Livre de Jérémie - Chapitre 5
Chapitre : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | 32 | 33 | 34 | 35 | 36 | 37 | 38 | 39 | 40 | 41 | 42 | 43 | 44 | 45 | 46 | 47 | 48 | 49 | 50 | 51 | 52
Chapitre 5
Parcourez les rues de Jérusalem, regardez donc et renseignez-vous ! Cherchez sur ses places : si vous trouvez un homme, un seul, qui pratique le droit et recherche la vérité, alors je pardonnerai à la ville. Jr 5, 1 : Kantreit dre straedoù Jeruzalem, sellit hag anavezit : klaskit war ar plasoù mar kavit un den, ma-z eus unan oc’h ober ar reizh, o klask ar wirionez ; ha pardoniñ a rin d’ar Gêr.
Lorsqu’ils déclarent : « Le Seigneur est vivant ! » c’est pour faire un faux serment. Jr 5, 2 : Zoken pa lavaront : "Dre vuhez an Aotrou !" eo evit touiñ e gaou.
Ton regard, Seigneur, n’est-il pas tourné vers la vérité ? Tu les as frappés, et ils n’ont pas frémi ; tu les as exterminés, ils ont refusé la leçon. Ils ont rendu leur visage plus dur que le roc, ils ont refusé de se convertir. Jr 5, 3 : An Aotrou, hag eñ n’eo ket ar wirionez a glask da zaoulagad ? Skoet ac’h eus ganto, ha diseblant int chomet, o flastret ac’h eus ha dinac’het o deus ar gentel. Lakaet o fas kaletoc’h eget roc’h, nac’het o deus distreiñ.
Et moi, je me disais : « Ce sont des misérables, ils agissent comme des sots, parce qu’ils ne connaissent pas le chemin du Seigneur, ni le droit de leur Dieu. Jr 5, 4 : Ha me ’m eus lavaret : an dud a renk izel eo ar re ’zo o follañ o vezañ n’anavezont ket hent an Aotrou, Justis o doue.
Alors, j’irai chez les grands et je leur parlerai, car ceux-là connaissent le chemin du Seigneur et le droit de leur Dieu. » Mais eux aussi, ils ont brisé le joug, ils ont rompu les liens. Jr 5, 5 : Mont a rin eta da gaout an dud vras ha komz a rin outo rak int-i a anavez hent an Aotrou ha justis o Doue. Met int ivez o deus drailhet ar yev, ha torret an ereoù.
Voilà pourquoi le lion les attaque depuis la forêt, le loup des steppes les dévaste ; le léopard est aux aguets devant leurs villes : tous ceux qui en sortent sont mis en pièces ; car leurs révoltes se sont multipliées et leurs infidélités n’ont cessé de grandir. Jr 5, 6 : Setu perak ez arsailh anezho leon ar forest e trast anezho bleiz ar stepenn ; emañ al loupard o c’hedal e-tal o c’hêrioù ; ha neb hini a ya er-maez a vez diskolpet. Rak ur bern a zo eus o zorfedoù, un niver bras eus o renaviadurioù.
Comment te pardonnerais-je ? Tes fils m’ont abandonné, ils ont juré par des dieux qui n’en sont pas. Je les avais comblés, ils ont commis l’adultère, ils se précipitent à la maison de la prostituée. Jr 5, 7 : Penaos neuze da bardoniñ ? Da vibien o deus va dilezet, touet o deus dre ar pezh na oa ket Doue. O gwalc’h o devoa bet diganin, int avat a zo aet da avoultriñ, aet int a vandennoù da di ar c’hast.
Ils sont comme des étalons en rut, chacun hennissant vers la femme de son prochain. Jr 5, 8 : Mirc’hi lart ha leun a orged e c’hwirin pep unan war-lerc’h gwreg e amezeg.
Et je pourrais ne pas sévir contre eux, – oracle du Seigneur –, ne pas me venger d’une telle nation ? Jr 5, 9 : Hag evit se, ne gastizfen ket ? - lavar an Aotrou - Hag a-enep ur vroad a seurt-se ne glaskfen ket tennañ veñjañs ?
