Skip to content
Degemer » Bibl e brezhoneg » Testamant kozh » Levr kentañ an Danevelloù » Pennad 12

Levr kentañ an Danevelloù - Pennad 12

Levr : Levr kentañ an Danevelloù
Pennad : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29

Pennad 12



Voici ceux qui rejoignirent David à Ciklag, alors qu’il devait encore se tenir loin de Saül, fils de Qish. C’étaient des guerriers, des combattants d’élite. 1Ch 12, 1 : Ar re-mañ eo a zeuas da gaout David da Siklag ; c’hoazh e oa dalc’het a-zirak Saoul, mab Kis. Hag ar re-mañ a oa e-touez ar gadourien, skoazellerien en emgann,

Ils étaient armés d’un arc, se servaient de la main droite comme de la main gauche, pour lancer des pierres et des flèches avec l’arc. Parmi les frères de Saül de Benjamin, il y avait : 1Ch 12, 2 : embregerien wareg dehouidi ha kleizidi, gant mein ha gant biroù, dre wareg, eus breudeur Saoul, ar Benjaminiad

à leur tête, Ahièzer, puis Yoash, qui étaient les fils de Shemaa de Guibéa ; Yeziël et Pèleth, qui étaient les fils d’Azmaweth ; Beraka et Jéhu d’Anatoth, 1Ch 12, 3 : ar penn, Ahiezer, ha Joas, mibien Samaa, eus Gabaa ; ha Jaziel, ha Pelet, mibien Azmavet, ha Baracha, ha Jehou, eus Anatot ;

Yishmaya de Gabaon, guerrier parmi les Trente et chef des Trente ; 1Ch 12, 4 : ha Jesmaias, eus Gabaon, kadarn e-touez an Tregont ha war an Tregont ;

Jérémie, Yahaziël, Yohanane et Yozabad de Guedéra ; 1Ch 12, 5 : ha Jeremia, ha Jahaziel, ha Johanan, ha Jozabad, eus Gedera ;

Èlouzaï, Yerimoth, Béalya, Shemaryahou, Shefatyahou de Harouf, 1Ch 12, 6 : hag Elouzai, ha Yarmout, ha Baalia, ha Samaria, ha Safatia, eus Harouf ;

Elcana, Yishiyahou, Azarel, Yoèzer, Yashobéam, les Coréites, 1Ch 12, 7 : Elkana, ha Jesia, hag Azareel, ha Joezer, ha Jesbaam, eus Koreiz ;

Yoéla, Zebadya, qui étaient les fils de Yeroham de Guedor. 1Ch 12, 8 : ha Joela, ha Zabadia, mibien Jeroham, eus Gedor.

Des gens de Gad firent sécession pour rejoindre David sur son rocher fortifié dans le désert. C’étaient de vaillants guerriers, des hommes d’armes exercés au combat, sachant manier le bouclier et la lance. Ils ressemblaient à des lions, et ils étaient aussi rapides que des gazelles sur les montagnes. 1Ch 12, 9 : Ha Gadiz en em zisrannas, da gaout David er c’hreñvlec’h, er gouelec’h, kadourien gadarn, tud a vrezel evit an emgann, barrek gant skoed ha speg, ha dremmoù leon o dremmoù, hag evel gazeled war ar menezioù evit o herrder.

Ézer était le chef, Abdias le deuxième, Èliab le troisième, 1Ch 12, 10 : Ezer a oa ar penn, Abdias an eil hag Eliab an trede ;

Mishmanna le quatrième, Jérémie le cinquième, 1Ch 12, 11 : Masmana ar pevare, Jeremia ar pempvet ;

Attaï le sixième, Èliël le septième, 1Ch 12, 12 : Ettei ar c’hwec’hvet, Eliel ar seizhvet ;

Yohanane le huitième, Èlzabad le neuvième, 1Ch 12, 13 : Johanan an eizhvet ; Elzebad an navet ;

Jérémie le dixième, Makbannaï le onzième. 1Ch 12, 14 : Yeremia an dekvet, Machbanai an unnekvet.

Tels étaient, parmi les fils de Gad, les chefs de l’armée ; le plus petit en valait cent, le plus grand en valait mille. 1Ch 12, 15 : Ar re-se, eus mibien Gad, a oa pennoù-lu : unan a dalveze kant, an hini bihanañ, hag an hini brasañ, mil.

Ce sont eux qui passèrent le Jourdain, au premier mois, alors qu’il déborde partout sur ses rives, et ils mirent en fuite tous les habitants des vallées, tant à l’orient qu’à l’occident. 1Ch 12, 16 : Ar re-se eo a dreuzas ar Jordan d’ar miz kentañ, pa oa leun war e holl ribloù ; hag e lakjont da dec’hout holl dud an draonienn, eus ar reter hag eus ar c’hornog.

