Levr an Adlezenn - Pennad 32
Pennad : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | 32 | 33 | 34
Pennad 32
Écoutez, cieux, je vais parler ! que la terre entende les paroles de ma bouche ! Dt 32, 1 : Roit skouarn, neñv, hag e komzin ; Ra glevo an douar lavarioù va genou !
Mon enseignement ruissellera comme la pluie, ma parole descendra comme la rosée, comme l’ondée sur la verdure, comme l’averse sur l’herbe. Dt 32, 2 : Ra strilho evel glav va c’hentel ! Ra zivero evel glizh va lavarenn ! Evel barradoù war ar c’hlasvez ! Evel kaouadoù war ar geot !
C’est le nom du Seigneur que j’invoque ; à notre Dieu, reportez la grandeur. Dt 32, 3 : Rak anv an Aotrou a bedan ; brasat Doue eo hon hini !
Il est le Rocher : son œuvre est parfaite ; tous ses chemins ne sont que justice. Dieu de vérité, non pas de perfidie, il est juste, il est droit. Dt 32, 4 : Ur roc’h eo, disi e oberoù, e holl hentoù a zo reizhder ; un Doue gwirion, hep dislealded, reizh hag eeun ez eo.
Ils l’ont déshonoré, ses fils perdus, génération fourbe et tortueuse. Dt 32, 5 : Kollet int evitañ : n’int ket e vibien, en abeg d’o sioù, rumm treitour ha gwidreüs !
Est-ce là, ce que tu rends au Seigneur, peuple stupide et sans sagesse ? N’est-ce pas lui, ton père, qui t’a créé, lui qui t’a fait et affermi ? Dt 32, 6 : Evel-se e paeit Doue ? Pobl droch, hep furnez ! Ha n’eo ket eñ, da dad, da Grouer ? Eñ hag en deus graet, krouet ac’hanout ?
Rappelle-toi les jours de jadis, pénètre le cours des âges. Interroge ton père, il t’instruira ; les anciens te le diront. Dt 32, 7 : Soñj en amzerioù a wechall, evesha er bloavezhioù tremenet ; goulenn digant da dad, hag e konto dit ; digant da Gozhidi, hag e lavarint dit !
Quand le Très-Haut dota les nations, quand il sépara les fils d’Adam, il fixa les frontières des peuples d’après le nombre des fils d’Israël. Dt 32, 8 : Pa roe an Uhelañ o hêrezh d’ar pobloù, pa zispartie mibien Adam, e verkas harzoù ar broioù, hervez niver bugale Israel.
Mais le lot du Seigneur, ce fut son peuple, Jacob, sa part d’héritage. Dt 32, 9 : Lodenn an Aotrou eo e bobl, Jakob, kordennad e hêrezh :
Il le trouve au pays du désert, chaos de hurlements sauvages. Il l’entoure, il l’élève, il le garde comme la prunelle de son œil. Dt 32, 10 : e gavet en deus en ur vro digenvez, e goullonder yudus ar gouelec’h ; hag e ra war e dro, intent outañ, ec’h evesha warnañ, evel ouzh mab e lagad.
Tel un aigle qui éveille sa nichée et plane au-dessus de ses petits, il déploie son envergure, il le prend, il le porte sur ses ailes. Dt 32, 11 : Evel un erer o tihuniñ e neizhiad, o plavañ war e evnedigoù, e tispleg e zivaskell o c’hemer hag o dougen a ra war e stuc’h.
Le Seigneur seul l’a conduit : pas de dieu étranger auprès de lui. Dt 32, 12 : An Aotrou e-unan a gaso anezhañ, hep ma vo gantañ doue estren.
Il le fait chevaucher les hauteurs de la terre et le nourrit du produit des campagnes, il lui donne à goûter le miel de la roche et l’huile suintant du rocher le plus dur, Dt 32, 13 : Ober a ra dezhañ marc’hekaat war grec’hioù an douar, debriñ trevadoù ar maezioù, denañ mel eus ar roc’h, eoul eus kailhastr ar roc’hell.
le beurre des vaches et le lait des brebis, la graisse des agneaux, les béliers de Bashane et les boucs, il lui donne la fine fleur du froment, et le sang de la grappe que tu bois fermenté. Dt 32, 14 : Koaven ar saout ha laezh an deñved, lard an oaned hag ar meot, reoù Basan hag ar bouc’hed ; Gant druzoni greun ar gwinizh, ha gwad ar rezin a evi bervus.