Escaladez ses terrasses et saccagez, mais n’en faites pas l’extermination. Enlevez ses sarments, car ils ne sont pas au Seigneur. Jr 5, 10 : Pignit dreist he mogerioù ha distrujit, met n’it ket betek peurwastañ. Lamit kuit he brankoù rak n’int ket ken d’an Aotrou.
Oui, la maison d’Israël et la maison de Juda m’ont vraiment trahi – oracle du Seigneur. Jr 5, 11 : Ya, n’o deus graet nemet va zrubardiñ, tiegezh Israel ha tiegezh Youda – lavar an Aotrou -
Ils ont renié le Seigneur et ils ont dit : « Non, pas lui ! Le malheur ne viendra pas sur nous ; nous ne verrons ni l’épée ni la famine. Jr 5, 12 : Dinac’het o deus an Aotrou ha lavaret o deus : N’eus ket anezhañ ! Ne zeuio warnomp drougeur ebet, ar c’hleze hag ar gernez ne welimp ket anezho.
Quant aux prophètes, ils ne sont que du vent ; la parole n’est pas en eux. Qu’il leur soit fait selon ce qu’ils disent ! » Jr 5, 13 : Ar brofeded n’int nemet avel hag ar Gomz n’emañ ket enno !
C’est pourquoi, ainsi parle le Seigneur, Dieu de l’univers : Parce que vous avez dit cette parole, voici que je fais de mes paroles un feu dans ta bouche, et de ce peuple, du bois que le feu dévorera. Jr 5, 14 : Setu perak e komz evel-hen an Aotrou, Doue an armeoù. Evel-se e vo graet outo, evit bezañ lavaret kement-se : setu ma lakaan va c’homzoù evel un tan ez kenou, hag ar bobl-mañ a vo koad hag a vo lonket gantañ.
Contre vous, maison d’Israël, voici que je fais venir de loin une nation – oracle du Seigneur ; c’est une nation impétueuse, une nation très ancienne, une nation dont tu ne connais pas la langue, dont tu ne comprends pas ce qu’elle dit. Jr 5, 15 : Setu ma lakaan da zont warnoc’h ur bobl eus a bell, tiegezh Israel – lavar an Aotrou ! - ur vroad didrec’hus, ur vroad henamzerel. Ur vroad n’anavezez ket ar yezh anezhi : ha ne gomprenez ket ar pezh a lavar.
Leur carquois est un sépulcre béant, ils sont tous des héros ! Jr 5, 16 : He c’hlaouier a zo ur bez digor, holl ez int tud kadarn.
Ils dévoreront ta moisson et ton pain, ils dévoreront tes fils et tes filles, ils dévoreront ton petit et ton gros bétail, ils dévoreront ta vigne et ton figuier ; par l’épée, ils réduiront à rien tes villes fortifiées dans lesquelles tu mets ta confiance. Jr 5, 17 : Hag e lonko da eost ha da vara, hag e lonko da vibien ha da verc’hed, hag e lonko da zeñved ha da ejened, hag e lonko da winienn ha da fiezenn, hag e tistrujo da gêrioù ramparzhet, e lakaez da fiziañs enno.
Pourtant, même en ces jours-là – oracle du Seigneur –, je ne vous exterminerai pas. Jr 5, 18 : Ha koulskoude, zoken en deizioù-se, lavar an Aotrou ! Ne rin ket ac’hanoc’h ur beurzistrujadenn.
Et quand vous demanderez : « Pourquoi le Seigneur notre Dieu nous a-t-il fait tout cela ? », tu leur répondras : « De même que vous m’avez abandonné pour servir dans votre pays les dieux de l’étranger, de même vous servirez des étrangers dans un pays qui n’est pas le vôtre. » Jr 5, 19 : Ha pa c’houlennint : en abeg da betra, Aotrou hon Doue, en deus graet kement-se deomp ? E lavari dezho : Evel m’hoc’h eus va dilezet evit servijout en ho pro doueoù estren, evel-se e servijot estrenien en ur vro n’eo ket deoc’h.
