Skip to content
Degemer » Bibl e brezhoneg » Testamant kozh » Levr kentañ ar Rouaned » Pennad 8

Levr kentañ ar Rouaned - Pennad 8

Levr : Levr kentañ ar Rouaned
Pennad : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22

Pennad 8



Salomon rassembla auprès de lui à Jérusalem les anciens d’Israël et tous les chefs des tribus, les chefs de famille des fils d’Israël, pour aller chercher l’arche de l’Alliance du Seigneur dans la Cité de David, c’est-à-dire à Sion. 1R 8, 1 : Neuze e vodas Salomon Henaourien Israel hag holl bennoù ar meuriadoù, priñsed tadel bugale Israel, davet ar roue Salomon e Jeruzalem, evit sevel Arc’h Emglev an Aotrou eus kêr David, da lavarout eo, eus a Sion.

Tous les hommes d’Israël se rassemblèrent auprès du roi Salomon au septième mois, durant la fête des Tentes. 1R 8, 2 : Hag en em vodas en-dro d’ar roue Salomon holl dud Israel, da loar Etanim, e-kerz ur gouel, d’ar seizhvet miz.

Quand tous les anciens d’Israël furent arrivés, les prêtres se chargèrent de l’Arche. 1R 8, 3 : Pa voe erruet holl Henaourien Israel, e tougas ar veleien an Arc’h.

Ils emportèrent l’arche du Seigneur et la tente de la Rencontre avec tous les objets sacrés qui s’y trouvaient ; ce sont les prêtres et les lévites qui les transportèrent. 1R 8, 4 : Hag e savjont Arc’h an Aotrou eus Teltenn an Emgav, hag holl listri ar Santual a oa en Deltenn. Hag o dougen a reas ar veleien hag al Levited.

Le roi Salomon et, avec lui, toute la communauté d’Israël qu’il avait convoquée auprès de lui devant l’Arche offrirent en sacrifice des moutons et des bœufs : il y en avait un si grand nombre qu’on ne pouvait ni le compter ni l’évaluer. 1R 8, 5 : Hag ar roue Salomon hag holl gumuniezh Israel a-gevret en-dro dezhañ dirak an Arc’h, a lidlazhas deñved hag ejened, kement ma ne oa tu ebet d’o c’hontañ, ken niverus e oant.

Puis les prêtres transportèrent l’Arche à sa place, dans la Chambre sainte que l’on appelle le Saint des saints, sous les ailes des kéroubim. 1R 8, 6 : Hag e tougas ar veleien Arc’h Emglev an Aotrou d’he lec’h, e Santual an Templ, d’ar Santel-santelañ, dindan eskell ar Geroubed,

Ceux-ci, en effet, étendaient leurs ailes au-dessus de l’emplacement de l’Arche : ils protégeaient l’Arche et ses barres. 1R 8, 7 : rak ar Geroubed a zisplege o eskell war al lec’h ma oa an Arc’h, hag e c’holoe ar Geroubed an Arc’h hag he barennoù, eus krec’h.

Les barres étaient si longues que l’on pouvait voir leurs extrémités depuis le sanctuaire, devant la Chambre sainte ; mais on ne les voyait pas de l’extérieur. Elles y sont encore à ce jour. 1R 8, 8 : Hir a-walc’h e oa ar barennoù evit gwelout pennoù ar barennoù er Santual, a-zirak ar Santual ; met n’o gweled ket eus er-maez ; emaint aze betek hiziv.

Dans l’Arche, il n’y avait rien, sinon les deux tables de pierre que Moïse y avait placées au mont Horeb, quand le Seigneur avait conclu alliance avec les fils d’Israël, à leur sortie du pays d’Égypte. 1R 8, 9 : Ne oa en Arc’h nemet an div daolenn vaen bet lakaet enni gant Moizez en Horeb, pa skoulmas an Aotrou Doue emglev gant pobl Israel, goude ma oant deuet er-maez eus an Egipt.

