sauveur pour Israël : c’est Jésus, Ac 13, 23 : Ha diwar ziskennadur hemañ, en deus Doue, hervez e bromesa, lakaet da sevel da Israel Jezuz e-giz Salver.
dont Jean le Baptiste a préparé l’avènement, en proclamant avant lui un baptême de conversion pour tout le peuple d’Israël. Ac 13, 24 : Yann en devoa prezeget, evel diaraoger, e zonedigezh, en ur gemenn ur vadeziant a geuz da holl bobl Israel.
Au moment d’achever sa course, Jean disait : “Ce que vous pensez que je suis, je ne le suis pas. Mais le voici qui vient après moi, et je ne suis pas digne de retirer les sandales de ses pieds.” Ac 13, 25 : Ha p’edo Yann gant disoc’h e redadenn e lavare : An hini a soñjit ez on-me, n’on ket. Met setu ma teu war va lerc’h an hini n’on ket dellezek da ziskoulmañ sandalennoù e dreid.
Vous, frères, les fils de la lignée d’Abraham et ceux parmi vous qui craignent Dieu, c’est à nous que la parole du salut a été envoyée. Ac 13, 26 : « Breudeur, c’hwi bugale eus gouenn Abraham, ha c’hwi amañ doujerien Doue, deoc’h-c’hwi eo bet kaset kemenn ar silvidigezh-mañ.
En effet, les habitants de Jérusalem et leurs chefs ont méconnu Jésus, ainsi que les paroles des prophètes qu’on lit chaque sabbat ; or, en le jugeant, ils les ont accomplies. Ac 13, 27 : Rak annezidi Jeruzalem hag o fennrenerien o deus e zianavezet, kenkoulz ha komzoù an diouganerien a vez lennet bep Sabad : o degaset o deus da wir dre e gondaoniñ.
Sans avoir trouvé en lui aucun motif de condamnation à mort, ils ont demandé à Pilate qu’il soit supprimé. Ac 13, 28 : Daoust na gavent ennañ abeg ebet a varv, o deus goulennet digant Pilat ma vefe kaset da lazhañ.
Et, après avoir accompli tout ce qui était écrit de lui, ils l’ont descendu du bois de la croix et mis au tombeau. Ac 13, 29 : P’o devoa peursevenet kement a oa bet skrivet diwar e benn, e tiskennjont anezhañ diouzh ar c’hoad d’e lakaat en ur bez.
Mais Dieu l’a ressuscité d’entre les morts. Ac 13, 30 : Met Doue en deus e zihunet a-douez ar re varv.
Il est apparu pendant bien des jours à ceux qui étaient montés avec lui de Galilée à Jérusalem, et qui sont maintenant ses témoins devant le peuple. Ac 13, 31 : En em ziskouezet en deus, e-pad kalz devezhioù, d’ar re a oa pignet gantañ eus Galilea da Jeruzalem, ar re end-eeun a zo bremañ testoù dezhañ dirak ar bobl.
Et nous, nous vous annonçons cette Bonne Nouvelle : la promesse faite à nos pères, Ac 13, 32 : Ha ni a zegas deoc’h ar c’heloù mat-se diwar-benn ar bromesa en devoa graet d’hon Tadoù ;
Dieu l’a pleinement accomplie pour nous, leurs enfants, en ressuscitant Jésus, comme il est écrit au psaume deux : Tu es mon fils ; moi, aujourd’hui, je t’ai engendré. Ac 13, 33 : Doue en deus he degaset da wir, evidomp-ni, o bugale, dre adsevel Jezuz da vev, evel ma-z eo skrivet en eil salm : Va mab out-te, hiziv me am eus da c’hanet.
De fait, Dieu l’a ressuscité des morts sans plus de retour à la condition périssable, comme il l’avait déclaré en disant : Je vous donnerai les réalités saintes promises à David, celles qui sont dignes de foi. Ac 13, 34 : Doue en deus e adsavet a-douez ar re varv, rak ne zlee ket distreiñ d’ar vreinadurezh ; sed ar pezh en devoa diskleriet pa lavare : Reiñ a rin deoc’h ar c’hras santel prometet da Zavid, an hini wirion :
C’est pourquoi celui-ci dit dans un autre psaume : Tu donneras à ton fidèle de ne pas voir la corruption. Ac 13, 35 : Hag evel-se e lavar c’hoazh en ul lec’h all : Ne lezi ket da sant da welout ar vreinadurezh.
En effet, David, après avoir, pour sa génération, servi le dessein de Dieu, s’endormit dans la mort, fut déposé auprès de ses pères et il a vu la corruption. Ac 13, 36 : Met David, goude bezañ bet en e amzer servijer mennadoù Doue, a zo marvet, a zo bet lakaet e-kichen e dadoù hag en deus gwelet ar vreinadurezh.
Mais celui que Dieu a ressuscité n’a pas vu la corruption. Ac 13, 37 : An hini avat en deus Doue adsavet, n’en deus ket gwelet ar vreinadurezh.
