Aller au contenu
Accueil » Bible en breton » Ancien Testament en breton » Livre de Jérémie » Chapitre 51

Livre de Jérémie - Chapitre 51

Levr : Levr Jeremias
Chapitre : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | 32 | 33 | 34 | 35 | 36 | 37 | 38 | 39 | 40 | 41 | 42 | 43 | 44 | 45 | 46 | 47 | 48 | 49 | 50 | 51 | 52

Chapitre 51



Ainsi parle le Seigneur : Je vais éveiller contre Babylone et contre les habitants de la Chaldée un vent destructeur. Jr 51, 1 : Evel-hen e komz an Aotrou : Setu ma atizan a-enep Babilon hag a-enep annezerien Leb-Kamai un avel a zistruj ;

J’enverrai à Babylone des étrangers qui la vanneront et feront le vide sur sa terre quand ils l’auront cernée au jour du malheur. Jr 51, 2 : kas a rin da Vabilon nizerien d’an nizañ da naetaat he douar ; rak he c’helc’hiañ a raint a bep tu, da zeiz he gwalleur.

Que les archers tirent sur les archers adverses et sur ceux qui se pavanent dans leurs cuirasses ! N’épargnez pas ses jeunes gens, vouez à l’anathème toute son armée. Jr 51, 3 : Ra stegno ar gwareger e wareg ha ra zigrommo e gein en e lêreg. N’espernit ket he faotred yaouank, kasit da get hec’h holl arme.

Au pays des Chaldéens, les victimes tomberont, les blessés graves, dans les rues de Babylone. Jr 51, 4 : Tud lazhet a gouezho e bro ar Galdeiz, treuzet-didreuzet, en he straedoù.

Non, Israël, pas plus que Juda, n’est veuf de son Dieu, le Seigneur de l’univers, alors même que leur pays est rempli d’offenses envers le Saint d’Israël. Jr 51, 5 : Rak leun eo o bro a dorfedoù a-enep Doue santel Israel ; Met pobl Israel n’eo ket intañvez eus he Doue, eme Aotrou an armeoù.

Fuyez du milieu de Babylone, sauvez chacun votre vie ! Ne soyez pas anéantis par sa faute : pour le Seigneur, c’est le temps de la revanche, il va lui rendre son dû. Jr 51, 6 : Tec’hit diouzh kreiz mogerioù Babilon, pep hini da salvo e vuhez, na dit ket da goll en abeg d’he faot. Rak hemañ eo koulz ar veñjañs evit an Aotrou : emañ o vont da bareañ dezhi he dle !

Babylone était une coupe d’or dans la main du Seigneur, elle enivrait toute la terre ; les nations ont bu de son vin, c’est pourquoi elles sont devenues folles. Jr 51, 7 : Babilon a oa ur c’hop-aour e dorn an Aotrou, mezviñ a rae an douar a~bezh ; ar broadoù a eve eus he gwin, hag a zeue da bennfolliñ.

Soudain, Babylone est tombée, elle s’est brisée. Lamentez-vous sur elle, prenez du baume pour sa douleur : peut-être guérira-t-elle ? Jr 51, 8 : A-daol-trumm ez eo kouezhet Babilon, bruzhunet. Yudit warni ! It da glask balzam evit he foan ; marteze e pareo !

Nous voulions guérir Babylone, mais elle n’est pas guérie. Abandonnez-la, et repartons chacun dans notre pays ; sa condamnation atteint les cieux et s’élève jusqu’aux nues. Jr 51, 9 : Pareañ Babilon a felle deomp ha, n’eo ket bet pareet ! Lezomp-hi, ha deomp pep hini d’e vro ; rak he barnedigezh. a ya betek an neñv hag a bign betek ar c’houmoul.

Le Seigneur a manifesté sa justice envers nous. Venez ! Allons raconter dans Sion l’œuvre du Seigneur notre Dieu. Jr 51, 10 : An Aotrou en deus diskouezet anat hor gwirioù : deuit ha danevellomp e Sion oberenn an Aotrou, hon Doue.

