Skip to content
Degemer » Bibl e brezhoneg » Testamant kozh » Levr Ezekiel » Pennad 10

Levr Ezekiel - Pennad 10

Levr : Levr Ezekiel
Pennad : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | 32 | 33 | 34 | 35 | 36 | 37 | 38 | 39 | 40 | 41 | 42 | 43 | 44 | 45 | 46 | 47 | 48

Pennad 10



J’ai vu : sur le firmament qui était au-dessus de la tête des Kéroubim, on voyait, apparaissant sur eux, comme une pierre de saphir dont la forme ressemblait à celle d’un trône. Ez 10, 1 : Sellout a raen ha setu war ar blaenenn a oa a-us da benn ar Geroubed e oa evel ur maen-safir hag evel stumm un tron en em ziskoueze a-us dezho.

Le Seigneur dit à l’homme vêtu de lin : « Entre par les espaces du cercle sous le Kéroub ; prends à pleines mains des braises ardentes par les espaces entre les Kéroubim, et répands-les sur la ville. » L’homme y entra sous mes yeux. Ez 10, 2 : Ha lavarout a reas d’an den gwisket gant lien-lin : "Kae e-barzh etre rodoù ar c’harr, dindan ar Geroubed, leugn da zaouarn gant ar glaou bev a zo etre ar Geroubed ha steuñv anezho war gêr". Mont a reas e-barzh, dindan va daoulagad.

Les Kéroubim se tenaient à droite de la Maison lorsque l’homme entra, et la nuée remplissait la cour intérieure. Ez 10, 3 : Ar Geroubed a oa en tu dehou d’an ti pa-z eas an den e-barzh, ha leuniañ a rae ar goabrenn al leurenn-diabarzh.

La gloire du Seigneur s’éleva de dessus le Kéroub vers le seuil de la Maison ; la Maison fut remplie de la nuée tandis que la cour était remplie par l’éclat de la gloire du Seigneur. Ez 10, 4 : Dibradañ a reas klod an Aotrou eus a-us ar Geroubed etrezek treuzoù an Ti, ha leuniet e voe an Ti gant ar goabrenn tra ma oa leun al leurenn gant sked gloar an Aotrou.

Le bruit des ailes des Kéroubim s’entendait jusque dans la cour extérieure, comme la voix du Dieu-Puissant lorsqu’il parle. Ez 10, 5 : Trouz eskell ar Geroubed a gleved betek el leurenn diavaez, evel mouezh El-Shaddai pa gomz.

Quand il ordonna à l’homme vêtu de lin : « Prends du feu par les espaces du cercle, par les espaces entre les Kéroubim », l’homme y entra, il se tint près de la roue. Ez 10, 6 : Ha neuze, p’en devoe roet an urzh-se d’an den gwisket gant lien-lin : "Kemer tan eus etre ar rodoù, eus etre ar Geroubed", hemañ a yeas e-barzh, hag en em lakaas e-kichen ar rod.

Le Kéroub étendit la main, par les espaces entre les Kéroubim, vers le feu qui est dans les espaces entre les Kéroubim ; il en préleva et le mit dans la main de l’homme vêtu de lin. Celui-ci le saisit et sortit. Ez 10, 7 : Ar C’heroub a astennas e zorn da gemer eus an tan etre ar Geroubed, hen kas a reas gantañ, hel lakaat etre daouarn an den gwisket gant lien-lin, hag hemañ o vezañ en kemeret a yeas er-maez.

Alors apparut sous les ailes des Kéroubim comme une main humaine. Ez 10, 8 : Neuze en em ziskouezas e-touez ar Geroubed doare un dorn-den dindan o eskell.

J’ai vu : quatre roues près des Kéroubim, une roue près de chaque Kéroub. Les roues scintillaient comme une pierre de chrysolithe. Ez 10, 9 : Sellout a ris ha setu ma oa peder rod e-kichen ar Geroubed, ur rod e-kichen pep Keroub, ha doare ar rodoù a oa evel strinkelladur maen-aour.

Toutes les quatre paraissaient avoir même forme ; elles étaient comme imbriquées l’une dans l’autre. Ez 10, 10 : Evit ar pezh a sell o neuz, o devoa o feder an hevelep stumm, evel pa vije ur rod e-kreiz ur rod all.