Quand les prêtres sortirent du sanctuaire, la nuée remplit la maison du Seigneur, 1R 8, 10 : Ha setu, pa zeuas er-maez ar veleien eus ar Santual, ar goabrenn a gargas Templ an Aotrou.

et, à cause d’elle, les prêtres durent interrompre le service divin : la gloire du Seigneur remplissait la maison du Seigneur ! 1R 8, 11 : Ne c’helle ket ar veleien chom da lidañ, en abeg d’ar goabrenn, rak leuniañ a rae Gloar an Aotrou Templ an Aotrou.

Alors Salomon s’écria : « Le Seigneur déclare demeurer dans la nuée obscure. 1R 8, 12 : Neuze e lavaras Salomon : "An Aotrou en deus divizet chom er goabrenn.

Et maintenant, je t’ai construit, Seigneur, une maison somptueuse, un lieu où tu habiteras éternellement. » 1R 8, 13 : Savet em eus un Ti-annez dit, ur chomadur evidout da viken".

Puis le roi se retourna et bénit toute l’assemblée d’Israël ; or toute l’assemblée d’Israël se tenait debout. 1R 8, 14 : Hag e troas ar roue e zremm, hag e vennigas holl gumuniezh Israel, holl vodadeg Israel en he sav,

Il dit : « Béni soit le Seigneur, le Dieu d’Israël ! De sa bouche, il a parlé à David mon père et, de sa main, il a accompli ce qu’il avait dit : 1R 8, 15 : en ur lavarout : "Benniget ra vo an Aotrou, Doue Israel, en deus komzet gant e c’henou ouzh David, va zad, ha gant e zorn sevenet ar pezh en devoa lavaret.

“Depuis le jour où j’ai fait sortir d’Égypte mon peuple Israël, je n’ai choisi aucune ville entre toutes les tribus d’Israël pour y construire une maison où serait mon nom. Mais j’ai choisi David pour qu’il soit le chef de mon peuple Israël.” 1R 8, 16 : Abaoe an deiz m’em eus tennet va fobl Israel eus an Egipt, n’em eus ket dibabet ur gêr a-douez holl veuriadoù Israel evit sevel un Ti e vefe va anv e-barzh, nemet dibabet em eus David da vezañ war va fobl Israel.

Or David, mon père, avait pris à cœur de construire une maison pour le nom du Seigneur, le Dieu d’Israël. 1R 8, 17 : Bez’ e oa e kalon David, va zad, sevel un Ti da anv an Aotrou, Doue Israel.

Mais le Seigneur a dit à David, mon père : “Tu as pris à cœur de construire une maison pour mon nom, et tu as bien fait de prendre cela à cœur. 1R 8, 18 : Met lavarout a reas an Aotrou da Zavid, va zad : Mennad da galon da sevel un Ti d’am anv, mat eo ar mennad kalonek-se :

Cependant, ce n’est pas toi qui construiras la maison, mais ton fils, issu de toi : c’est lui qui construira la maison pour mon nom.” 1R 8, 19 : Hogen n’eo ket te a savo an Ti-se, met da vab, deuet eus da lounezhi, eo a savo an Ti-se d’am anv.

Le Seigneur a réalisé la parole qu’il avait dite, et j’ai succédé à David, mon père, je me suis assis sur le trône d’Israël, comme l’avait dit le Seigneur, et j’ai construit la maison pour le nom du Seigneur, le Dieu d’Israël. 1R 8, 20 : Hag en deus sevenet an Aotrou ar gomz en devoa lavaret : savet on war-lerc’h David, va zad, em c’hoazez war dron Israel, evel m’en devoa lavaret an Aotrou. Hag em eus savet an Ti-mañ da anv an Aotrou, Doue Israel.

Là j’ai fixé un emplacement pour l’Arche où se trouve l’Alliance du Seigneur, l’Alliance qu’il a conclue avec nos pères lorsqu’il les fit sortir du pays d’Égypte. » 1R 8, 21 : Hag em eus lakaet ennañ ul lec’h evit an Arc’h, emañ e-barzh Emglev an Aotrou, an hini en devoa divizet gant hon tadoù pa dennas anezho eus bro Egipt".