Aiguisez les flèches, emplissez les carquois. Le Seigneur éveille l’esprit des rois des Mèdes, car il forme contre Babylone le projet de la détruire. Oui, c’est la revanche du Seigneur, la revanche de son temple. Jr 51, 11 : Lemmit ar saezhoù, leugnit ho klaouieroù ! An Aotrou en deus broudet spered roue Mediz, rak ijinet en deus a-enep Babilon ur raktres evit he distrujañ ; rak setu veñjañs an Aotrou, ar veñjañs evit e Dempl.

Contre les remparts de Babylone, levez l’étendard ! Renforcez la garde, postez des gardiens et dressez les embuscades ! Oui, selon son projet, le Seigneur accomplira ce qu’il a dit contre les habitants de Babylone. Jr 51, 12 : A-enep mogerioù Babilon savit un arouez ! Kreskit skipailh ar warded, lec’hiit gedourien, stignit trapedoù ; rak an Aotrou en deus ur mennad hag ober a raio ar pezh en deus kemennet a-enep divizet, hag a ra ar pezh en deus lavaret a-enep annezerien Babilon,

Toi qui demeures auprès des grandes eaux, toi qui regorges de trésors, ta fin est arrivée, le terme de tes profits. Jr 51, 13 : Te azezet war ribl an dourioù bras, teñzorioù dit e-leizh, setu deuet eo evidout, da fin, termen da skrapadegoù.

Le Seigneur de l’univers l’a juré par lui-même : « Je te remplirai d’hommes nombreux comme les sauterelles ; ils pousseront contre toi des cris de fouleurs. » Jr 51, 14 : Aotrou an armeoù en deus touet drezañ e-unan : "Ha goude m’am bije da leuniet a dud evel kirvi-raden, e youc’hint a-enep dit ken stank ha hourra ar brezel !"

Il fait la terre par sa puissance, il établit le monde par sa sagesse, et par son intelligence il a déployé les cieux. Jr 51, 15 : Stummet en deus an douar gant e nerzh, diazezet ar bed gant e furnez ha gant e veiz dispaket an oabl.

Quand il donne de la voix, et que les eaux grondent dans les cieux, des extrémités de la terre il fait monter les nuages, il lance les éclairs pour la pluie, il libère le vent qu’il tenait en réserve. Jr 51, 16 : Pa ro e vouezh da glevout, ez eo kroz doureier en neñv ; lakaat a ra ar c’houmoul da sevel eus penn pellañ an douar, hag al luc’hed da darzhañ evit ar glav, tennañ a ra an avel eus e lec’hioù-mir.

Tout homme est stupide, faute de connaissance, tout orfèvre, méprisable à cause de son idole ; ce qu’il a coulé est un mensonge : pas de souffle en elle ! Jr 51, 17 : Dispered eo kement den a zo, diskiant, kement teuzer a zo en deus mezh gant e idolenn ; rak ur gaou eo emañ o teuziñ, n’eus enni alan ebet.

Ce n’est que vanité, œuvre dérisoire ; au temps du châtiment, tout disparaîtra. Jr 51, 18 : Traoù kleuz a zo anezho, labour-lu, da goulz o c’hastiz, ez aint da goll.

Il n’est pas ainsi, Celui qui est la part de Jacob, car il a façonné toute chose ; Israël est la tribu de son héritage, son nom est « Le Seigneur de l’univers ». Jr 51, 19 : Evel-se n’emañ ket "lod Jakob" : Stummet en deus-Eñ pep tra, Israel eo meuriad e hêrezh, Aotrou an armeoù eo e anv.