Mais Israël a engraissé, il a regimbé ; – tu as engraissé, tu as grossi, tu as épaissi ! – il a rejeté le Dieu qui l’avait fait, il a déshonoré son Rocher, son salut. Dt 32, 15 : Ha lart e vo Iesouroun, hag e winko ! Lart out ! Tev ! Stambouc’het ! Hag e tilezo Doue, a reas anezhañ, hag e raio e sod gant Roc’h e silvidigezh.
Ils le rendent jaloux avec des étrangers et, par des abominations, ils l’exaspèrent. Dt 32, 16 : Gwarizius hel lakaont gant doueoù estren, gant euzhusterioù hen hegasont.
Ils sacrifient à des démons qui ne sont pas Dieu, à des dieux qu’ils ne connaissent pas, de tout nouveaux venus que leurs pères n’ont pas redoutés. Dt 32, 17 : O sakrifiañ da ziaouled, ha n’int ket Doue, da zoueoù n’anavezent ket ; reoù nevez, nevezik-erruet na oant ket doujet gant o hendadoù.
Tu dédaignes le Rocher qui t’a mis au monde ; le Dieu qui t’a engendré, tu l’oublies. Dt 32, 18 : Ar Roc’h az engehentas a ankounac’haez, disoñjal a rez an Doue az furmas.
Le Seigneur l’a vu : il réprouve ses fils et ses filles qui l’ont exaspéré. Dt 32, 19 : O welout se an Aotrou en deus heug, ken hegaset ma-z eo bet gant e vibien hag e verc’hed !
Il dit : « Je vais leur cacher ma face et je verrai quel sera leur avenir ; oui, c’est une engeance pervertie, ce sont des enfants sans foi. Dt 32, 20 : Hag e lavar : kuzhat a rin va dremm outo, hag e welin penaos e vo goude ganto, rak ur rumm hedro ez int, mibien disleal anezho,
Eux m’ont rendu jaloux par un dieu qui n’est pas dieu, exaspéré par leurs vaines idoles ; moi, je vais les rendre jaloux par un peuple qui n’est pas un peuple, les exaspérer par une nation stupide. Dt 32, 21 : ouzh va lakaat gwarizius gant fals-doueoù, ouzh va hegasiñ gant o idoloù. Met me a lakaio anezho gwarizius gant ur fals-pobl, gant ur vro sot ec’h hegasin anezho.
Oui, un feu a jailli de ma colère, il brûle jusqu’au fond du séjour des morts, il dévore la terre et ce qu’elle produit, il embrase les fondements des montagnes. Dt 32, 22 : Rak un tan a zo enaouet em fri, a losko betek ar Sheol dindan, a zevo an douar hag e drevadoù, a entano diazezoù ar menezioù.
J’amoncellerai sur eux les malheurs, j’épuiserai contre eux mes flèches. Dt 32, 23 : Dastum a rin warno gwalleurioù, va biroù a echuiñ enno.
Quand ils seront épuisés par la faim, dévorés par la fièvre et par la peste, je lâcherai contre eux la dent des animaux, le venin des serpents. Dt 32, 24 : Diviet gant an naon, debret gant an derzhienn hag ar vosenn c’hwerv, dant al loened a gasin warno, gant binim ar ruzerien poultrennek.
Au-dehors, l’épée supprimera les enfants, et au-dedans régnera l’épouvante. Ils périront ensemble : jeune homme, jeune fille, enfant tout petit, vieillard aux cheveux blancs. Dt 32, 25 : En diavaez e vezint divugaleet gant ar c’hleze, hag en diabarzh gant ar spont, paotr ha plac’h yaouank, poupig ha den grizart.
J’ai dit : “Je les réduirai en menue paille ; j’effacerai leur souvenir parmi les hommes !” Dt 32, 26 : Lavaret em eus : o skubañ a rafen, lemel a rin a-douez an dud ar soñj anezho
Mais il y a l’arrogance de l’ennemi ! J’ai peur d’une méprise chez l’adversaire. On dirait : “C’est notre main qui a le dessus ! Non, le Seigneur n’y est pour rien !” » Dt 32, 27 : Anez buanegezh an enebour, am eus aon dioutañ, gant aon na vefe digompren o gwaskerien, gant aon na lavarfent : hon dorn a zo trec’h, ha n’eo ket an Aotrou en deus graet kement-mañ.
Cette nation a perdu le jugement, ils sont incapables de comprendre. Dt 32, 28 : Rak ur bobl kollet o meno ez int, n’eus ket enno a skiant !
S’ils étaient des sages, ils comprendraient, ils discerneraient leur avenir : Dt 32, 29 : Ma vijent bet fur, o dije meizet kement-mañ, komprenet petra a zo evito da c’houde !
