Aller au contenu
Accueil » Bible en breton » Ancien Testament en breton » Deuxième livre des Chroniques » Chapitre 20

Deuxième livre des Chroniques - Chapitre 20

Levr : Eil levr an Danevelloù
Chapitre : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | 32 | 33 | 34 | 35 | 36

Chapitre 20



À quelque temps de là, les fils de Moab et les fils d’Ammone, et avec eux des Méounites, vinrent faire la guerre à Josaphat. 2Ch 20, 1 : Ha goude-se e teuas mibien Voab ha mibien Amon, ha ganto Maoniz, a-enep Josafat da vrezeliñ.

On vint en informer Josaphat : « Une grande multitude s’avance contre toi, venant d’au-delà de la Mer, du pays d’Édom ; elle est déjà à Haceçone-Tamar, c’est-à-dire Enn-Guèdi. » 2Ch 20, 2 : Hag e teujod da reiñ keloù da Josafat, o lavarout : "Dont a ra warnout un engroeziad bras eus tra-mor, eus Edom : emaint e Asasontamar, pe Engadi".

Josaphat prit peur et décida de consulter le Seigneur ; puis il proclama un jeûne pour tout Juda. 2Ch 20, 3 : Hag en devoe aon ; hag e lakaas Josafat e zremm da glask an Aotrou, hag ec’h embannas ur yun war Youda a-bezh.

Les gens de Juda se rassemblèrent pour chercher secours auprès du Seigneur ; c’est de toutes les villes de Juda que l’on vint chercher le Seigneur. 2Ch 20, 4 : Hag en em vodas Youda evit goulennata an Aotrou : eus holl gêrioù Youda e teued d’en em erbediñ ouzh an Aotrou.

Alors Josaphat se tint debout au milieu de l’assemblée de Juda, à Jérusalem, dans la Maison du Seigneur, devant le nouveau parvis. 2Ch 20, 5 : Hag en em zalc’has Josafat e bodadeg Youda e Jeruzalem, e Templ an Aotrou, dirak ar porzh nevez,

Il dit : « Seigneur, Dieu de nos pères, n’es-tu pas le Dieu qui est au ciel ? N’est-ce pas toi qui domines sur tous les royaumes des nations ? Dans ta main, force et puissance ; nul ne peut tenir devant toi. 2Ch 20, 6 : hag e lavaras : "Aotrou, Doue hon tadoù, ha n’eo ket Te a zo Doue an Neñvoù ha mestr war holl rouantelezhioù ar broadoù ? Hag ez torn emañ an nerzh hag ar galloud, ha den ouzhit n’eo evit derc’hel.

N’est-ce pas toi, ô notre Dieu, qui, face à ton peuple Israël, as dépossédé les habitants de ce pays, et l’as donné pour toujours à la descendance d’Abraham ton ami ? 2Ch 20, 7 : Ha n’eo ket Te, hon Doue, en deus diberc’hennet annezidi ar vro-mañ dirak da bobl Israel, hag he roet da ouenn Abraham, da vignon, evit bepred ?

Là ils se sont établis et ils ont construit un sanctuaire pour ton nom. Ils disaient : 2Ch 20, 8 : Ha chomet enni o deus savet dit, e-barzh, ur santual evit da Anv, en ur lavarout :

“Si un malheur tombe sur nous, épée, châtiment, peste ou famine, nous nous tiendrons devant cette Maison et devant toi, puisque ton nom est dans cette Maison. Nous crierons vers toi du fond de notre détresse ; toi, tu entendras et tu sauveras.” 2Ch 20, 9 : Mar deu warnomp ur gwalleur, kleze, kastiz, bosenn pe naonegezh, en em zalc’himp dirak an Ti-mañ ha dirazout, rak da Anv a zo en Ti-mañ ; garmiñ a raimp etrezek ennout hag e vi hor salver.