Tu étais pour moi une massue qui écrase, une arme de guerre : par toi, j’ai écrasé des nations ; par toi, j’ai détruit des royaumes ; Jr 51, 20 : Ur morzhol ez out bet evidon, un arm a vrezel. Ganit em eus morzholiet ar broadoù, ganit distrujet rouantelezhioù.

par toi, j’ai écrasé le cheval et celui qui le monte ; par toi, j’ai écrasé le char et celui qui le monte ; Jr 51, 21 : Ganit em eus morzholiet marc’h ha marc’heger, ganit em eus morzholiet karr ha charreer,

par toi, j’ai écrasé l’homme et la femme ; par toi, j’ai écrasé le vieillard et l’enfant ; par toi, j’ai écrasé le jeune homme et la jeune fille ; Jr 51, 22 : ganit em eus morzholiet gwaz ha maouez, ganit morzholiet kozhiad ha bugel, ganit morzholiet paotr he plac’h yaouank,

par toi, j’ai écrasé le berger et son troupeau ; par toi, j’ai écrasé le laboureur et son attelage ; par toi, j’ai écrasé gouverneurs et préfets. Jr 51, 23 : ganit morzholiet mesaer ha tropell, ganit morzholiet kouer ha jao, ganit morzholiet gouarnourien ha prefeded.

Mais je ferai payer à Babylone et à tous les habitants de la Chaldée tout le mal qu’ils ont fait à Sion, sous vos yeux – oracle du Seigneur. Jr 51, 24 : Met dindan ho selloù e lakain Babilon hag holl annezerien Kasdim da baeañ an holl zroug o deus graet e Sion - lavar an Aotrou -.

Me voici contre toi, Montagne-qui-Détruit, – oracle du Seigneur – toi qui détruisais toute la terre. J’étendrai la main contre toi, je te ferai rouler du haut des rochers et je te changerai en Montagne-qui-Brûle. Jr 51, 25 : Setu-me ez enep, Menez a zistrujidigezh - lavar an Aotrou, te hag a zraste an douar ; va dorn a astennin ez enep, da lakaat a rin da rodellañ eus lein ar reier hag ober ac’hanout ur menez tanet.

On n’extraira plus de chez toi ni pierre d’angle ni pierre de fondation, car tu seras un lieu à jamais désolé. – oracle du Seigneur. Jr 51, 26 : Ne vo tennet ac’hanout ken na maen-korn, na maen-diazez ; un dachenn digenvez e vi da virviken, - lavar an Aotrou -.

Levez l’étendard dans le pays, sonnez du cor parmi les nations ! Contre Babylone mobilisez des nations, alertez contre elle des royaumes : Ararat, Minni, Ashkenaz. Nommez contre elle un chef de guerre, faites charger la cavalerie comme des sauterelles cuirassées ! Jr 51, 27 : Savit ar banniel dre an douar, sonit gant ar c’horn e-touez ar broadoù. Engouestlit en hec’h-enep ar broadoù, Galvit en hec’h-enep ar rouantelezhioù, Ararat, Minni, Ashkenaz, dilennit en hec’h-enep skriverien, lakait kezeg da argadiñ evel kilheien-raden pikek.

Mobilisez contre elle des nations, les rois des Mèdes, leurs gouverneurs et tous leurs préfets, tout leur empire. Jr 51, 28 : Engouestlit en hec’h-enep ar broadoù, roue Media, e c’houarnourien hag e holl brefeded, an holl vro dindan e veli.

La terre tremble et frémit, quand se réalisent les projets du Seigneur contre Babylone : réduire le pays de Babylone en un lieu désolé, vidé de ses habitants. Jr 51, 29 : An douar a gren hag e skrij, rak dont a ra da wir ratozh an Aotrou a-enep Babilon : kas bro Vabilon da wastadur, hep den ebet o chom enni.

Les braves de Babylone ont cessé le combat, ils sont assis dans les places fortes ; leur bravoure est épuisée, ce sont des femmelettes. On a mis le feu à ses demeures, les barres de ses portes sont brisées. Jr 51, 30 : Kadarnidi Babilon o deus paouezet da stourm ; skoachet int er c’hreñvlec’hioù, aet eo da hesk o c’halonegezh, troet int e merc’hed. He ziez a zo devet, he morailhoù brevet.

Le courrier court à la rencontre du courrier, et le messager, à la rencontre du messager, pour porter au roi de Babylone ce message : sa ville tout entière est prise. Jr 51, 31 : Kaser-keloù a red war-lerc’h kaser-keloù, kannad war-lerc’h kannad, evit degemenn da roue Babilon ez eo kemeret e gêr a bep tu.