Quand ils avançaient, ils allaient dans les quatre directions. Ils avançaient sans s’écarter, car ils avançaient du côté où était dirigée la tête. Ils avançaient sans s’écarter. Ez 10, 11 : Pa-z aent war-raok, eo hervez o fevar zu ez aent war-raok ; na droent ket da vont war-raok ; rak etrezek al lec’h ma fell d’ar penn mont ez aent d’e heul, hep en em dreiñ en ur vont war-raok.

Tout leur corps, leur dos, leurs mains, leurs ailes, ainsi que les roues, étaient remplis de scintillements, autour des quatre roues. Ez 10, 12 : Hag o c’horf, o c’hein, o daouarn, o eskell evel ar rodoù a oa leun a lagadoù tro-war-dro.

À ces roues fut donné le nom de Galgal (c’est-à-dire : cercle) ; je l’ai entendu. Ez 10, 13 : Evit o rodoù d’o fevar e voe roet dezho, din da glevout, an anv a "galgal".

Ils avaient chacun quatre faces : la première était une face de Kéroub ; la deuxième, une face d’homme ; la troisième, une face de lion ; la quatrième, une face d’aigle. Ez 10, 14 : Peder dremm en devoa pep-unan : an hini gentañ a oa un dremm-kole, an eil un dremm-den, an trede un dremm-leon, ar pevare un dremm-ere.

Les Kéroubim s’élevèrent – c’était le Vivant que j’avais vu près du fleuve Kebar. Ez 10, 15 : Ar Geroubed en em c’horreas - an hevelep boud a oa hag am boa gwelet e-kichen ar stêr Kebar.

Quand les Kéroubim avançaient, les roues avançaient à côté d’eux ; quand les Kéroubim déployaient leurs ailes pour s’élever de terre, les roues ne s’écartaient pas mais demeuraient à côté d’eux. Ez 10, 16 : Pa-z ae war-raok ar Geroubed ez ae war-raok ivez ar rodoù en o c’hichen, ha pa save ar Geroubed o eskell evit dibradañ diouzh an douar, n’en em zistroe ket ar rodoù kennebeut all diouzh o c’hichen.

Quand ils s’arrêtaient, elles s’arrêtaient ; quand ils s’élevaient, elles s’élevaient avec eux : l’esprit du Vivant était en elles ! Ez 10, 17 : Pa-z arsavent ec’h arsavent, pa c’horreent, e c’horreent ganto, rak spered an Hini bev a oa enno.

La gloire du Seigneur quitta le seuil de la Maison et s’arrêta au-dessus des Kéroubim. Ez 10, 18 : Klod an Aotrou a yeas er-maez eus a-us da dreuzoù an ti hag a chomas a-sav war ar Geroubed.

Ceux-ci déployèrent leurs ailes ; je les vis partir en s’élevant de terre, et les roues avec eux. Ils s’arrêtèrent à l’entrée de la porte orientale de la Maison du Seigneur ; la gloire du Dieu d’Israël était au-dessus d’eux. Ez 10, 19 : Ar Geroubed, o sevel o eskell, a c’horreas diouzh an douar dindan va daoulagad evit mont kuit, hag ar rodoù war-un-dro ganto. Arsaviñ a rejont ouzh dor sav-heol ti an Aotrou, ha gloar Doue Israel a oa warno a-us dezho.

C’étaient les Vivants que j’avais vus au-dessous du Dieu d’Israël, près du fleuve Kebar, et je reconnus que c’étaient des Kéroubim. Ez 10, 20 : Hemañ a oa ar boud am boa gwelet dindan Doue Israel e-kichen ar stêr vras Kebar, hag anavezout a ris e oa ar Geroubed.

Chacun avait quatre faces et quatre ailes, et une forme de mains humaines sous ses ailes. Ez 10, 21 : Peder dremm en devoa pep unan, peder askell en devoa pep unan, ha doare un dorn-den dindan o eskell.

Leurs faces étaient semblables aux faces que j’avais vues près du fleuve Kebar ; tel était leur aspect. Chacun allait droit devant lui. Ez 10, 22 : Evit stumm o dremmoù, e oa an dremmoù am boa gwelet war ribl ar stêr vras Kebar. Mont a rae pep unan war-eeun, rag-enep dezhañ.