Levr kentañ ar Rouaned - Pennad 13
Pennad : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22
Pennad 13
Voici qu’un homme de Dieu vint de Juda à Béthel, par ordre du Seigneur. Jéroboam se tenait à l’autel et brûlait de l’encens. 1R 13, 1 : Ha setu un den-Doue o tont eus Youda, war urzh an Aotrou, da Vetel. Ha Jeroboam en em zalc’he ouzh an aoter, oc’h ezañsiñ.
L’homme interpella l’autel, par ordre du Seigneur, en ces termes : « Autel, autel, ainsi parle le Seigneur ! Voici : un fils va naître pour la Maison de David ; son nom sera Josias ; sur toi, il offrira en sacrifice les prêtres des lieux sacrés, qui, sur toi, brûlent de l’encens. On consumera sur toi des ossements humains. » 1R 13, 2 : Hag e huchas etrezek an aoter, war urzh an Aotrou, en ur lavarout : "Aoter ! Aoter ! evel-hen e lavar an Aotrou : Setu ma vo ganet ur mab e tiegezh David, Josias e anv, hag e vo aberzhet warnout beleien an uhellec’hioù, a ezañse warnout : eskern tud a vo dêvet warnout !"
Ce jour-là, il annonça qu’il y aurait un signe. Il dit : « Voici le signe montrant que le Seigneur a parlé : l’autel va se fendre et la cendre qui est dessus se répandra. » 1R 13, 3 : Hag e roas en deiz-se un arouez, en ur lavarout : "Setu ar brouenn e komz an Aotrou : An aoter a ya da faoutañ, hag e vo stlabezet al ludu a zo warni".
Dès que le roi entendit la parole que l’homme de Dieu avait proférée contre l’autel de Béthel, Jéroboam tendit la main de dessus l’autel, en disant : « Saisissez-le ! » Mais la main qu’il avait tendue contre l’homme sécha, et il ne pouvait plus la ramener à lui. 1R 13, 4 : Kerkent ha ma klevas ar roue komzoù an den-Doue, a huche war-du an aoter e Betel, ec’h astennas Jeroboam e zorn diwar an aoter en ur lavarout : "Krogit ennañ !" Met disec’hañ a reas e zorn, en devoa astennet war-du ennañ : ne c’helle ken e zistreiñ davetañ ;
L’autel se fendit, et la cendre se répandit de l’autel, conformément au signe qu’avait donné l’homme de Dieu par ordre du Seigneur. 1R 13, 5 : hag an aoter a faoutas, hag e voe skuilhet al ludu diwar an aoter, hervez an arouez en devoa roet an den-Doue war urzh an Aotrou.
Prenant alors la parole, le roi dit à l’homme de Dieu : « Apaise, je te prie, le visage du Seigneur ton Dieu ; intercède pour moi : que ma main revienne à moi ! » L’homme de Dieu apaisa le visage du Seigneur. La main du roi revint à lui et elle fut comme auparavant. 1R 13, 6 : Hag e respontas ar roue, o lavarout d’an den-Doue : "Asped, mar plij, dremm an Aotrou, da Zoue, ha ped evidon, ma tistroio va dorn davedon !" Hag ec’h aspedas an den-Doue dremm an Aotrou, hag e tistroas dorn ar roue davetañ, hag e voe evel a-raok.
Le roi s’adressa à l’homme de Dieu : « Viens avec moi à la maison pour te restaurer, et je t’offrirai un cadeau. » 1R 13, 7 : Hag e lavaras ar roue d’an den-Doue : "Deus ganin en ti, hag en em voueta, hag e roin dit ur prof".
L’homme de Dieu dit au roi : « Même si tu m’offrais la moitié de ta maison, je n’entrerais pas chez toi, je ne mangerais pas de pain et ne boirais pas d’eau en ce lieu. 1R 13, 8 : Met lavarout a reas an den-Doue d’ar roue : "Nag e rofes din un hanter eus da di, ned in ket du-se, ne zebrin ket boued, n’evin ket dour el lec’h-mañ.
Car il m’a été ordonné par la parole du Seigneur : Tu ne mangeras pas de pain, tu ne boiras pas d’eau, et tu ne retourneras pas par le chemin que tu as pris pour venir. » 1R 13, 9 : Kement-se a zo bet gourc’hemennet din dre urzh an Aotrou, en deus lavaret : Ne zebri ket, n’evi ket dour, ha ne zistroi ket dre an hent ma vezi deuet".
Il prit donc un autre chemin, et ne retourna pas par le chemin qu’il avait pris pour venir à Béthel. 1R 13, 10 : Hag ez eas dre un hent all, ne zistroas ket dre an hent ma oa deuet drezañ da Vetel.