Les passages sont occupés, les redoutes, incendiées, les hommes de guerre, pris de panique. Jr 51, 32 : Aloubet eo an odeoù, devet gant an tan an tourioù-difenn spouronet ar vrezelourien.

Oui, ainsi parle le Seigneur de l’univers, le Dieu d’Israël : La fille de Babylone est comme une aire à grain au temps où elle est aplanie ; encore un peu, et pour elle viendra le temps de la moisson. Jr 51, 33 : Rak evel-hen e komz Aotrou an armeoù, Doue Israel : Evel ul leur-dornañ eo merc’h Babilon, d’ar c’houlz ma-z eo breset ; ur pennadig c’hoazh hag e teuio eviti mare an eost.

Jérusalem dit : Il m’a dévorée, avalée, Nabucodonosor, le roi de Babylone ; il m’a laissée telle un plat vide. Comme un dragon, il m’a engloutie, il a rempli son ventre de mes délices ; il m’a rejetée. Jr 51, 34 : Va lonket, va flaouiet en deus Naboukodonozor, roue Babilon ; ul lestr goullo en deus graet ac’hanon ; va lonket en deus, evel un Aerouant, leuniet en deus e gof ; eus va flijadurioù en deus va argaset.

« Que retombe sur Babylone, la violence faite à ma chair ! », dit l’habitante de Sion. « Et mon sang, sur les habitants de la Chaldée ! », dit Jérusalem. Jr 51, 35 : Ra gouezho war Vabilon an heg bet graet d’am c’horf, a lavaro annezerez Sion, ha va gwad war ar Galdeiz, a lavaro Jeruzalem.

Voilà pourquoi, ainsi parle le Seigneur : Je vais défendre ta cause, assurer ta revanche. Je dessécherai la mer de Babylone et tarirai sa source. Jr 51, 36 : En abeg da-se, evel-hen e komz an Aotrou : Setu, kemer a ran da gaoz em dorn, seveniñ a rin da veñjañs, disec’hañ a rin he mor kas a rin da hesk hec’h eienenn.

Babylone deviendra un tas de pierres, un repaire de chacals, une désolation, une dérision, sans aucun habitant. Jr 51, 37 : Babilon a yelo d’ur bern rivinoù, ur bod evit an aourgon, un dachenn vantrus ha goapaet, ul lec’h digenvez.

Ensemble, ils rugissent comme des lionceaux, ils grondent comme des petits de lionne. Jr 51, 38 : Holl a-gevret e yudont evel leonedigoù, e krozont evel re vihan al leonez.

Quand ils auront chaud, je leur donnerai de quoi boire, je les enivrerai pour les mettre en joie : ils s’endormiront d’un sommeil éternel et ne se réveilleront pas, – oracle du Seigneur. Jr 51, 39 : Peogwir eo tomm dezho, me a brient died dezho o mezviñ a rin evit ma vint badaouet ha ma-z aint da gousket en ur c’housk peurbadus, hep dihuniñ mui ken, - lavar an Aotrou -.

Je les ferai descendre à l’abattoir comme des agneaux, comme des béliers et des boucs. Jr 51, 40 : O lakaat a rin da ziskenn d’an ti-lazhañ evel oaned, evel meot ha bouc’hed.

Comment ! Elle est prise, Babylone, elle est conquise, la fierté de toute la terre. Comment ! Elle est devenue un lieu désolé, Babylone, parmi les nations. Jr 51, 41 : Penaos eo bet aloubet Sheshak, penaos eo bet kemeret klod an douar a-bezh ? Penaos eo deuet da vezañ un dachenn wastet Babilon, e-mesk ar broadoù ?

La mer submerge Babylone, ses vagues tumultueuses la recouvrent. Jr 51, 42 : A-enep Babilon eo pignet ar mor, gant kroz e donnoù en deus goloet anezhi.

Ses villes sont changées en lieux désolés, en terre sèche et aride, une terre où plus personne n’habite, où ne passe plus aucun être humain. Jr 51, 43 : He c’hêrioù a zo deuet da vezañ un dachenn drastet, un douar krin, ur gouelec’h e-lec’h n’eus den o chom, e-lec’h na dremen ken mab ebet da Adam.