Salomon se plaça devant l’autel du Seigneur, en face de toute l’assemblée d’Israël ; il étendit les mains vers le ciel 1R 8, 22 : Hag e oa Salomon en e sav dirak aoter an Aotrou, a-dal da holl gumuniezh Israel, hag ec’h astennas e zaouarn etrezek an neñv,

et fit cette prière : « Seigneur, Dieu d’Israël, il n’y a pas de Dieu comme toi, ni là-haut dans les cieux, ni sur la terre ici-bas ; car tu gardes ton Alliance et ta fidélité envers tes serviteurs, quand ils marchent devant toi de tout leur cœur. 1R 8, 23 : hag e lavaras : "Aotrou, Doue Israel, n’eus ket a Zoue heñvel ouzhit-te en Neñv, e krec’h, na war an douar, e-traoñ, hag a vir an Emglev e-keñver da servijerien hag a ziskouez trugarez dezho pa gerzhont dirazout gant o holl galon.

Tu as gardé pour ton serviteur David, mon père, ce que tu lui avais dit ; et ce que tu lui avais dit de ta bouche, aujourd’hui tu l’as accompli de ta main. 1R 8, 24 : Miret ac’h eus evit ho servijer David, va zad, ar pezh az poa prometet gant da c’henou hag ac’h eus gant da zorn sevenet hiziv.

Et maintenant, Seigneur, Dieu d’Israël, par égard pour ton serviteur David, mon père, garde la parole que tu lui avais dite : “Tes descendants qui siégeront sur le trône d’Israël ne seront pas écartés de ma présence, pourvu que tes fils veillent à suivre leur chemin en marchant devant moi, comme tu as marché devant moi.” 1R 8, 25 : Ha bremañ, Doue Israel, mir d’az servijer David, va zad, ar pezh az poa prometet dezhañ, o lavarout : Ne vo ket lamet da lignez dirazon, chom a ray war dron Israel, ma vir da vibien o hent ha ma kerzhont dirazon evel ma kerzhez dirazon.

Maintenant donc, Dieu d’Israël, que se vérifie la parole que tu as dite à ton serviteur David, mon père ! 1R 8, 26 : Ha bremañ, Doue Israel, ra c’hoarvezo ar bromesa az poa graet d’az servijer David, va zad !

Est-ce que, vraiment, Dieu habiterait sur la terre ? Les cieux et les hauteurs des cieux ne peuvent te contenir : encore moins cette Maison que j’ai bâtie ! 1R 8, 27 : Daoust hag evit gwir emañ Doue war an douar ? An Neñv hag an Neñvoù ne endalc’hont ket ac’hanout : seul-vui an Ti-mañ am eus savet !

Sois attentif à la prière et à la supplication de ton serviteur. Écoute, Seigneur mon Dieu, la prière et le cri qu’il lance aujourd’hui vers toi. 1R 8, 28 : Met o Aotrou, va Doue, laka evezh ouzh pedenn da servijer hag ouzh e c’houlenn ! Selaou ar griadenn hag ar bedenn a ra dit da servijer hiziv.

Que tes yeux soient ouverts nuit et jour sur cette Maison, sur ce lieu dont tu as dit : “C’est ici que sera mon nom.” Écoute donc la prière que ton serviteur fera en ce lieu. 1R 8, 29 : Ra vezo digor da zaoulagad war an Ti-mañ, noz-deiz, war al lec’h m’ac’h eus lavaret : "Eno e vo va anv !" Selaou eta ar bedenn a ra da servijer el lec’h-mañ.

Écoute la supplication de ton serviteur et de ton peuple Israël, lorsqu’ils prieront en ce lieu. Toi, dans les cieux où tu habites, écoute et pardonne. 1R 8, 30 : Ro o mennad d’az servijer ha d’az pobl Israel, pa vezint o pediñ el lec’h-mañ. Selaou anezho eus an Neñvoù, eus al lec’h m’emaout o chom. Selaou ha pardon !