Maintenant, voici les fils d’Ammone, de Moab et de la montagne de Séïr, chez qui tu n’as pas laissé entrer les fils d’Israël lorsqu’ils venaient du pays d’Égypte : ils se sont écartés d’eux sans les anéantir ! 2Ch 20, 10 : Ha bremañ, setu mibien Amon, Moab ha menez Seir, - ha n’az poa ket aotreet Israel da vont dre o zouez, pa oa o tont eus bro an Egipt, met distroet e oa a-ziwarno hep o distrujañ, -

Les voici qui nous récompensent en venant nous chasser de ton héritage, dont tu nous as fait hériter. 2Ch 20, 11 : ac’hanta, emaint ouzh hor paeañ o tont d’hon argas diouzh da zomaniezh az poa graet deomp perc’hennañ.

Ô notre Dieu, ne rendras-tu pas contre eux un jugement ? Car nous sommes sans force en face de cette foule immense qui marche contre nous. Nous ne savons que faire, mais nos yeux se tournent vers toi. » 2Ch 20, 12 : Hon Doue, daoust ha ne ri ket justis ganto ? Rak n’hon eus ket nerzh dirak an engroeziad bras-se a zo o tont warnomp, ha n’ouzomp ket petra ober. Met warnout emañ hon daoulagad".

Tous les gens de Juda se tenaient debout devant le Seigneur, et même leurs petits enfants, leurs femmes et leurs fils. 2Ch 20, 13 : Hag holl dud Youda en em zalc’he dirak an Aotrou, gant o bugale, o gwragez hag o mibien.

Il y avait là Yahaziel, fils de Zacharie, fils de Benaya, fils de Yehiel, fils de Mattanya ; il était lévite, du groupe des fils d’Asaf. L’Esprit du Seigneur fut sur lui, au milieu de l’assemblée. 2Ch 20, 14 : Ha Jahaziel, mab Zakaria, mab Banaias, mab Jehiel, mab Mattanias, al Leviad, eus mibien Azaf, a voe warnañ spered an Aotrou, e-kreiz ar vodadeg.

Yahaziel s’écria : « Soyez attentifs, vous tous de Juda et habitants de Jérusalem, et toi, roi Josaphat ! Ainsi vous parle le Seigneur : Ne craignez pas, ne vous effrayez pas devant cette foule immense ; car ce combat n’est pas le vôtre, mais celui de Dieu. 2Ch 20, 15 : Hag e lavaras : "Selaouit, c’hwi-holl, Youda hag annezidi Jeruzalem hag ar roue Josafat ! Evel-hen e komz an Aotrou ouzhoc’h : Bezit dizaon, dispont dirak an engroeziad bras-se, rak n’eo ket deoc’h ar brezel met da Zoue.

Demain, descendez vers eux ; voici qu’ils arrivent par la montée de Ciç ; vous les trouverez à l’extrémité du ravin près du désert de Yerouël. 2Ch 20, 16 : Arc’hoazh e tiskennot a-enep dezho, hag e vezint o krapañ dre c’hrav ar Vleunienn, hag o c’havout a reot e lost ar ganienn a zo dirak gouelec’h Jerouel.

Mais là, vous n’aurez pas à combattre ; restez sur place et prenez position ; vous verrez comment le Seigneur va vous sauver. Juda et Jérusalem, ne craignez pas, ne vous effrayez pas : demain, sortez à leur rencontre, le Seigneur sera avec vous. » 2Ch 20, 17 : N’ho pezo ket da stourm a-enep dezho eno ; en em zalc’hit eno hag e welot silvidigezh an Aotrou en ho keñver ; Youda ha Jeruzalem, bezit dizaon ha dispont ! Arc’hoazh, kit war-arbenn dezho, hag an Aotrou a vezo ganeoc’h !"

Josaphat se mit à genoux, face contre terre. Tous les gens de Juda et les habitants de Jérusalem tombèrent devant la face du Seigneur et se prosternèrent devant lui. 2Ch 20, 18 : Hag e stouas Josafat, e zremm d’an douar hag holl dud Youda hag annezidi Jeruzalem a gouezhas dirak an Aotrou evit azeuliñ an Aotrou.