Annoncez-le dans la maison de Jacob, faites-le entendre en Juda : Jr 5, 20 : Kemennit se e ti Jakob embannit se e Youda en ur lavarout :
Écoutez donc ceci, peuple stupide et sans intelligence ! – Ils ont des yeux et ne voient pas, des oreilles et n’entendent pas ! Jr 5, 21 : Selaouit eta kement-mañ, pobl diskiant ha diboell : Daoulagad o deus ha ne welont ket, divskouarn o deus ha ne glevont ket.
Et moi, ne me craindrez-vous pas ? – oracle du Seigneur. Ne tremblerez-vous pas devant moi ? J’ai posé le sable pour limite à la mer, pour frontière à jamais infranchissable ; ses vagues s’agitent, elles ne peuvent rien, elles mugissent, mais ne la franchiront pas. Jr 5, 22 : Hag eñ n’am doujot ket, lavar an Aotrou ! Hag eñ ne grenot ket dirazon-me am eus lakaet an traezh evel termen d’ar mor, harp peurbadus ha didreizhus ? Kaer o deus birvilhañ, n’hellont ket mont pelloc’h, kaer o deus e wagennoù trouzal, n’eont ket dreist.
Or le cœur de ce peuple est indocile et rebelle ; ils se sont détournés, ils s’en vont. Jr 5, 23 : Met ar bobl-se he deus ur galon disuj ha disent, troet o deus diwar an hent, aet int kuit.
Ils n’ont pas dit en leur cœur : « Craignons le Seigneur notre Dieu, lui qui nous donne la pluie en sa saison, celle du printemps et celle de l’automne, lui qui assure les semaines prévues pour la moisson. » Jr 5, 24 : N’o deus ket lavaret en o c’halon : "Doujomp an Aotrou, hon Doue, a ro ar glav, glav an diskar-amzer, evel glav-nevez-amzer en e goulz, Eñ hag a vir evidomp ar sizhunvezhioù dleet evit an eost.
Vos fautes ont dérangé tout cela, vos péchés vous ont privés de ces bienfaits. Jr 5, 25 : Ho pec’hedoù o deus direnket an dra-se, ho fazioù a harz an eurvad ouzhoc’h.
Oui, dans mon peuple on trouve des méchants : ils guettent comme des oiseleurs à l’affût, ils dressent des pièges et ils attrapent des hommes. Jr 5, 26 : Rak e-touez tud va fobl ez eus reoù fallakr a vez o c’hedal souchet evel evnataerien, evit stegnañ pechoù ha pakañ tud.
Comme une cage remplie d’oiseaux, leur maison est remplie de rapines : c’est ainsi qu’ils ont grandi et se sont enrichis. Jr 5, 27 : Evel ur gaoued leun a evned ez eo o zi leun a floderezh ; ha gant se e teuont da vezañ tud vras ha pinvidik,
Gras et repus, ils ont même franchi les limites du mal ; ils n’ont pas jugé selon le droit la cause de l’orphelin, et ils en tirent profit. Ils n’ont pas rendu justice aux malheureux. Jr 5, 28 : lart ha lufr ez int. Mont a reont en tu hont d’an droug : ne rentont ket hervez ar justis, ar justis d’an emzivad, hag e reont berzh ! Diouganañ a reont o gwir d’an dud ezhommek.
Et je pourrais ne pas sévir contre eux, – oracle du Seigneur –, ne pas me venger d’une telle nation ? Jr 5, 29 : Ha gant se ne skofen ket ! - lavar an Aotrou - Eus ur vroad seurt-se hag eñ ne glaskfe ket va ene tennañ veñjañs ?
Des infamies, des choses monstrueuses se commettent dans le pays : Jr 5, 30 : Un dra vantrus hag euzhus a vez graet er vro :
les prophètes prophétisent le mensonge, les prêtres se remplissent les mains – et mon peuple aime cela ! Mais que ferez-vous quand viendra la fin ? Jr 5, 31 : Ar brofeded a ziougan gevier hag ar veleien a ren diouzh o giz. Ha va fobl a blij dezhi kement-se ! Met petra ober goude-se ?