Lorsqu’un homme aura péché contre son prochain et qu’on lui imposera un serment qui peut se retourner contre lui, s’il vient à prêter ce serment devant ton autel dans cette Maison, 1R 8, 31 : P’en devo manket un den e-keñver e nesañ ha pa vo rediet d’ober ul le, ha pa zeuio evit e le dirak an aoter en Ti-mañ,

toi, dans les cieux, écoute, agis et juge tes serviteurs. Déclare coupable le coupable : que sa conduite retombe sur sa tête ; déclare juste le juste : traite-le selon sa justice. 1R 8, 32 : e selaoui en Neñvoù, hag e ri barn da servijer, o kondaoniñ ar fallakr, en ur lakaat e hent war e benn, hag o reishaat an hini reizh en ur reiñ dezhañ hervez e reizhder.

Lorsque ton peuple Israël aura été battu devant l’ennemi, pour avoir péché contre toi, s’il revient à toi et célèbre ton nom, s’il prie et te supplie dans cette Maison, 1R 8, 33 : Pa vo bet pilet da bobl Israel gant hec’h enebour goude pec’hiñ ouzhit, hag pa zistroint davedout, en ur veuliñ da anv, en ur bediñ hag ouzh da aspediñ en Ti-mañ,

toi, dans les cieux, écoute, pardonne le péché de ton peuple Israël et fais-les revenir sur le sol que tu as donné à leurs pères. 1R 8, 34 : e selaoui en Neñvoù hag e pardoni pec’hed da bobl Israel, hag o distroi war an douar az poa roet d’o hendadoù.

Lorsque les cieux seront fermés et qu’il n’y aura pas de pluie, parce que les fils d’Israël auront péché contre toi, s’ils prient vers ce lieu et célèbrent ton nom, s’ils se détournent de leur péché, parce que tu les auras humiliés, 1R 8, 35 : Pa vo stouvet an Neñvoù ha na vo ken a c’hlav, dre m’o devo pec’het ouzhit, hag pa bedint el lec’h-mañ en ur veuliñ da anv, ha pa zistroint diouzh o fec’hed p’az pezo o foaniet,

toi, dans les cieux, écoute, pardonne le péché de tes serviteurs et de ton peuple Israël. Tu leur enseigneras le bon chemin par où ils doivent marcher, et tu accorderas la pluie à ta terre, celle que tu as donnée à ton peuple en héritage. 1R 8, 36 : e selaoui en Neñvoù, hag e pardoni pec’hed da servijerien ha da bobl Israel, o kelenn dezho an hent mat, ma kerzhint warnañ, hag e roi glav war da zouar, bet roet ganit d’az pobl en hêrezh.

Lorsqu’il y aura la famine dans le pays, lorsqu’il y aura la peste, la rouille et la nigelle du blé, les sauterelles et les criquets, lorsque son ennemi assiégera une ville dans le pays, en tout fléau, en toute maladie, 1R 8, 37 : Pa vo dienez er vro, pa vo bosenn, mergl, intr, karveged, pa vo skrilhed, pa ray seziz warni hec’h enebourien, er vro, ouzh he dorojoù, pa vo ur reuz pe ur c’hleñved bennak,

quel que soit le motif de la prière ou de la supplication émanant de tout homme ou de tout ton peuple Israël, dès l’instant où chacun reconnaît la plaie de son cœur et qu’il tend les mains vers cette Maison, 1R 8, 38 : ouzh kement pedenn, ouzh kement aspedenn a vo a-berzh ne vern petore den pe a-berzh da holl pobl Israel, oc’h anavezout reuz e galon hag oc’h astenn e balvoù etrezek al lec’h-mañ,