Les lévites appartenant aux fils des Qehatites et aux fils des Coréites se levèrent pour louer à pleine voix le Seigneur, Dieu d’Israël. 2Ch 20, 19 : Hag e savas al Levited, eus mibien ar Gaatiz, hag eus mibien ar Goreiz evit meuliñ an Aotrou, Doue Israel, a vouezh uhel ha kreñv.

De grand matin, ils se levèrent et partirent pour le désert de Teqoa. À leur départ, Josaphat, debout, s’écria : « Écoutez-moi, gens de Juda et habitants de Jérusalem. Ayez confiance dans le Seigneur votre Dieu, et vous tiendrez ; ayez confiance en ses prophètes, et vous réussirez. » 2Ch 20, 20 : Ha beure-mat, ez ejont da ouelec’h Tekoa. Ha tra ma oant oc’h ermaeziañ, e talc’he Josafat da lavarout : "Va selaouit, Youda hag annezidi Jeruzalem ! Kredit en Aotrou, ho Toue, hag e viot kreñv ! Kredit en e brofeded, hag e reot berzh !"

Après avoir pris conseil du peuple, il mit en place des hommes qui chantaient le Seigneur et louaient la splendeur de sa sainteté. Précédant la troupe, ils disaient : « Rendez grâce au Seigneur, éternel est son amour ! » 2Ch 20, 21 : Hag e kemeras kuzul digant ar bobl hag e lakaas kanerien an Aotrou evit e veuliñ, gant gwiskamantoù sakr, ha kerzhout dirak ar vrezelourien, en ur lavarout : "Kanmeulit an Aotrou, rak da viken e pad e drugarez !"

Au moment où ils entonnaient l’acclamation et la louange, le Seigneur tendit une embuscade aux fils d’Ammone, de Moab et de la montagne de Séïr, qui marchaient contre Juda. Ceux-ci furent battus. 2Ch 20, 22 : D’an ampoent ma krogent da youc’hal ha da veuliñ, e lakaas an Aotrou antelloù dirak mibien Amon, Moab ha menez Seir a oa o tont war Youda, hag e voe pilet ar re-se.

Les fils d’Ammone et de Moab se dressèrent contre les habitants de la montagne de Séïr pour les vouer à l’anathème et les anéantir. Puis, lorsqu’ils en eurent fini avec les habitants de Séïr, ils s’entraînèrent les uns les autres à se détruire. 2Ch 20, 23 : Hag en em lakaas mibien Amon ha Moab a-enep annezidi menez Seir evit o distrujañ hag o feurechuiñ. Ha p’o devoe echu ganto, gant annezidi Seir, e rojont dorn an eil d’egile evit en em zispenn kenetrezo.

Les gens de Juda parvinrent au promontoire d’où l’on a vue sur le désert, et ils se tournèrent vers la foule : elle n’était plus que cadavres gisant à terre, et pas un survivant ! 2Ch 20, 24 : Ha Youda, aet da eveshaat ouzh ar gouelec’h, a sellas ouzh an engroeziad : ne oa nemet korfoù marv kouezhet d’an douar, ha ne oa den saveteet.

Josaphat vint avec son peuple piller leur butin ; ils trouvèrent du bétail en quantité, des biens, des vêtements, et des objets précieux. Ils en ramassèrent plus qu’ils ne pouvaient porter. Il leur fallut trois jours pour piller le butin, car il était considérable. 2Ch 20, 25 : Hag ez eas Josafat hag e dud da breizhañ o dibourc’hioù ; hag e kavjont eno kalz a vadoù : korfoù marv gant kinkladurioù brav a zilament evito, ken n’hallent ket o dougen ; hag e voent tri devezh oc’h ober preizhadeg, kement ha ma oa.

Le quatrième jour, ils se rassemblèrent dans la vallée de la Bénédiction. Là, en effet, ils bénirent le Seigneur. Voilà pourquoi on a donné à ce lieu le nom de « vallée de la Bénédiction », jusqu’à ce jour. 2Ch 20, 26 : D’ar pevare deiz en em vodjont e traonienn ar Vennozh rak eno e vennigjont an Aotrou : setu perak ez eo bet galvet anv al lec’h-se Traonienn ar Vennozh betek hiziv.