Or à Béthel demeurait un vieux prophète. Ses fils vinrent lui raconter tout ce qu’avait fait l’homme de Dieu à Béthel ce jour-là ; tout ce qu’il avait dit au roi, ils le racontèrent à leur père. 1R 13, 11 : Ha bez’ e oa ur profed kozh o chom e Betel ; hag ez eas e vibien da gontañ dezhañ kement tra en devoa graet an den-Doue en deiz-se e Betel hag ar c’homzoù en devoa lavaret d’ar roue : kontañ a rejont se d’o zad.
Leur père leur demanda : « Quel chemin a-t-il pris ? » Ses fils lui montrèrent le chemin qu’avait pris l’homme de Dieu venu de Juda. 1R 13, 12 : Hag e lavaras dezho o zad : "Dre betore hent ez eo aet ?" Hag e tiskouezas e vibien dre betore hent e oa aet an den-Doue a oa deuet eus Youda.
Il dit à ses fils : « Sellez-moi un âne. » Ils lui sellèrent l’âne, et il monta dessus. 1R 13, 13 : Hag e lavaras d’e vibien : "Brid an azen". Ha pa voe bridet dezhañ an azen, hag eñ da c’haoliañ warnañ,
Il partit sur les traces de l’homme de Dieu et le trouva assis sous le térébinthe. Il lui dit : « Es-tu l’homme de Dieu venu de Juda ? » Il répondit : « C’est moi. » 1R 13, 14 : hag ez eas war-lerc’h an den-Doue, hag e gavout a reas azezet dindan un dervenn, hag e lavaras dezhañ : "Ha te eo an den-Doue a zo deuet eus Youda ?" Hag e lavaras : "Me eo".
Il lui dit alors : « Viens avec moi, dans ma maison, manger un morceau de pain. » 1R 13, 15 : Hag e lavaras dezhañ : "Deus ganin du-mañ da zebriñ bara".
Mais l’autre répondit : « Je ne puis ni retourner avec toi, ni t’accompagner ; je ne mangerai pas de pain et ne boirai pas d’eau avec toi en ce lieu. 1R 13, 16 : Hag e lavaras dezhañ : "N’hellan ket distreiñ ganit, na mont du-se ; ne zebrin ket bara, n’evin ket dour el lec’h-se,
Car il m’a été dit par ordre du Seigneur : Tu ne mangeras pas de pain, tu ne boiras pas d’eau là-bas, tu ne prendras pas au retour le chemin de l’aller. » 1R 13, 17 : rak lavaret ez eus bet din, dre urzh an Aotrou : Ne zebri ket bara, n’evi ket eno dour, ha pa zistroi, ned i ket dre an hent ma vezi deuet drezañ".
Le vieux prophète insista : « Je suis prophète, moi aussi, tout comme toi ! Un ange m’a parlé sur l’ordre du Seigneur. Il m’a dit : Ramène-le avec toi dans ta maison ; qu’il mange du pain et boive de l’eau. » Mais il lui mentait ! 1R 13, 18 : Met hemañ a lavaras dezhañ : "Me ivez a zo profed, eveldout. Hag un ael en deus komzet ouzhin, dre urzh an Aotrou, o lavarout : Degas hemañ ganit du-se, ma tebro bara ha ma evo dour". Gaou a lavare dezhañ.
L’homme de Dieu revint donc avec lui, mangea du pain dans sa maison et but de l’eau. 1R 13, 19 : Hag e tistroas gantañ, hag e tebras bara en e di hag ec’h evas dour.
Or, tandis qu’ils étaient à table, une parole du Seigneur fut adressée au prophète qui l’avait fait revenir. 1R 13, 20 : Hag edont azezet ouzh taol pa voe komz an Aotrou war ar profed en devoa e zegaset,
Il interpella l’homme de Dieu venu de Juda : « Ainsi parle le Seigneur : Puisque tu as bravé l’ordre du Seigneur, que tu n’as pas gardé le commandement du Seigneur ton Dieu, 1R 13, 21 : hag e huchas war an den-Doue a oa deuet eus Youda, en ur lavarout : "Evel-hen e komz an Aotrou : Peogwir ec’h eus disentet ouzh urzh an Aotrou, e-lec’h mirout an urzh en devoa kemennet dit an Aotrou, da Zoue,
et puisque tu es revenu, que tu as mangé du pain et bu de l’eau en ce lieu dont il t’avait dit : “N’y mange pas de pain et n’y bois pas d’eau”, ton cadavre n’entrera pas dans le tombeau de tes pères. » 1R 13, 22 : pa-z out addeuet hag e tebrez bara hag ec’h evez dour el lec’h em boa lavaret dit : Ne zebri ket bara ha n’evi ket dour... ned ay ket da gorf marv e bez da dadoù !"