Quelques-uns des fils de Benjamin et de Juda s’en vinrent aussi trouver David sur son rocher fortifié. 1Ch 12, 17 : Hag ez eas tud eus mibien Benjamin hag eus Youda, betek ar c’hreñvlec’h da gaout David.

David sortit au-devant d’eux, prit la parole et leur dit : « Si c’est pour la paix que vous venez à moi, afin de m’aider, je serai de tout cœur avec vous. Mais si c’est pour me tromper au profit de mes adversaires alors qu’il n’y a aucune violence en mes mains, que le Dieu de nos pères le voie, et qu’il juge ! » 1Ch 12, 18 : Hag ez eas er-maez David war-arbenn dezho, hag e komzas, o lavarout dezho : "Mard eo evit ar peoc’h e teuit davedon, evit va skoazellañ, e vin ganeoc’h a galon unvan ; ha mard eo evit va zrubardiñ d’am enebourien, pa n’eus ket a feulster em daouarn, ra welo Doue hon tadoù ha ra varno !"

L’esprit revêtit alors Amasaï, chef des Trente : « Nous sommes à toi, David, avec toi, fils de Jessé ! Paix, oui, paix à toi, et paix à celui qui t’aide, car ton Dieu t’a aidé. » David les accueillit et les plaça parmi les chefs de la troupe. 1Ch 12, 19 : Hag ar Spered a wiskas Amasai, penn an Tregont : "Dit, David ha ganit, mab Jese ! Peoc’h, peoc’h dit, ha peoc’h d’az skoazellerien, rak da skoazellet en deus Doue !" Hag o degemeras David, hag o lakaas e-touez ar pennoù-strollad.

Quelques-uns de Manassé se rallièrent à David, alors que celui-ci venait avec les Philistins combattre Saül. Mais ils n’eurent pas à les aider, car les princes des Philistins, s’étant consultés, renvoyèrent David. Ils disaient : « David irait se rallier à son maître Saül au prix de nos têtes ! » 1Ch 12, 20 : Eus tud Manase e kevredas darn gant David pa zeue gant ar Filistiz a-enep Saoul, d’ober brezel ; met ne roas ket dezho skoazell, rak goude kuzuliañ hen kasas kuit satraped ar Filistiz en ur lavarout : "Diwar-goust hor pennoù en em gevredfe gant e vestr Saoul".

Lorsque David partit pour Ciklag, quelques-uns de Manassé se rallièrent à lui : Adnah, Yozabad, Yediaël, Mikaël, Yozabad, Élihou et Cilletaï, chefs des milliers de Manassé. 1Ch 12, 21 : Pa oa o vont da Siklag, en em gevredas gantañ, eus Manase : Ednas, ha Jozabad, ha Jedihel, ha Mic’hael, ha Jozabad, hag Elihou, ha Seletai, pennoù-miliadoù e Manase.

Ils furent une aide pour David à la tête de la troupe, car ils étaient tous de vaillants guerriers ; ils devinrent officiers dans l’armée. 1Ch 12, 22 : Ar re-se a roas skoazell da Zavid e penn ar strollad, rak kadourien gadarn e oant holl, hag e teujont da vezañ pennoù-lu.

Jour après jour, en effet, on venait auprès de David pour l’aider, si bien que son camp devint immense comme un camp de Dieu. 1Ch 12, 23 : A zeiz da zeiz e teued gant David evit e skoazellañ, ken e voe ur c’hamp bras evel ur c’hamp Doue.

Voici le dénombrement des groupes d’hommes équipés pour l’armée, qui rejoignirent David à Hébron afin de lui transférer la royauté de Saül, selon l’ordre du Seigneur. 1Ch 12, 24 : Ha sed amañ niveradeg pennoù ar re harnezet evit ar brezel hag a oa deuet gant David da Hebron evit distreiñ rouantelezh Saoul warnañ, hervez urzh an Aotrou :

Fils de Juda portant le bouclier et la lance : 6 800 guerriers équipés pour l’armée. 1Ch 12, 25 : Mibien Youda o tougen skoed ha speg ; c’hwec’h mil eizh kant, harnezet evit al lu.

Parmi les fils de Siméon : 7 100 vaillants guerriers. 1Ch 12, 26 : Eus mibien Simeon : kadourien gadarn evit al lu seizh mil kant.