Tous les hommes de Juda et de Jérusalem, Josaphat à leur tête, se mirent en marche pour retourner à Jérusalem dans la joie, car le Seigneur les avait réjouis au détriment de leurs ennemis. 2Ch 20, 27 : Hag e tistroas holl dud Youda ha Jeruzalem, ha Josafat ouzh o fenn, hag ez ejont da Jeruzalem gant levenez, rak o laouenaat en devoa graet an Aotrou diwar-goust o enebourien.

Ils entrèrent à Jérusalem au son des harpes, des cithares et des trompettes, jusqu’à la Maison du Seigneur. 2Ch 20, 28 : Hag e teujont-tre e Jeruzalem gant telennoù, lourennoù ha trompilhoù da Di an Aotrou.

La terreur de Dieu s’empara de tous les royaumes des pays environnants, lorsqu’ils apprirent que le Seigneur avait combattu contre les ennemis d’Israël. 2Ch 20, 29 : Hag e voe spont an Aotrou war holl rouantelezhioù ar broadoù, pa glevjont en devoa stourmet an Aotrou ouzh enebourien Israel.

Alors le règne de Josaphat fut calme. Son Dieu lui donna le repos de tous côtés. 2Ch 20, 30 : Hag e voe sioul ren Josafat ; roet en devoa diskuizh dezhañ e Zoue a-ziwar-dro.

Josaphat régna sur Juda. Il avait trente-cinq ans lorsqu’il devint roi, et il régna vingt-cinq ans à Jérusalem. Le nom de sa mère était Azouba ; elle était fille de Shilki. 2Ch 20, 31 : Hag e renas Josafat war Youda ; ha pemp bloaz ha tregont en devoa pa renas, ha pemp bloaz warn-ugent e renas e Jeruzalem. Anv e vamm a oa Azouba, merc’h Selac’h.

Il marcha dans le chemin de son père Asa ; il ne s’en détourna pas, faisant ce qui est droit aux yeux du Seigneur. 2Ch 20, 32 : Kerzhout a reas war roudoù e dad Asa, hep distreiñ diwarno, oc’h ober ar pezh a zo reizh ouzh daoulagad an Aotrou.

Toutefois les lieux sacrés ne disparurent pas, et le peuple n’attachait toujours pas son cœur au Dieu de ses pères. 2Ch 20, 33 : Koulskoude an uhellec’hioù ne voent ket dilamet, ha n’o devoa ket c’hoazh an dud tuet o c’halon war-du Doue o zadoù.

Le reste des actions de Josaphat, des premières aux dernières, cela est écrit dans les Annales de Jéhu, fils de Hanani, qui ont été reportées dans le Livre des rois d’Israël. 2Ch 20, 34 : Ha nemorant oberoù Josafat, ar re gentañ hag ar re ziwezhañ, a zo skrivet gant oberoù Jehou, mab Hanani, a zo bet douget war levr rouaned Israel.

Après cela, Josaphat, roi de Juda, s’associa avec le roi d’Israël, Ocozias, dont la conduite était mauvaise. 2Ch 20, 35 : Ha goude-se en em gevreas Josafat, roue Youda, gant Okozias, roue Israel, a oa fallakr e hentoù.

Il s’associa avec lui afin de construire des navires pour aller à Tarsis. Ils construisirent les navires à Écione-Guéber. 2Ch 20, 36 : Kevrediñ a reas gantañ evit ober listri da vont da Darsis, hag e rejont listri en Asiongaber.

Mais Élièzer, fils de Dodavahou, de Marésha, prophétisa contre Josaphat en disant : « Parce que tu t’es associé à Ocozias, le Seigneur a fait une brèche dans tes œuvres. » Les navires se brisèrent et ne purent aller à Tarsis. 2Ch 20, 37 : Hag e tiouganas Eliezer, mab Dodias, eus Maresa, war Josafat, o lavarout : "Peogwir ec’h eus kevredet gant Okozias, en deus diskaret an Aotrou da oberoù". Hag e voe drailhet al listri, ha ne voent ket evit mont da Darsis.