Aller au contenu
Accueil » Bible en breton » Ancien Testament en breton » Livre de Job » Chapitre 32

Livre de Job - Chapitre 32

Levr : Levr Job
Chapitre : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | 32 | 33 | 34 | 35 | 36 | 37 | 38 | 39 | 40 | 41 | 42

Chapitre 32



Ces trois hommes cessèrent de répondre à Job, puisqu’il était juste à ses propres yeux. Jb 32, 1 : An tri den-mañ a baouezas da respont da Job o vezañ ma seblante reizh d’o daoulagad.

Alors s’enflamma la colère d’Élihou, fils de Barakéel, le Bouzite, du clan de Ram. Envers Job s’enflamma sa colère, parce qu’il prétendait avoir raison contre Dieu. Jb 32, 2 : Neuze en em entanas kounnar Elihou, mab Barakeel, eus Bouz, eus tiegezh Ram. A-enep Job e flammas e gounnar, dre m’en em lakae reizh dirak Doue.

Sa colère s’enflamma envers ses trois amis parce que ceux-ci n’avaient pas trouvé de réponse pour donner tort à Job. Jb 32, 3 : Hag a-enep e dri mignon e flammas e gounnar o vezañ n’o devoa ket kavet ur respont, ha m’o devoa neuze kondaonet Doue.

Élihou avait attendu pour s’adresser à Job, parce qu’ils étaient plus âgés que lui. Jb 32, 4 : Keit ha m’o devoa komzet ouzh Job en devoa gortozet Elihou dre ma oant koshoc’h egetañ.

Mais quand Élihou vit que ces trois hommes n’avaient plus de réponse à la bouche, sa colère s’enflamma. Jb 32, 5 : Hogen pa welas Elihou n’o devoa an tri den-se respont ebet ken en o genoù e flammas e gounnar.

Élihou, fils de Barakéel, le Bouzite, prit la parole et dit : « Je suis jeune, moi, et vous êtes des anciens. C’est pourquoi, intimidé, je craignais de vous manifester mon savoir. Jb 32, 6 : Elihou, mab Barakeel, eus Bouz, en em lakas da gomz hag a lavaras : Yaouank ez on c’hoazh, ha c’hwi karget a vloavezhioù, setu perak em eus bet aon, abaf evel ma-z on, da ziskleriañ deoc’h va skiantegezh.

Je me disais : “Il faut que l’âge parle et que le nombre des années fasse connaître la sagesse !” Jb 32, 7 : Lavarout a raen ouzhin va-unan : An oad a gomzo, niver bras ar bloavezhioù a lakay ar furnez da anaout !

En réalité, c’est l’esprit dans l’homme, le souffle du Puissant, qui le rend intelligent. Jb 32, 8 : Evit gwir, eo ar spered en un den, alan an Hollc’halloudeg, a ro dezhañ skiantegezh ;

Les plus âgés ne sont pas les plus sages, ce ne sont pas les vieillards qui discernent le droit. Jb 32, 9 : n’eo ket ar re oadetañ a vefe ar re furañ, nag ar re gozh a zezvarnfe petra ’zo reizh.

C’est pourquoi je dis : “Écoute-moi, je veux, moi aussi, manifester mon savoir.” Jb 32, 10 : Setu perak e lavaran : Va selaouit ’ta, ma tiskouezin va skiantegezh, me ivez !

Voici : je comptais sur vos paroles, je prêtais l’oreille à vos raisonnements, tandis que vous cherchiez des mots. Jb 32, 11 : Setu ma ’m eus gortozet ho lavaroù ha taolet pled ouzh hoc’h arguzennoù : tra ma oac’h o klask gerioù,

Sur vous je fixais mon attention, et voici que nul n’a réfuté Job, aucun de vous n’a répondu à ses déclarations. Jb 32, 12 : em eus staget ouzhoc’h va evezh, ha setu n’eus bet den barrek da enebiñ ouzh Job, hini ebet o respont d’e gomzoù.

N’allez pas dire : “Nous avons trouvé la sagesse : Dieu seul le confondra, non un homme.” Jb 32, 13 : Na lavarit ket eta : kavet hon eus ar furnez, Doue eo an hini hor c’helenn, n’eo ket un den !

Ce n’est pas contre moi qu’il alignait les mots et ce n’est pas avec vos paroles que je lui répliquerai. Jb 32, 14 : Gant se n’eo ket gerioù evel ho re a zibunin-me, n’eo ket gant komzoù evel ho re e klaskin eilgeriañ.

Stupéfaits, ils n’ont plus répondu, les mots leur ont manqué ! Jb 32, 15 : Mantret int bremañ, ne respontont ket ken ; ar gerioù a ra diouer dezho.

Vais-je attendre, puisqu’ils ne parlent pas, se sont arrêtés et ne répondent plus ? Jb 32, 16 : Gortozet em eus... Hogen peogwir ne gomzont ket ken, peogwir o deus paouezet, hep respont pelloc’h,

Je répondrai, pour ma part, moi aussi ; je manifesterai, moi aussi, mon savoir. Jb 32, 17 : e respontin me ivez eus va ferzh, displegañ a rin va deskamant, me ivez.

Car je suis rempli de paroles, un souffle intérieur me contraint. Jb 32, 18 : Rak leun on a c’herioù, bountet on gant ur c’hwezh em diabarzh.

C’est en moi comme un vin sous pression, comme dans des outres neuves qui vont éclater. Jb 32, 19 : Ya, va diabarzh a zo evel ur gwin hep digor dezhañ, a laka da darzhañ ar seier-lêr nevez.

Parler me soulagera, j’ouvrirai les lèvres et je répondrai ! Jb 32, 20 : Me a fell din komz evit bezañ disammet, digeriñ a rin va muzelloù ; respont a fell din !

Je ne prendrai le parti d’aucun, et je ne flatterai personne. Jb 32, 21 : O ! N’en em stagin ket ouzh ur gostezenn bennak, na ne ziskouezin lubanerezh da zen ebet,

Je ne sais pas flatter : en un rien de temps, mon Créateur m’emporterait. Jb 32, 22 : rak n’ouzon ket ober stad eus an dud ; a-hent-all, e berr amzer, e vefen diskrapet kuit gant va C’hrouer.