Après qu’il eut mangé du pain et bu de l’eau, le vieux prophète sella son âne pour l’homme de Dieu qu’il avait fait revenir. 1R 13, 23 : Goude m’en devoa debret bara ha m’en devoa evet, e voe dibret dezhañ e azen d’ar profed a oa distroet.
Celui-ci partit. Un lion le rencontra en chemin et le tua. Son cadavre gisait sur le chemin ; l’âne se tenait à côté de lui, le lion se tenait aussi à côté du cadavre. 1R 13, 24 : Hag ez eas hag e kavas ul leon anezhañ war an hent, hag hemañ e lakaas d’ar marv : hag e gorf a voe stlapet war an hent ; an azen en em zalc’he en e gichen, hag al leon en em zalc’he e-kichen ar c’horf ivez.
Voici que des passants virent le cadavre qui gisait sur le chemin, et le lion qui se tenait à côté du cadavre. Ils allèrent en parler dans la ville où habitait le vieux prophète. 1R 13, 25 : Ha tud kêr, o tremen, a wele ar c’horf stlapet war an hent hag al leon en e sav e-kichen ar c’horf. Hag ez ejont da lavarout se er gêr ma oa ar profed kozh o chom enni.
Le prophète qui avait détourné l’homme de Dieu de son chemin apprit la nouvelle, et il dit : « C’est l’homme de Dieu qui a bravé l’ordre du Seigneur. Le Seigneur l’a livré au lion qui l’a broyé et l’a tué, conformément à la parole que le Seigneur lui avait dite. » 1R 13, 26 : Pa glevas se ar profed en devoa e zegaset diouzh e hent, e lavaras : "An den-Doue-mañ en deus disentet ouzh urzh an Aotrou : roet eo bet gant an Aotrou d’al leon en deus e zrailhet hag e lakaet d’ar marv hervez komz an Aotrou bet lavaret dezhañ".
Il dit à ses fils : « Sellez-moi un âne ». Ils le sellèrent. 1R 13, 27 : Hag e komzas ouzh e vibien, o lavarout : "Dibrit din an azen !" Hag e voe dibret ;
Il partit et trouva le cadavre gisant sur le chemin. L’âne et le lion se tenaient à côté du cadavre. Le lion n’avait pas dévoré le cadavre, ni rompu l’échine de l’âne. 1R 13, 28 : hag ez eas, hag e kavas ar c’horf stlapet war an hent, an azen hag al leon en o sav e-kichen ar c’horf ; n’en devoa ket debret al leon ar c’horf, na drailhet an azen.
Le prophète releva le cadavre de l’homme de Dieu, le disposa sur l’âne et le ramena. Le vieux prophète revint à la ville pour le pleurer et l’ensevelir. 1R 13, 29 : Hag e savas ar profed korf an den-Doue, hel lakaas war e azen, hag hen degasas ; hag ez eas ar profed kozh e kêr evit ober kañv hag e veziañ ;
Il déposa le cadavre dans son propre tombeau. Et on le pleura ainsi : « Hélas, mon frère ! » 1R 13, 30 : lakaat a reas e gorf en e vez, hag e reas kañv warnañ : "Allas ! va breur !"
Après l’avoir enseveli, il dit à ses fils : « Quand je mourrai, vous m’ensevelirez dans le tombeau où est enseveli l’homme de Dieu. À côté de ses os, vous déposerez mes os. 1R 13, 31 : Ha goude e veziadur, e komzas ouzh e vibien, o lavarout : "Pa varvin, va beziañ a reot er bez emañ an den-Doue beziet ennañ ; e-kichen e eskern e lakaiot va eskern ;
Car elle se réalisera, la parole qu’il a proférée par ordre du Seigneur contre l’autel de Béthel et contre tous les temples des lieux sacrés qui sont dans les villes de Samarie. » 1R 13, 32 : hag e c’hoarvezo an dra en devoa huchet, war urzh an Aotrou, a-enep an aoter a zo e Betel hag a-enep an holl diez uhellec’hioù a zo e kêrioù Samaria !"
Après ces événements, Jéroboam persévéra dans sa mauvaise conduite ; il continua d’instituer n’importe qui comme prêtres des lieux sacrés : il donnait l’investiture à tous ceux qui le désiraient, pour en faire des prêtres des lieux sacrés. 1R 13, 33 : Goude an darvoud-mañ, ne zistroas ket Jeroboam diwar e hent fall, hag ec’h adkrogas da zibab beleien a-douez tud ar werin evit an uhellec’hioù. An hini en deveze c’hoant, e veze karget e zorn, hag e veze beleg an uhellec’hioù.
Tout cela fit tomber dans le péché la maison de Jéroboam, entraîna sa ruine et provoqua sa disparition de la surface de la terre. 1R 13, 34 : An dra-se a oa pec’hed tiegezh Jeroboam, hag evit-se e voe rasket, distrujet diwar gorre an douar.
