Aller au contenu
Accueil » Bible en breton » Ancien Testament en breton » Premier livre de Samuel » Chapitre 2

Premier livre de Samuel - Chapitre 2

Levr : Levr kentañ Samouel
Chapitre : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31

Chapitre 2



Et Anne fit cette prière : Mon cœur exulte à cause du Seigneur ; mon front s’est relevé grâce à mon Dieu ! Face à mes ennemis, s’ouvre ma bouche : oui, je me réjouis de ton salut ! 1S 2, 1 : Hag e pedas Anna o lavarout : "Lammat a ra va c’halon a joa evit an Aotrou, va nerzh a zo adsavet gant Doue ; va genou a ra fent gant va enebourien, laouenaet on bet gant ho silvidigezh.

Il n’est pas de Saint pareil au Seigneur. – Pas d’autre Dieu que toi ! Pas de Rocher pareil à notre Dieu ! 1S 2, 2 : N’eus den ebet santel evel an Aotrou, n’eus roc’h ebet evel hon Doue : n’eus nemedoc’h, Aotrou.

Assez de paroles hautaines, pas d’insolence à la bouche. Le Seigneur est le Dieu qui sait, qui pèse nos actes. 1S 2, 3 : Na gomzit ket ken uhel, ken rok, dont a ra pouferezh eus ho kenou ! Un Doue gouiziek eo an Aotrou, reizh eo kement tra en deus graet.

L’arc des forts est brisé, mais le faible se revêt de vigueur. 1S 2, 4 : Gwareg an dud c’halloudek a zo torret, hag ar re a vrañselle a zo bet gourizet a nerzh.

Les plus comblés s’embauchent pour du pain, et les affamés se reposent. Quand la stérile enfante sept fois, la femme aux fils nombreux dépérit. 1S 2, 5 : Ar re o devoa o gwalc’h a vo gopret evit bara, hag ar re o devoa naon, o deus paouezet da labourat. An hini a oa gaonac’h he deus bugale, betek seizh, hag an hini he deveze kalz bugale a zo difrouezh.

Le Seigneur fait mourir et vivre ; il fait descendre à l’abîme et en ramène. 1S 2, 6 : An Aotrou a ra mervel ha bevañ, diskenn da vro an Ankoù hag adsevel.

le Seigneur rend pauvre et riche ; il abaisse et il élève. 1S 2, 7 : Paouraat ha pinvidikaat a ra an Aotrou, izelaat a ra, met ivez uhelaat.

De la poussière, il relève le faible, il retire le malheureux de la cendre pour qu’il siège parmi les princes, et reçoive un trône de gloire. Au Seigneur, les colonnes de la terre : sur elles, il a posé le monde. 1S 2, 8 : Adsevel a ra eus ar poultr an ezhommeg, diwar an teil ec’h adsav ar paour, d’o lakaat da azezañ gant ar briñsed : ha da reiñ dezho un tron a c’hloar. Rak sichennoù an douar a zo d’an Aotrou, diazezet en deus warno ar bed.

Il veille sur les pas de ses fidèles, et les méchants périront dans les ténèbres. La force ne rend pas l’homme vainqueur : 1S 2, 9 : Diwall a ra treid e vignoned, ar re fallakr avat, a ya da get d’an deñvalijenn. n’eo ket dre an nerzh e trec’h an den.

les adversaires du Seigneur seront brisés. Le Très-Haut tonnera dans les cieux ; le Seigneur jugera la terre entière. Il donnera la puissance à son roi, il relèvera le front de son messie. 1S 2, 10 : Brevet e vo ar re a sav a-enep an Aotrou, warno, en Neñvoù, e ra kurunoù ; barn a ray an Aotrou dibennoù an douar ; reiñ a ra galloud d’e roue, sevel a ra korn e olevad".

Elcana repartit chez lui à Rama, tandis que l’enfant demeurait au service du Seigneur, en présence du prêtre Éli. 1S 2, 11 : Hag ez eas Elkana da Rama, d’ar gêr. Hag ar paotrig a voe e servij an Aotrou dirak Eli, ar beleg.

Or les fils d’Éli étaient des vauriens qui ne connaissaient pas le Seigneur. 1S 2, 12 : Met Bugale Eli a oa paotred didalvez : n’anavezent ket an Aotrou,

À l’égard du peuple, la manière d’agir de ces prêtres-là était la suivante : chaque fois que l’on offrait un sacrifice, le servant du prêtre arrivait au moment où l’on faisait cuire la viande, ayant en main la fourchette à trois dents. 1S 2, 13 : na gwirioù ar veleien e-keñver ar bobl. Un den bennak a rae ur sakrifis ? Dont a rae mevel ar beleg pa vezed o poazhañ ar c’hig, ur forc’h tridant en e zorn,

Il piquait dans la cuve, le pot, le chaudron ou la marmite, et tout ce que ramenait la fourchette, le prêtre le prenait pour lui. C’est ainsi qu’ils procédaient envers tous ceux d’Israël qui venaient là-bas, à Silo. 1S 2, 14 : hag e skoe e-barzh ar penton, pe ar gaoter, pe ar billig, pe ar pod, ha kement tra a save ar forc’h a gemere ar beleg : evel-se e veze graet e-keñver kement Israelad a zeue da Silo.