toi, dans les cieux où tu habites, écoute, pardonne et agis. Traite chacun selon toute sa conduite, puisque tu connais son cœur – toi seul, en effet, connais le cœur de tout homme –, 1R 8, 39 : e selaoui en Neñvoù, e-lec’h m’emaout o chom, hag e pardoni, hag e ri diouzh reiñ da bep hini hervez e holl hentoù, peogwir ez anavezez e galon, peogwir ez anavezez, ha Te hepken, kalon holl vibien Adam,

afin qu’ils te craignent, tous les jours qu’ils vivront devant toi sur le sol que tu as donné à nos pères. 42 On entendra parler de ton grand nom, de ta main forte et de ton bras étendu. 1R 8, 40 : evit ma toujint dit, keit ha ma vezint bev war c’horre an douar bet roet ganit d’hon hendadoù.

Si donc, à cause de ton nom, un étranger, qui n’est pas de ton peuple Israël, vient d’un pays lointain 1R 8, 41 : Ha zoken ouzh an estrañjour, ha n’eo ket eus da bobl Israel, met a zeuio a bell-vro abalamour d’az anv,

prier dans cette Maison, 1R 8, 42 : o vezañ m’en devo klevet komz eus da anv, eus da zorn galloudus hag eus da vrec’h nerzhus, pa zeuio d’az pediñ d’an ti-mañ,

toi, dans les cieux où tu habites, écoute-le. Exauce toutes les demandes de l’étranger. Ainsi, tous les peuples de la terre, comme ton peuple Israël, vont reconnaître ton nom et te craindre. Et ils sauront que ton nom est invoqué sur cette Maison que j’ai bâtie. 1R 8, 43 : selaou anezhañ eus lein an Neñvoù, el lec’h m’emaout o chom, ha ro e holl vennadoù d’an estrañjour-se, ma-z anavezo holl bobloù an douar da anv, ha ma toujint dit evel ma ra da bobl Israel, hag e vo gouezet e vez pedet da anv en Templ-mañ bet savet ganin."

Lorsque ton peuple partira en guerre contre ses ennemis, dans la direction où tu l’auras envoyé, et qu’il priera le Seigneur, tourné vers la Ville que tu as choisie et vers la Maison que j’ai bâtie pour ton nom, 1R 8, 44 : Pa yelo da bobl d’ar brezel a-enep d’hec’h enebour dre an hent ma vint kaset ganit, ha pa bedint an Aotrou etrezek ar gêr ac’h eus dibabet hag an Ti am eus savet d’az anv,

toi, dans les cieux, écoute leur prière et leur supplication, et rends-leur justice. 1R 8, 45 : e selaoui en Neñvoù o fedenn hag o aspedenn, hag e roi dezho o gwir.

Lorsqu’ils pécheront contre toi – car il n’est pas d’être humain qui ne commette quelque péché – et que tu seras irrité contre eux, alors tu les livreras à la merci de leurs ennemis, et leurs vainqueurs les emmèneront captifs dans un pays ennemi, lointain ou proche. 1R 8, 46 : Pa bec’hint ouzhit, - rak n’eus den ha na bec’h ket – ha pa vi kounnaret outo, ha p’o lakai dirak an enebour, ha pa vezint kaset, prizonidi, da vro an enebour, pell pe dost,

Si, au pays où ils auront été emmenés captifs, ils rentrent en eux-mêmes, s’ils se repentent, s’ils élèvent vers toi leur supplication dans le pays de ceux qui les ont faits prisonniers, en disant : “Nous avons péché, nous avons commis une faute, nous avons fait ce qui est mal” ; 1R 8, 47 : ha pa zistroint en o c’halon, er vro ma vezint prizonidi, ha pa adkrogint d’az aspediñ, er vro ma vezint prizonidi, o lavarout : Pec’het hon eus, manket hon eus, bet omp fallakr,

s’ils reviennent à toi de tout leur cœur et de toute leur âme, au pays de leurs ennemis qui les auront emmenés captifs, et s’ils prient vers toi, tournés vers le pays que tu as donné à leurs pères, vers la Ville que tu as choisie et vers la Maison que j’ai bâtie pour ton nom, 1R 8, 48 : ma tistroont ouzhit a holl galon, a holl ene, e bro o enebourien, ha ma aspedont war-du ar vro az poa roet d’o zadoù, etrezek ar gêr az poa dibabet hag an Ti am eus savet d’az anv,

toi, dans les cieux où tu habites, écoute leur prière et leur supplication, et rends-leur justice. 1R 8, 49 : e selaoui en Neñvoù, e-lec’h m’emaout o chom, o fedenn, o aspedenn, hag e roi o gwir dezho ;

