Aller au contenu
Accueil » Bible en breton » Ancien Testament en breton » Livre de Job » Chapitre 17

Livre de Job - Chapitre 17

Levr : Levr Job
Chapitre : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | 32 | 33 | 34 | 35 | 36 | 37 | 38 | 39 | 40 | 41 | 42

Chapitre 17



Mon souffle s’épuise, mes jours s’éteignent ; pour moi le cimetière ! Jb 17, 1 : Va alan a ya da get, va deizioù a voug, evidon ar vered !

Ne suis-je pas objet de raillerie, l’œil tenu éveillé par leurs provocations ? Jb 17, 2 : Hag-eñ n’on ket danvez a c’hoapaerezh ? Hag-eñ n’eo ket er c’hwervoni emañ va lagad o tremen an noz ?

Dépose donc ma caution près de toi : qui d’autre accepterait un gage de ma main ? Jb 17, 3 : A ! Ez kichen eta poz arc’hant va c’hred ! Rak piv anezho a vennfe tonkañ em dorn ?

Puisque tu as fermé leur cœur à la raison, tu ne vas pas les faire triompher ! Jb 17, 4 : Serret ac’h eus o c’halon d’ar boellegezh ; setu perak ne lezi ket an trec’h ganto :

“Tel homme invite ses amis à un partage, alors que se consument les yeux de ses enfants.” Jb 17, 5 : An neb a zinac’h e vignoned pa-z eus da lodennañ, hennezh e chomo da langisañ daoulagad e vugale.

Voilà le proverbe que les gens m’appliquent, je suis celui à qui l’on crache au visage. Jb 17, 6 : Graet ac’h eus ac’hanon ur vojenn evit an dud, un den a skoper krañch en e fas ;

De chagrin mon œil s’éteint, tous mes membres sont comme l’ombre. Jb 17, 7 : gwanaet eo va daoulagad gant ar glac’har, ha va izili a steuz evel ur skeud.

Les hommes droits en sont stupéfaits et l’innocent contre l’impie s’indigne. Jb 17, 8 : Gant se e chom mantret an dud reizh, an den dinamm a vez droug ennañ ouzh ar fallakr.

Cependant le juste tient ferme son chemin, et celui qui a les mains pures redouble d’efforts. Jb 17, 9 : An den just koulskoude a zalc’h gant e hent, hag an den ’zo naet e zaouarn a oar doublañ e galonegezh.

Quant à vous, revenez tous, venez donc ! Je ne trouverai aucun sage parmi vous. Jb 17, 10 : C’hwi-holl avat, deuit en-dro, deuit eta ! Ne gavin ket unan fur en ho touez.

Mes jours ont passé, brisés sont mes plans, les désirs de mon cœur. Jb 17, 11 : Tremenet eo va deizioù, bruzunet eo va mennadoù, ar c’hoantoù-se hag he devoa aozet va c’halon.

On veut faire de la nuit le jour ; face aux ténèbres, on prétend que la lumière est proche. Jb 17, 12 : An noz evidon ’zo kemmet en deiz, hag ar sklêrijenn evidon a zo tost da vezañ teñvalijenn.

Si je dois espérer le séjour des morts comme demeure, étendre dans les ténèbres ma couche, Jb 17, 13 : Petra c’hoazh esperout ? An Ifern eo va zi ! En teñvalderioù em eus sterniet va gwele.

appeler la fosse “mon père”, la vermine “ma mère et ma sœur”, Jb 17, 14 : Kriet em eus d’ar bez : Te eo va zad ! Va mamm ha va c’hoar ! D’ar preñvedenned.

où donc est mon espoir ? mon espérance, qui l’entrevoit ? Jb 17, 15 : Pelec’h eta e vije va goanag ? Ha va eurvad, piv a wel anezhañ ?

Elle descendra jusqu’au fond du séjour des morts, quand ensemble nous enfoncerons dans la poussière. » Jb 17, 16 : Diskenn a ran pazennoù an Ifern, daoust ha diskuizh a vo din war ar poultr ?