Sachez-le donc, frères, grâce à Jésus, le pardon des péchés vous est annoncé ; alors que, par la loi de Moïse, vous ne pouvez pas être délivrés de vos péchés ni devenir justes, Ac 13, 38 : Ra vo eta anavezet ganeoc’h ez eo dre Hennezh e kemennomp deoc’h pardon ar pec’hedoù. Ha pa n’hoc’h eus ket gallet tizhout ar reizhder gant Lezenn Voizez,
par Jésus, tout homme qui croit devient juste. Ac 13, 39 : eo ennañ e vez gounezet ar reizhder gant kement hini a gred.
Prenez donc garde de ne pas être atteints par ce qui a été dit dans les Prophètes : Ac 13, 40 : Diwallit eta na c’hoarvezfe ganeoc’h ar pezh a zo bet lavaret gant an diouganerien :
Vous, les arrogants, regardez, soyez dans la stupeur, disparaissez, car je fais une œuvre en votre temps, une œuvre à laquelle vous ne croiriez pas si on vous la racontait. » Ac 13, 41 : Sellit, dismegañserien, bezit estlammet ha kit diwar wel ! Rak un oberenn ez an d’ober en ho tevezhioù na gredfec’h ket enni ma vije danevellet deoc’h ».
À leur sortie de la synagogue, les gens les invitaient à leur parler encore de tout cela le prochain sabbat. Ac 13, 42 : P’edo an Ebestel o vont er-maez, e teujod d’o bediñ da gomz d’an dud war an hevelep danvez, ar Sabad war-lerc’h.
Une fois l’assemblée dispersée, beaucoup de Juifs et de convertis qui adorent le Dieu unique les suivirent. Paul et Barnabé, parlant avec eux, les encourageaient à rester attachés à la grâce de Dieu. Ac 13, 43 : Goude d’an dud divodañ, kalz eus ar Yuzevien hag eus ar Broselited azeulerien-Doue a yeas da heul Paol ha Barnaba. Hag ar re-mañ, o komz outo, a erbedas dezho chom feal da c’hras Doue.
Le sabbat suivant, presque toute la ville se rassembla pour entendre la parole du Seigneur. Ac 13, 44 : D’ar Sabad war-lerc’h, hogos kêr a-bezh en em vodas da selaou Komz Doue.
Quand les Juifs virent les foules, ils s’enflammèrent de jalousie ; ils contredisaient les paroles de Paul et l’injuriaient. Ac 13, 45 : Ar Yuzevien, o welout an engroez-tud, a voe gounezet-holl gant ar warizi, hag enebiñ a raent ouzh komzoù Paol gant blasfemoù.
Paul et Barnabé leur déclarèrent avec assurance : « C’est à vous d’abord qu’il était nécessaire d’adresser la parole de Dieu. Puisque vous la rejetez et que vous-mêmes ne vous jugez pas dignes de la vie éternelle, eh bien ! nous nous tournons vers les nations païennes. Ac 13, 46 : Met neuze, savet hardizhegezh enno, Paol ha Barnaba a zisklerias : « Deoc’h-c’hwi da gentañ e oa ret e vefe kemennet Komz Doue. Met peogwir e tiarbennit anezhi hag en em varnit hoc’h-unan dizellezek eus ar vuhez peurbadus, setu m’en em droomp war-zu ar Broadoù.
C’est le commandement que le Seigneur nous a donné : J’ai fait de toi la lumière des nations pour que, grâce à toi, le salut parvienne jusqu’aux extrémités de la terre. » Ac 13, 47 : Rak evel-se en deus an Aotrou gourc’hemennet deomp : Da lakaet em eus da sklerijenn ar Broadoù, evit degas ar silvidigezh betek penn pellañ an douar ».
En entendant cela, les païens étaient dans la joie et rendaient gloire à la parole du Seigneur ; tous ceux qui étaient destinés à la vie éternelle devinrent croyants. Ac 13, 48 : O klevout se, tud ar Broadoù a voe laouen hag a veule an Aotrou ; kreskiñ a reas ar re-se holl a oa bet merket evit ar vuhez peurbadus.
Ainsi la parole du Seigneur se répandait dans toute la région. Ac 13, 49 : En em skignañ a rae komz an Aotrou dre ar c’horn-bro a-bezh.
Mais les Juifs provoquèrent l’agitation parmi les femmes de qualité adorant Dieu, et parmi les notables de la cité ; ils se mirent à poursuivre Paul et Barnabé, et les expulsèrent de leur territoire. Ac 13, 50 : Met ar Yuzevien a lakaas berv e penn ar gwragez a renk uhel oc’h azeuliñ Doue hag ivez e penn an dud vras eus kêr ; enaouiñ a rejont un heskinadeg enep Paol ha Barnaba, ma voent argaset ganto diouzh o zachenn-vro.
Ceux-ci secouèrent contre eux la poussière de leurs pieds et se rendirent à Iconium, Ac 13, 51 : Int-i neuze, o vezañ hejet en o enep ar boultrenn diouzh o zreid, a yeas da Ikonion.
tandis que les disciples étaient remplis de joie et d’Esprit Saint. Ac 13, 52 : An diskibien avat a oa leun gant al levenez hag ar Spered Santel.