Pardonne à ton peuple qui a péché contre toi, toutes les rebellions dont il s’est rendu coupable envers toi ; fais-le prendre en pitié par ses vainqueurs, que ceux-ci les prennent en pitié. 1R 8, 50 : hag e pardoni d’az pobl, o devo pec’het ouzhit, o holl vankoù o devoa bet ez keñver, hag e lakai da drueziñ outo o bac’herien, hag o devo truez outo,

Parce qu’ils sont ton peuple et ton héritage, eux que tu as fait sortir d’Égypte, de cette fournaise à fondre le fer, 1R 8, 51 : rak da bobl ha da hêrezh ez int, az poa tennet eus an Egipt, a-greiz ar forn-houarn.

tes yeux sont ouverts à la supplication de ton serviteur et à la supplication de ton peuple Israël, et tu les écoutes toutes les fois qu’ils crient vers toi. 1R 8, 52 : Hag e vo da zaoulagad digor ouzh aspedenn da servijer hag ouzh aspedenn da bobl Israel, o selaou outo a-grenn, pa vezint ouzh da pediñ ;

Car c’est toi qui les as séparés de tous les peuples de la terre, pour qu’ils deviennent ton héritage, comme tu l’as dit par l’intermédiaire de Moïse ton serviteur, quand tu as fait sortir d’Égypte nos pères, Seigneur notre Dieu. » 1R 8, 53 : rak Te eo ac’h eus o dibabet evidout da hêrezh a-douez holl bobloù an douar, evel m’az poa lavaret dre Voizez, da servijer, p’az poa tennet hon hendadoù eus an Egipt, Aotrou Doue".

Quand Salomon eut achevé d’adresser au Seigneur toute cette prière et toute cette supplication, il se releva de devant l’autel du Seigneur, là où il s’était incliné et, les mains tendues vers le ciel, 1R 8, 54 : Ha p’en devoe echuet Salomon da ober d’an Aotrou an holl bedennoù hag aspedennoù-mañ, e savas a-zirak aoter an Aotrou, stouet ma oa war e zaoulin hag e balvoù astennet etrezek an Neñvoù.

il se tint debout et bénit toute l’assemblée d’Israël d’une voix forte, en disant : 1R 8, 55 : Hag en e sav, e vennigas holl gumuniezh Israel, a vouezh uhel, o lavarout :

« Béni soit le Seigneur ! Comme il l’avait dit, il a donné à son peuple Israël le pays de son repos ; aucune des promesses qu’il avait faites par l’intermédiaire de son serviteur Moïse n’est restée sans effet. 1R 8, 56 : Benniget ra vezo an Aotrou Doue, en deus roet diskuizh d’e bobl Israel, hervez kement en devoa prometet. N’eo ket kouezhet hini ebet eus e holl bromesaoù mat en devoa lavaret dre Voizez, e servijer.

Que le Seigneur notre Dieu soit avec nous, comme il a été avec nos pères, qu’il ne nous abandonne pas, qu’il ne nous rejette pas ! 1R 8, 57 : Ra vezo an Aotrou, hon Doue, ganeomp, evel ma-z eo bet gant hon Tadoù, hep hon dilezel, hep hon disteurel.

Qu’il incline nos cœurs vers lui, pour que nous suivions tous ses chemins et que nous gardions les commandements, les décrets et les ordonnances qu’il a donnés à nos pères. 1R 8, 58 : Met plijet gantañ treiñ hor c’halonoù war-du ennañ, deomp da vont gant e holl hentoù, ha da virout e c’hourc’hemennoù, e Lezennoù hag e urzhioù bet merket gantañ d’hon Tadoù.

