Aller au contenu
Accueil » Bible en breton » Ancien Testament en breton » Livre de Job » Chapitre 24

Livre de Job - Chapitre 24

Levr : Levr Job
Chapitre : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | 32 | 33 | 34 | 35 | 36 | 37 | 38 | 39 | 40 | 41 | 42

Chapitre 24



Puisque les occasions favorables ne sont pas cachées au Puissant, pourquoi ses fidèles ne le voient-ils pas intervenir ? Jb 24, 1 : Perak e seblant ar pezh a dremen bezañ kuzh d’an Hollc’halloudeg ? Perak ar re a anavez anezhañ ne welont ket e zeizioù ?

Les méchants repoussent les bornes, ils conduisent au pâturage des troupeaux volés, Jb 24, 2 : Tud fallakr a ziblas ar bonnoù, skrapañ a reont tropell ha mesaer ;

ils emmènent l’âne des orphelins, ils prennent en gage le bœuf de la veuve, Jb 24, 3 : kas a reont ganto azen an emzivaded hag e kemeront e kred ejen an intañvez.

ils écartent du chemin les nécessiteux. Les malheureux du pays doivent se terrer ensemble. Jb 24, 4 : Bountañ a reont kuit ar reuzeudien a-ziwar o hent, holl dud geizh ar vro a rank en em guzhat.

Tels les ânes sauvages du désert, ils sortent pour leur ouvrage en quête de nourriture ; le pain pour leurs petits, c’est la steppe. Jb 24, 5 : Evel onagred ar gouelec’h, e klaskont war ar maez peadra de zebriñ, rak goude labourat betek an noz, n’o deus ket a-walc’h a vara evit o bugale.

Dans les champs, ils coupent du fourrage, et ils grappillent la vigne du méchant. Jb 24, 6 : Er parkeier e rankont eostañ e-pad an noz ha vendemiñ da noz gwini an den fallakr.

La nuit, ils la passent nus, faute de vêtements, sans couverture dans le froid. Jb 24, 7 : Tremen a reont an noz en noazh, hep dilhad, hep pallenn ebet a-enep ar yenien.

Trempés par la pluie des montagnes, privés d’abri, ils se blottissent contre le rocher. Jb 24, 8 : Gant glav ar menezioù e vezont trempet ha dre faot a c’houdor e souchont ouzh ur roc’h.

On arrache l’orphelin du sein de sa mère et on réclame des gages au pauvre. Jb 24, 9 : Diskrapañ a reont an emzivad diouzh ar vronn hag e kemeront da arrez magadenn ar paour.

Ils s’en vont nus, faute de vêtements ; affamés, ils doivent porter des gerbes ; Jb 24, 10 : Bale a reont noazh-dibourc’h, hep gwiskamant ha naon o devez, goude ma vezont o tougen malanoù.

dans les enclos des autres, ils extraient de l’huile ; ils foulent aux pressoirs, alors qu’ils sont assoiffés. Jb 24, 11 : Etre daou vaen-milin e waskont an eoul, moustrañ a reont ar pentonioù, met sec’hed o deus.

Dans la ville, les gens se lamentent ; les blessés, dans un souffle, appellent à l’aide ; mais Dieu ne prête pas attention à la prière ! Jb 24, 12 : Emaint oc’h hirvoudiñ dindan o gwall-labour, ene ar re c’hloazet a gri forzh da gaout sikour... Hogen Doue ne selaou ket o fedenn.

Quant aux méchants, ils se rebellent contre la lumière, ils n’en reconnaissent pas les chemins et n’en fréquentent pas les sentiers. Jb 24, 13 : Ha setu reoù all disuj d’ar sklêrijenn, tud ha n’anavezont ket hec’h hentoù, na bleustront ket he gwenodennoù.

Le meurtrier se lève au point du jour, il assassine le pauvre et l’indigent, et, la nuit, il se fait voleur. Jb 24, 14 : N’eo ket deuet c’hoazh an deiz m’eo savet ar muntrer, da vont da lazhañ ar paour, ar reuzeudig. E-pad an noz e troidell al laer,

Un autre, dans l’obscurité, force les maisons qu'il avait repérées le jour. L’œil de l’adultère guette le crépuscule ; « Personne ne me verra », dit-il, et il se met un masque sur le visage. Jb 24, 15 : Toullañ a ra en deñvalijenn an tiez, en devoa merket e-pad an deiz. Evel-se ivez selloù an avoultrer a c’hortoz ar serr-noz : "Lagad ebet, emezañ, evit va gwelout !" Hag e laka ur mouch war e zremm.

Aucun d'entre eux ne connaît la lumière. Jb 24, 16 : Hini ebet anezho n’anavez ar sklerijenn.

Car pour eux tous, l’ombre de mort est clair matin, accoutumés qu’ils sont aux terreurs de cette ombre. Jb 24, 17 : Ar beure evito a zo teñvalijenn, ken kustum ma-z int da spontoù an noz.

Ils sont emportés à la surface des eaux, leur part est maudite dans le pays, ils ne prennent plus le chemin des vignes. Jb 24, 18 : gwall-skañv eo hennezh war-c’horre an dour hag ar re-se eo milliget o domani e-barzh ar vro ; n’eo ket war-zu o gwinieg en em drofe ar flastrer-rezin.

Comme la chaleur et l’aridité absorbent l’eau des neiges, le séjour des morts engloutit les pécheurs. Jb 24, 19 : Sec’hor ha tommder a gas kuit dourioù an erc’h, evel-se skrap ar Sheol ar pec’her.

Le sein maternel les oublie, la vermine fait d’eux ses délices, personne ne garde leur souvenir. La perfidie est brisée comme un arbre. Jb 24, 20 : An askre hag he deus e furmet a ankounac’ha anezhañ, n’eus ket soñj ken eus e anv ; evel koad e vo torret an drougiezh.

Ils maltraitent la femme stérile, parce qu’elle ne donne pas d’enfant ; ils ne veillent pas au bien-être de la veuve. Jb 24, 21 : Hennezh a wallgase ar vaouez c’haonac’h ha divugel ha ne ziskoueze mad ebet ouzh an intañvez ;

Dieu, par sa force, fait durer les puissants, mais quand il se dresse pour juger, l’homme n’est plus sûr de vivre. Jb 24, 22 : hogen an Hini a ziframm gant nerzh ar c’halloudeien, a sav, hag hennezh n’en deus ken da gontañ war ar vuhez.

S’il leur accorde la confiance pour appui, il garde pourtant les yeux sur leur conduite : Jb 24, 23 : E lezel a rae d’en em harpañ war e surentez, hogen e zaoulagad-eñ a veze o spiañ e hentoù ;

élevés pour un temps, ils ne sont plus ; rabaissés, ils sont moissonnés comme tous les hommes et se fanent comme la tête d’un épi. Jb 24, 24 : bet uhel un nebeudig, n’emañ ket ken, kouezhet eo evel ar gaolenn-wenn a zastumer, evel ur penn-ed setu ma-z eo bet falzet.

N’en est-il pas ainsi ? Qui me démentira ? Qui réduira mes paroles à néant ? » Jb 24, 25 : Mard emañ kont evel-se, piv am dislavaro ? Ra zegaso va c’homzoù da netra !