Dans Babylone je sévirai contre le dieu Bel, je ferai sortir de sa bouche ce qu’il avait englouti, et les nations cesseront d’affluer vers lui ; même le rempart de Babylone tombera. Jr 51, 44 : Kastiz a zegasin war Bel ha war Babilon, lakaat a rin da zislonkañ ar pezh en deus plaouiet ha ne zeredo mui war-zu ennañ ar broadoù, moger-dro Babilon a zo dija kouezhet !

Sortez du milieu d’elle, vous, mon peuple ; sauvez chacun votre vie, loin de l’ardente colère du Seigneur ! Jr 51, 45 : Deuit er-maez anezhi, a va fobl, pep hini da salvo e vuhez diouzh taerijenn kounnar an Aotrou !

Que votre cœur ne faiblisse pas, ne craignez pas la rumeur qui circule dans le pays : une année, celle-ci ; l’autre année, celle-là ; violence dans le pays, tyran contre tyran ! Jr 51, 46 : Arabat e wakafe ho kalon ! N’ho pet ket aon gant ar c’heloù a vez klevet e-barzh ar vro ; ur bloaz a vo e teuy ur c’heloù, hag er bloaz war-lerc’h keloù all : an drouknerzh a drec’h dre an douar, roue a ziskar roue !

C’est pourquoi, voici venir des jours où je sévirai contre les idoles de Babylone ; tout son pays rougira de honte et toutes ses victimes tomberont au milieu d’elle. Jr 51, 47 : Rak setu deizioù o tont ma kastizin idolennoù Babilon : he bro a-bezh a vo goloet a vezh hag hec’h holl lazhidi a gouezho en he c’hreiz.

Alors le ciel et la terre et tout ce qu’ils contiennent pousseront des cris de joie au sujet de Babylone, car, depuis le nord, viendront sur elle les dévastateurs – oracle du Seigneur. Jr 51, 48 : War Vabilon e youc’ho a levenez an Neñvoù, an douar ha kement a zo enno, rak eus an hanternoz ez erruo warni gwasterien - lavar an Aotrou -.

Ô victimes d’Israël, Babylone, elle aussi, doit tomber, comme Babylone a fait tomber des victimes sur toute la terre. Jr 51, 49 : Babilon a dle kouezhañ d’he zro evit lazhidi Israel, kenkoulz ha ma-z eo kouezhet dre zorn Babilon lazhidi eus an douar a-bezh.

Vous qui avez échappé à l’épée, allez, ne vous arrêtez pas. Là-bas, souvenez-vous du Seigneur, et que Jérusalem vous revienne en mémoire ! Jr 51, 50 : Tud tec’het diouzh he c’hleze, it, na chomit ket a-sav, a-ziabell ho pet soñj eus an Aotrou ha ra savo d’hoc’h eñvor Jeruzalem !

À entendre l’insulte, nous avons rougi de honte, et la confusion a couvert notre visage, quand des étrangers ont envahi les lieux saints de la maison du Seigneur. Jr 51, 51 : E-kreiz ar vezh edomp o klevout ar gunujenn, goloet e oa hon dremm gant an dismegañsoù, en deiz ma erruas tud estren a-enep lec’hioù santel Templ an Aotrou.

C’est pourquoi, voici venir des jours – oracle du Seigneur – où je sévirai contre les idoles de Babylone, et des victimes gémiront dans tout son pays. Jr 51, 52 : Gant-se, setu deizioù o tont - lavar an Aotrou -, ma kastizin hec’h idolennoù ha ma kunudo en he bro a-bezh an dud tizhet.

Même si Babylone montait jusqu’au ciel et rendait inaccessible sa haute forteresse, je ferais venir sur elle des dévastateurs – oracle du Seigneur. Jr 51, 53 : Ha pa savje Babilon ken uhel hag an neñv, pa lakje he c’hreñvlec’h dic’hallus da dizhout, war va urzh-me e teuio dezhi gwasterien - lavar an Aotrou -.

Clameur et cri depuis Babylone, grand désastre au pays des Chaldéens ! Jr 51, 54 : Selaouit ar c’harmadeg a zeu er-maez eus Babilon, ar pikol strakadeg eus bro ar Galdeiz !