Ces supplications que j’ai prononcées devant le Seigneur notre Dieu, qu’elles lui restent présentes jour et nuit, afin qu’il rende justice à moi son serviteur et à son peuple Israël, jour après jour. 1R 8, 59 : Ra vezo ar c’homzoù-mañ, - am eus lavaret oc’h aspediñ dirak an Aotrou - tost d’an Aotrou, hon Doue, deiz-ha-noz, en doare ma roio o gwir d’e servijer ha d’e bobl Israel, a zeiz da zeiz,

Tous les peuples de la terre sauront alors que c’est le Seigneur qui est Dieu, il n’y en a pas d’autre. 1R 8, 60 : evit ma ouio holl bobloù an douar ez eo an Aotrou eo a zo Doue, ha n’eus, hini all ebet, nemetañ."

Alors, en observant ses décrets et en gardant ses commandements, votre cœur sera tout entier au Seigneur notre Dieu, comme aujourd’hui. » 1R 8, 61 : Hag e vo ho kalon a-bezh d’an Aotrou, hon Doue, evit heuliañ e Lezennoù ha mirout e c’hourc’hemennoù".

Le roi et tout Israël avec lui offraient des sacrifices devant le Seigneur. 1R 8, 62 : Hag ar roue, hag Israel a-bezh gantañ, a reas aberzhoù dirak an Aotrou.

Salomon offrit en sacrifice vingt-deux mille bœufs et cent vingt mille moutons, sacrifice de paix qu’il offrait au Seigneur. C’est ainsi que le roi et tous les fils d’Israël firent la dédicace de la maison du Seigneur. 1R 8, 63 : Hag e reas Salomon peoc’h-aberzhoù, o lidlazhañ d’an Aotrou ejened, daou vil warn-ugent, ha deñved, kant ugent mil. Hag e voe graet dedi Templ an Aotrou gant ar roue ha gant holl vibien Israel.

Ce jour-là, le roi consacra le milieu de la cour qui était devant la maison du Seigneur. C’est là, en effet, qu’il offrit l’holocauste, l’offrande de céréales et les graisses des sacrifices de paix, car l’autel de bronze qui était devant le Seigneur était trop petit pour contenir l’holocauste, l’offrande de céréales et les graisses des sacrifices de paix. 1R 8, 64 : En deiz-se e voe santelaet gant ar roue kreiz ar porzh dirak Templ an Aotrou, o kinnig ennañ holokostoù, profadennoù ha lardoù peoc’h-aberzhoù, rak an aoter arem, dirak an Aotrou, a oa re vihan evit enderc’hel an holokostoù, ar profadennoù ha lardoù ar peoc’h-aberzhoù.

En ce temps-là, Salomon – et tout Israël avec lui – célébra la fête des Tentes : ce fut un grand rassemblement, depuis l’Entrée-de-Hamath jusqu’au Torrent d’Égypte, en présence du Seigneur notre Dieu, durant sept jours. 1R 8, 65 : Hag e reas Salomon, d’ar mare-se, ur gouel, - hag Israel a-bezh gantañ, ur vodadeg vras, adal antre Emat betek froud an Egipt -, dirak an Aotrou, hon Doue, seizh deiz-pad ha seizh deiz, pevarzek devezh !

Le huitième jour, il renvoya le peuple. Les gens bénirent le roi et s’en allèrent à leurs tentes, joyeux et le cœur content pour tout le bien que le Seigneur avait accordé à David, son serviteur, et à Israël, son peuple. 1R 8, 66 : D’an eizhvet deiz, e tigouvias an dud : o bennigañ a reas ar roue, hag ez ejont d’o zinelloù, laouen ha brav o c’halon, ken brav m’en devoa graet an Aotrou e-keñver David, e servijer, hag e-keñver Israel, e bobl.