Se peut-il que, par un seul, mille hommes soient poursuivis, et que, par deux, dix mille soient mis en fuite, sans que leur Rocher les ait vendus, que le Seigneur les ait livrés ? Dt 32, 30 : Penaos e vez heskinet gant unan, mil, ha gant daou, lakaet da dec’hout dek mil ! Nemet he devoa o roc’h o gwerzhet. an Aotrou, o deroet.
Mais leur Rocher n’est pas comme notre Rocher, et nos ennemis en sont témoins. Dt 32, 31 : Rak n’eo ket hon Roc’h evel o roc’h, ra varno an enebourien !
Car leur vigne provient d’une vigne de Sodome, des vignobles de Gomorrhe, leurs raisins sont des raisins empoisonnés, des grappes amères ; Dt 32, 32 : Eus gwinienn Sodom eo o gwini, eus gwiniegoù Gomora o rezin, a zo rezin ampoezonet, bodoù c’hwerv o devoa.
leur vin est un venin de serpent, un violent poison d’aspic. Dt 32, 33 : Binim aerouant eo o gwin, poezon naer-wibered garv.
« Ce que je tiens en réserve, ce qui est scellé dans mes trésors, n’est-ce pas ce que je dis : Dt 32, 34 : Daoust ha n’em eus ket traoù kuzhet, siellet em zeñzorioù ?
à moi la vengeance et la rétribution, au temps où leur pied trébuchera : oui, proche est le jour de leur ruine, imminent, le sort qui les attend. » Dt 32, 35 : Din ar veñjañs hag ar gopr, d’ar mare ma vrallo o zroad, rak tost emañ deiz o gwalleur, prestik e c’hoarvezo se ganto !
Car le Seigneur fera justice à son peuple, il prendra en pitié ses serviteurs, quand il verra que leurs mains faiblissent, qu’il n’y a plus ni esclave ni homme libre. Dt 32, 36 : Pa varno an Aotrou e bobl, ouzh e servijerien en devo truez ; pa welo ez eo faezh an daouarn, ha n’eus den serret na dieubet.
Alors il dira : « Où sont leurs dieux, le rocher où ils cherchaient refuge, Dt 32, 37 : Hag e lavaro : Pelec’h emañ o doueoù, ar reier ma fizient enno ?
leurs dieux qui mangeaient la graisse de leurs sacrifices et buvaient le vin de leurs libations ? Qu’ils se lèvent et viennent à votre aide ! Que vous trouviez un lieu où vous cacher ! Dt 32, 38 : Ha lard o aberzhoù a zebrent, hag ec’h event gwin o diedoù-kinnig ! Ra savint d’ho skoazellañ ra vo warnoc’h o goudor !
Voyez-le, maintenant, c’est moi, et moi seul ; pas d’autre dieu que moi ; c’est moi qui fais mourir et vivre, si j’ai frappé, c’est moi qui guéris, et personne ne délivre de ma main. Dt 32, 39 : Gwelit bremañ eo Me eo me, n’eus doue ebet ganin ; Me eo a ra mervel ha bevañ ; gloazañ a ran ha pareañ, den eus va dorn ne zieub !
Car je lève la main vers les cieux, et je dis : Aussi vrai que je vis à jamais, Dt 32, 40 : Ya ! Sevel a ran d’an nec’h va dorn, hag e lavaran : bev on da viken !
si j’aiguise l’éclair de mon épée, si ma main brandit le jugement, je tournerai la vengeance contre mes rivaux, je réglerai leur compte à mes adversaires ; Dt 32, 41 : Ma lemman lufr va c’hleze, ha ma krog va dorn er varnedigezh, e tistroin veñjañs war va enebourien, d’ar re am c’hasa e roin o gopr !
j’enivrerai mes flèches de sang, et mon épée dévorera la chair : voyez le sang des blessés et des captifs et les chevelures dénouées de l’ennemi ! » Dt 32, 42 : Mezviañ a rin va biroù gant o gwad, va c’hleze a zebro kig, diwar gwad muntrad ha prizoniad, diwar penn kreoñek an enebour.
Nations, acclamez son peuple ! Dieu vengera le sang de ses serviteurs, il retournera la vengeance contre ses adversaires, il purifiera et sa terre et son peuple. Dt 32, 43 : Youc’hit, pobloù, gant e bobl ! Rak gwad e servijerien en deus veñjet ; e veñjañs en deus distroet war e enebourien, dasprenet en deus douar e bobl".