De surcroît, avant même que l’on fasse fumer la graisse, le servant du prêtre venait dire à l’homme qui offrait le sacrifice : « Donne pour le prêtre de la viande à rôtir ! Il n’acceptera pas de toi de la viande cuite mais seulement de la viande crue. » 1S 2, 15 : Met a-raok ma roste al lard, e teue paotred ar beleg da lavarout d’an den a aberzhe : "Ro kig da rostañ d’ar beleg ! Ne zegemero ket ganit kig bervet, met hini kriz".

Si l’homme lui disait : « Qu’on fasse d’abord fumer la graisse, et ensuite prends ce que tu désires », alors il répondait : « Non ! tu dois me le donner maintenant, sinon je le prendrai de force. » 1S 2, 16 : Ha ma lavare an den dezho : "Rostet e vo, a-raok, al lard, hag e kemerot evidoc’h diouzh c’hoant hoc’h ene", e lavared dezhañ : "Bremañ e roi, pe e kemerimp dre nerzh !"

Le péché des jeunes gens était très grand devant le Seigneur car ces hommes traitaient avec mépris l’offrande destinée au Seigneur. 1S 2, 17 : Hag e voe pec’hed ar baotred-mañ bras-meurbet dirak an Aotrou : disprizout a rae an dud-mañ profadennoù an Aotrou.

Samuel assurait le service en présence du Seigneur ; l’enfant portait un pagne de lin. 1S 2, 18 : Ha Samouel a servije dirak an Aotrou ; ar paotrig a oa gourizet gant un efod lin.

Sa mère lui faisait chaque année un petit manteau qu’elle lui apportait quand elle montait avec son mari pour offrir le sacrifice annuel. 1S 2, 19 : Ur vantell vihan he devoa graet e vamm dezhañ, hag e pigne davetañ bep bloaz, pa bigne gant he gwaz d’ober ar sakrifis-bloaz.

Éli bénissait Elcana et sa femme en disant : « Que le Seigneur t’accorde par cette femme une descendance, en échange de l’enfant qu’elle a mis à la disposition du Seigneur ! » Puis ils s’en retournaient chez Elcana. 1S 2, 20 : Hag e vennigas Eli Elkana hag e wreg en ur lavarout : "Ra lakaio an Aotrou dit ul lignez eus ar wreg-mañ, evit ar goulenn a oa bet graet d’an Aotrou !" Hag ez aent d’ar gêr.

Et le Seigneur intervint en faveur d’Anne : elle devint enceinte et elle enfanta trois fils et deux filles. Quant au jeune Samuel, il grandissait auprès du Seigneur. 1S 2, 21 : Hag e weladennas an Aotrou Anna, a goñsevas, hag he devoe tri mab ha div verc’h. Hag e kreske ar paotrig Samouel e-kichen an Aotrou.

Éli était devenu très vieux. Il entendait raconter tout ce que faisaient ses fils à l’égard de tout Israël et aussi qu’ils couchaient avec les femmes qui étaient en fonction à l’entrée de la tente de la Rencontre. 1S 2, 22 : Hag Eli, kozh-meurbet, a glevas holl bezh a rae e vibien da Israel a-bezh.

Il leur dit : « Pourquoi faites-vous de pareilles choses, ces mauvaises choses que j’entends dire par tout le peuple ? 1S 2, 23 : Hag e lavaras dezho : "Perak e rit traoù evel-se ? Klevout a ran hoc’h eus brud fall gant ar bobl a-bezh.

Non, mes fils, elle n’est pas belle, la rumeur que j’entends colporter par le peuple du Seigneur. 1S 2, 24 : Nann, va Bugale ! N’eo ket brav an traoù a glevan ; ober a rit treuzkammañ Pobl an Aotrou.

Si un homme pèche contre un autre homme, Dieu sera l’arbitre. Mais si c’est contre le Seigneur qu’un homme pèche, qui interviendra pour lui ? » Ils n’écoutèrent pas la voix de leur père – en effet, le Seigneur voulait les faire mourir. 1S 2, 25 : Ma pec’h un den, e vo barnet gant Doue, met mard eo enep an Aotrou e pec’h un den, piv a erbedo evitañ ?" Met ne selaouent ket mouezh o zad, rak c’hoant en devoa an Aotrou d’o lakaat d’ar marv.