Oui, le dévastateur arrive sur Babylone : les guerriers sont capturés, leurs arcs sont brisés, car le Seigneur est un Dieu qui rétribue, qui rend à chacun son dû. Jr 51, 55 : Rak ur gwaster a erru a-enep Babilon, e gadarnidi a zo kemeret, o gwaregoù torret. Rak un Doue a veñjañs eo an Aotrou : Rentañ a raio dezhi he c’hement-all.

J’enivrerai ses princes et ses sages, ses gouverneurs, ses préfets et ses guerriers : ils s’endormiront d’un sommeil éternel et ne se réveilleront pas – oracle du Roi qui a pour nom « Le Seigneur de l’univers ». Jr 51, 57 : Mezviñ 'rin he renerien hag he furien, he gouarnourien, he frefeded hag he c’hadarnidi, hag e chomint o kousket en ur c’housk peurbadus, hep mui ken dihuniñ - lavar ar Roue ez eo e anv Aotrou an armeoù ! -.

Ainsi parle le Seigneur de l’univers : Les remparts de Babylone, la spacieuse, seront complètement rasés, et ses portes monumentales, consumées par le feu. C’est ainsi que les peuples peinent pour le néant, et les nations, pour le feu : ils s’épuisent ! Jr 51, 58 : Evel-hen e komz Aotrou an armeoù : Mogerioù-tro Babilon, ar gêr ec’hon a vo rezet penn~da-benn hag he dorioù uhel a vo lakaet an tan enno. Evel-se e skuizh ar pobloù en aner hag e tispign ar broadoù o nerzh evit flamm.

Voici l’ordre que le prophète Jérémie donna à Seraya, fils de Nériya, fils de Mahséya, quand il partit pour Babylone avec Sédécias roi de Juda, alors que ce dernier était dans la quatrième année de son règne. Seraya était grand chambellan. Jr 51, 59 : Setu an urzh a roas Jeremias, ar profed, da Seraia, mab Neria, mab Maaseya, pa loc’has hemañ etrezek Babilon gant Sedekias, roue Youda, e-kerz e bevare bloavezh-ren. Seraia a oa karget eus ar pennadoù-hent.

Jérémie avait mis par écrit dans un seul livre tout le malheur qui allait venir sur Babylone : toutes les paroles contre Babylone écrites ci-dessus. Jr 51, 60 : Jeremias en devoa skrivet en ul levr an holl walleur a dlee c’hoarvezout gant Babilon : an holl diouganoù-se skrivet a-enep Babilon.

Jérémie dit à Seraya : « Dès que tu arriveras à Babylone, tu auras soin de lire toutes ces paroles. Jr 51, 61 : Ha Jeremias a lavaras da Seraia : "Pa vi erruet e Babilon, e kemeri preder da lenn an holl diouganoù.

Et tu diras : “C’est toi, Seigneur, qui as dit de ce lieu qu’il serait supprimé, de sorte qu’il n’y ait plus en lui d’habitants, ni homme ni bétail, et qu’il soit un lieu à jamais désolé.” Jr 51, 62 : Ha lavarout a ri : "Aotrou, te eo ac’h eus lavaret diwar-benn al lec’h-mañ e vefe diskaret, ken na vefe mui den o chom ennañ, na den na loen, met ma vefe da viken ur vantridigezh".

Dès que tu auras achevé la lecture de ce livre, tu lui attacheras une pierre et tu le jetteras au milieu de l’Euphrate. Jr 51, 63 : Ha p’az po echuet da lenn al levr-se, e stagi outañ ur maen hag e taoli anezhañ e-kreiz ar Perat ;

Et tu diras : “Ainsi sombrera Babylone. Elle ne se relèvera pas du malheur que je fais venir sur elle.” » Ils s’épuisent ! Jusqu’ici les paroles de Jérémie. Jr 51, 64 : ha lavarout a ri : "En doare-se eo ez aio Babilon d’ar strad ha ne adsavo ket ken eus ar gwalleur a lakaan da zont warni".