Parmi les fils de Lévi : 4 600 hommes, 1Ch 12, 27 : Eus mibien Levi ; pevar mil c’hwec’h kant,

ainsi que Joad, commandant aux gens d’Aaron, accompagné de 3 700 hommes ; 1Ch 12, 28 : da Joiada, pennrener Aaroniz, ha gantañ tri mil seizh kant ;

il y avait aussi le jeune Sadoc, vaillant guerrier, et 22 officiers de la maison de son père. 1Ch 12, 29 : ha Sadok, yaouank met kadour kadarn, hag e diegezh tadel, penngadourien, daou warn-ugent.

Parmi les fils de Benjamin, les frères de Saül : 3 000 hommes ; la plupart d’entre eux étaient jusque-là au service de la maison de Saül. 1Ch 12, 30 : Hag eus mibien Benjamin, breudeur Saoul, tri mil, ha betek neuze e oa bet an darn-vuiañ anezho gwarded eus gward ti Saoul.

Parmi les fils d’Éphraïm : 20 800 vaillants guerriers, hommes de renom dans leur famille. 1Ch 12, 31 : Hag eus mibien Efraim : ugent mil eizh kant, kadourien gadarn, tud vrudet o ziez tadel.

De la demi-tribu de Manassé : 18 000 hommes désignés par leurs noms pour aller faire roi David. 1Ch 12, 32 : Hag eus hanter meuriad Manase : triwec’h mil, merket o anvioù evit mont d’ober roue David.

Parmi les fils d’Issakar, capables de discerner les moments où Israël devait agir et comment le faire : 200 chefs, ayant tous leurs frères sous leurs ordres. 1Ch 12, 33 : Hag eus mibien Isac’har, gouest da verzout an amzerioù, da c’houzout petra a rafe Israel ; o fennoù, daou c’hant, hag o holl vreudeur dindan o urzh.

Parmi les gens de Zabulon : 50 000 hommes aptes à rejoindre l’armée, prêts pour le combat, avec tout leur matériel de combat, et résolus à prêter main-forte d’un cœur sans partage. 1Ch 12, 34 : Eus Zaboulon, da vont d’al lu war renk a vrezel gant an holl armoù brezel : hanter-kant mil, o terc’hel o renk a galon frank.

Parmi les gens de Nephtali : 1 000 officiers, et avec eux 37 000 hommes portant le bouclier et la lance. 1Ch 12, 35 : Hag eus Neftali, penngadourien : mil, ha ganto, gant skoed ha goaf : seizh mil ha tregont.

Parmi les gens de Dane : 28 600 hommes prêts pour le combat. 1Ch 12, 36 : Hag eus Dan, gouest d’an emgann : eizh mil warn-ugent c’hwec’h kant.

Parmi les gens d’Asher : 40 000 hommes aptes à rejoindre l’armée pour se préparer au combat. 1Ch 12, 37 : Hag eus Aser, da vont d’al lu evit ober brezel : daou-ugent mil.

De Transjordanie : 120 000 hommes de Roubène, de Gad, de la demi-tribu de Manassé, avec tout le matériel d’une armée au combat. 1Ch 12, 38 : Hag eus an tu-hont d’ar Jordan, eus Rubeniz ha Gadiz hag eus hanter meuriad Manase, gant an holl armoù brezel : kant ugent mil.

Tous ceux-là étaient des hommes de guerre, préparés à se ranger en bataille ; d’un cœur unanime, ils se rendirent à Hébron pour faire David roi sur tout Israël. Et de même tout le reste d’Israël n’avait qu’un seul cœur pour faire David roi. 1Ch 12, 39 : An holl re-se, tud a vrezel, o terc’hel o renkoù a galon frank, a yeas da Hebron evit ober roue David, war Israel a-bezh, hag ivez holl nemorant Israel a galon unvan, evit ober ur roue gant David.

Ils passèrent là trois jours avec David à manger et à boire, car leurs frères avaient tout apprêté pour eux. 1Ch 12, 40 : Hag e voent eno gant David tri deiz, o tebriñ hag oc’h evañ ar pezh o devoa aozet evito o breudeur.

De plus, les gens de la région, jusqu’à Issakar, Zabulon et Nephtali, faisaient parvenir des vivres, sur des ânes, des chameaux, des mulets et des bœufs. Il y avait comme provisions de la farine, des gâteaux de figues et des gâteaux de raisins secs, du vin et de l’huile, ainsi que du gros et du petit bétail en quantité, car c’était grande joie en Israël. 1Ch 12, 41 : Hag ivez o amezeien, betek Isac’har ha Zaboulon ha Neftali, a gasas boued war ezen ha war gañvaled ha war vuled ha war ejened, ar boued-mañ : bleud, fiez, rezin, gwin, eoul, saout ha deñved e-leizh, rak levenez e oa en Israel.