Moïse, accompagné de Josué, fils de Noun, vint prononcer toutes les paroles de ce cantique aux oreilles du peuple. Dt 32, 44 : Hag ez eas Moizez da lavarout holl gomzoù ar werz-mañ e divskouarn ar bobl, gant Ozea, mab Noun.
Quand Moïse eut achevé de dire toutes ces paroles à tout Israël, Dt 32, 45 : Hag ez echuas Moizez da lavarout an holl gomzoù-mañ da holl Israel.
il ajouta : « Prenez à cœur toutes ces paroles ; je les établis aujourd’hui comme un témoin contre vous ; et ordonnez à vos fils de veiller à mettre en pratique toutes les paroles de cette Loi ! Dt 32, 46 : Hag e lavaras dezho : "Lakait hoc’h evezh gant an holl gomzoù-mañ, a lakaan test enep deoc’h hiziv, a gemennot d’ho mibien o mirout, en ur ober diouzh holl lavarennoù al Lezenn-mañ.
Car ce n’est pas une parole creuse, extérieure à vous : c’est votre vie. C’est par cette parole que vous prolongerez vos jours sur le sol dont vous allez prendre possession en passant le Jourdain. » Dt 32, 47 : Ned int ket komzoù goullo evidoc’h, met ho puhez. Gant ar c’homzoù-se e reot hir-deizioù war an douar emaoc’h o tremen ar Yordan war-zu ennañ d’e berc’hennañ".
En ce jour même, le Seigneur parla à Moïse. Il dit : Dt 32, 48 : Hag e komzas an Aotrou ouzh Moizez, d’an hevelep deiz, o lavarout :
« Monte sur cette montagne de la chaîne des Abarim, sur le mont Nébo, au pays de Moab en face de Jéricho, et regarde le pays de Canaan que je donne en propriété aux fils d’Israël. Dt 32, 49 : Pign war venezioù an Abarim aze, da venez Nabo, a zo e bro Moab, rag-enep da Jeriko, ha sell ouzh bro Ganaan a roin da vugale Israel da zomani.
Puis, tu mourras sur la montagne où tu seras monté, et tu seras réuni aux tiens, comme ton frère Aaron est mort sur la montagne de Hor et a été réuni aux siens. Dt 32, 50 : Ha marv war ar menez-se, a vi pignet warnañ ; hag e vi dastumet gant da dud, evel ma varvas Aaron, da vreur, e Hor-ar-Menez, hag e voe dastumet gant e dud.
Puisque vous m’avez été infidèles parmi les fils d’Israël, aux eaux de Mériba de Cadès dans le désert de Cine, puisque vous avez méconnu ma sainteté au milieu des fils d’Israël, Dt 32, 51 : Rak bet oc’h difeiz ouzhin e-touez bugale Israel, da zeizioù Meribat-Kades, e gouelec’h Sin : n’ho poa ket va santelaet e-touez bugale Israel.
c’est donc de la montagne d’en face que tu verras le pays, mais tu n’y entreras pas, dans ce pays que je donne aux fils d’Israël. » Dt 32, 52 : A-dal eo e weli ar vro, met e-barzh ned i ket, e-barzh ar vro a roan da vugale Israel".
💡 Titouroù ouzhpenn
🌐 Diwar-benn an droidigezh
Troidigezh Levr an Adlezenn kinniget deoc'h gant Bibl.bzh a zo diazezet war labour an Tour-Tan bet moullet e pemp levrenn adalek 1981, gant Pêr ar Gall ha Job Lec'hvien. Un droidigezh ez eo, ger-ha-ger eus ar vammenn hebraek anvet Masorah, a sav da dri c'hantved goude Hor Salver. Job Lec’hvien e dibenn e vuhez (adalek 2012 betek 2014) en deus adwelet an holl destennoù evit digreskiñ ar strizhder a oa gant an hebraeg troet ger-ha-ger hag evit gwellaat anezho evit al liderezh. Embannet ez eus bet ur stumm klok deus ar Bibl gant an droidigezh-mañ gant an embannadurioù Penkermin e 2018. Adlennet ha divanket eo bet an droidigezh-orin gant Kristenien ar Vro evit Bibl.bzh e 2025.
Troidigezh ar Bibl kinniget gant Bibl.bzh a zo disoc'h ul labour hir kaset da benn e-pad dekvloaziadoù gant beleien a bep seurt (gwelet ar bajenn Aozerien ar Bibl e brezhoneg evit goût hiroc'h), adlennet gant laiked ar Bodad labour « Ar Bibl Santel » ha peurlipet c'hoazh evit Bibl.bzh gant Kristenion ar Vro.