Quant au jeune Samuel, il continuait de grandir en taille, aussi agréable au Seigneur qu’aux hommes. 1S 2, 26 : Hag ar paotrig Samouel a yae war vrasaat ha war wellaat dirak Doue ha dirak an dud.

Un homme de Dieu vint trouver Éli. Il lui dit : « Ainsi parle le Seigneur : Ne me suis-je donc pas révélé à la maison de ton père lorsqu’en Égypte elle appartenait à la maison de Pharaon ? 1S 2, 27 : Hag e teuas un den-a-Zoue davet Eli, hag e lavaras dezhañ : "Evel-hen e komz an Aotrou : En em zisklêriet em boa da diegezh da dad pa oa en Egipt e ti Faraon,

J’ai choisi ton père parmi toutes les tribus d’Israël pour qu’il soit mon prêtre, pour qu’il monte à mon autel, fasse brûler l’encens et porte l’éphod en ma présence. J’ai donné à la maison de ton père toutes les nourritures offertes par les fils d’Israël. 1S 2, 28 : hag em eus e zibabet a-douez holl veuriadoù Israel da gaout beleien evit ober holokostoù war va aoter, deviñ ezañs ha dougen an efod dirazon, hag em eus roet da diegezh da dad holl dan-aberzhoù bugale Israel.

Pourquoi piétinez-vous mon sacrifice et mon offrande que j’ai prescrits dans la Demeure ? Pourquoi honores-tu tes fils plus que moi, au point de vous engraisser avec le meilleur de toutes les offrandes d’Israël, mon peuple ? 1S 2, 29 : Perak mac’hellañ an aberzhoù hag ar profadennoù am eus gourc’hemennet em Chom-lec’h, hag enoriñ da vibien muioc’h egedon, pa ’n em lardit gant ar gwellañ eus profadennoù Israel, va Fobl ?

C’est pourquoi – oracle du Seigneur, le Dieu d’Israël – certes, j’avais bien dit : “Ta maison et la maison de ton père marcheront en ma présence pour toujours”, mais maintenant – oracle du Seigneur –, quelle horreur ! Oui, j’honore seulement ceux qui m’honorent, mais ceux qui me dédaignent tombent dans le mépris. 1S 2, 30 : Setu perak, - diougan an Aotrou, Doue Israel - em boa lavaret : da diegezh ha tiegezh da dad a gerzho dirazon da viken. Met bremañ, - diougan an Aotrou - pell diouzhin ! Ar re am enor a enoran, ar re am dispriz a vo disprizet !

Voici venir des jours où je briserai ton bras et le bras de la maison de ton père, si bien qu’il n’y aura plus de vieillard dans ta maison. 1S 2, 31 : Setu deizioù o tont, ma troc’hin da vrec’h, brec’h tiegezh da dad ; ned ay den da gozh ez tiegezh.

Tu contempleras un rival dans la Demeure et tout le bien qu’il fera à Israël ; mais dans ta maison, il n’y aura plus jamais de vieillard. 1S 2, 32 : Hag e weli enkrez er Chom-lec’h, e-keit ha ma vo eurvad gant Israel, ha ne yelo den da gozh eus du-se, biken !

Cependant, je laisserai l’un des tiens auprès de mon autel, pour que tes yeux se consument, et que ton âme languisse, alors que tous ceux qui auront proliféré dans ta maison mourront dans la force de l’âge. 1S 2, 33 : Unan bennak, na zilamin ket diganit, eus kichen va aoter, a vo evit dizeriañ da zaoulagad ha diviañ da ene, hag ar re a gresko ez tiegezh a varvo en oad-gour.

Le signe en sera pour toi ce qui va arriver à tes deux fils Hofni et Pinhas : ils mourront tous deux le même jour. 1S 2, 34 : Hag az po da sin ar pezh a c’hoarvezo gant da zaou vab, Ofni ha Pineas : d’an hevelep deiz e varvint o-daou.

Puis, je susciterai pour moi un prêtre fidèle qui agira selon mon cœur et mon désir. Je bâtirai pour lui une maison stable, et il marchera en présence de mon messie pour toujours. 1S 2, 35 : Hag e savin evidon ur beleg feal ; diouzh va c’halon ha va ene e ray ; sevel a rin dezhañ un ti padus, hag e kerzho dirak va olevad da viken.

Alors, tout ce qui subsistera de ta maison viendra se prosterner devant lui pour une piécette d’argent et une couronne de pain. Il dira : “Attache-moi, je t’en prie, à une fonction sacerdotale, pour que j’aie un morceau de pain à manger !” » 1S 2, 36 : Ha kement hini a vo manet ez ti a zeuio da stouiñ dirazañ evit ur pezhig arc’hant, un dorzh vara, en ur lavarout : "Stag ac’hanon, me az ped, ouzh ur garg-beleg bennak, ma tebrin un tamm bara !"