Deuxième livre des Chroniques - Chapitre 26
Chapitre : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | 32 | 33 | 34 | 35 | 36
Chapitre 26
Tout le peuple de Juda prit Ozias, âgé de seize ans, et le fit roi, à la place de son père Amasias. 2Ch 26, 1 : Hag e kemeras holl dud Youda Ozias, oadet a c’hwezek vloaz, a lakjont da ren war-lerc’h e dad Amasias.
C’est lui qui rebâtit Eilath et la réintégra en Juda, après que le roi Amasias eut reposé avec ses pères. 2Ch 26, 2 : Eñ eo a adsavas Eilat hag hen rentas da Youda, goude ma voe aet ar roue da gousket gant e hendadoù.
Ozias avait seize ans lorsqu’il devint roi, et il régna cinquante-deux ans à Jérusalem. Sa mère s’appelait Jékolie ; elle était de Jérusalem. 2Ch 26, 3 : Oadet a c’hwezek vloaz e oa Ozias pa voe lakaet da roue, ha daou vloaz ha hanter-kant e renas e Jeruzalem ; hag anv e vamm a oa Jec’helia, eus Jeruzalem.
Il fit ce qui est droit aux yeux du Seigneur, tout comme avait fait Amasias, son père. 2Ch 26, 4 : Hag e reas ar pezh a zo mat ouzh daoulagad an Aotrou, hervez holl bezh en devoa graet Amasias, e dad.
Il s’appliqua à rechercher Dieu tant que vécut Zacharie, qui avait l’intelligence des visions de Dieu ; et tout le temps qu’il rechercha le Seigneur, Dieu le fit réussir. 2Ch 26, 5 : Klask a reas Doue, e deizioù Zakaria, a gelenne doujañs da Zoue ; hag e-keit ha ma klaskas an Aotrou, e roas Doue berzh dezhañ.
Il partit en guerre contre les Philistins, il démantela le rempart de Gath, le rempart de Yabné, le rempart d’Ashdod, et construisit des villes dans la région d’Ashdod et chez les Philistins. 2Ch 26, 6 : Mont a reas da ober brezel d’ar Filistiz, freuzañ a reas mogerioù Gat ha mogerioù Jabniae, ha mogerioù Azot, hag e savas kêrioù e-tal Azot hag e metoù ar Filistiz.
Dieu lui vint en aide contre les Philistins, contre les Arabes qui habitaient à Gour-Baal, et contre les Méounites. 2Ch 26, 7 : Hag e skoazellañ a reas Doue a-enep ar Filistiz hag a-enep an Arabiz a oa o chom e Gurbaal, hag a-enep ar Veuniz.
Les Ammonites payèrent tribut à Ozias, dont la renommée parvint jusqu’à l’entrée de l’Égypte, car il était devenu extrêmement puissant. 2Ch 26, 8 : Hag e roas ar Veuniz roadoù da Ozias ; hag ez eas e anv betek harzoù an Egipt, rak kreñv e oa deuet, meurbet.
Ozias construisit des tours à Jérusalem, sur la porte de l’Angle, sur la porte de la Vallée, et sur le Contrefort ; et il les fortifia. 2Ch 26, 9 : Hag e savas Ozias tourioù e Jeruzalem war zor ar C’horn ha war zor an Draonienn, ha war an dro-gorn ; hag o ober a reas kreñv.
Il construisit des tours dans le désert et creusa de nombreuses citernes, car il avait de nombreux troupeaux dans le Bas-Pays et sur le Plateau. Il avait aussi des cultivateurs et des vignerons, dans les montagnes et au Carmel, car il aimait la terre. 2Ch 26, 10 : Hag e savas tourioù er gouelec’h, hag e kleuzias puñsoù e-leizh, rak bagadoù niverus en devoa, en izel-vro hag er gompezenn, kouerien ha gwinierien war ar menezioù hag er C’harmel : karout a rae an douar.
Ozias avait une armée entraînée, capable d’aller au combat, répartie par troupes selon le nombre des hommes recensés par Yéiël, le secrétaire, et Maasias, le scribe ; elle était sous l’autorité de Hananias, l’un des officiers du roi. 2Ch 26, 11 : Hag en devoa Ozias un arme gouest da ober brezel, da vont d’an emgann a strolladoù : niveret e oant bet, engouestlet dre zorn Jehiel, ar skrib, ha Maasia, ar sekretour, dindan urzhioù Hanania, unan eus penngadourien ar roue.
Le nombre total des chefs de famille des vaillants guerriers était de deux mille six cents. 2Ch 26, 12 : Holl niver ar pennoù tadel, brezelourien gadarn, a oa daou vil c’hwec’h kant.
Ils avaient sous leur autorité une armée de trois cent sept mille cinq cents hommes, d’une grande valeur au combat, pour aider le roi en face de l’ennemi. 2Ch 26, 13 : Dindan o urzh e oa soudarded an arme, tri c’hant seizh mil pemp kant, gouest da ober brezel, nerzhus ha kadarn, o skoazellañ ar roue a-enep e enebourien.
Ozias procura à toute cette armée des boucliers, des lances, des casques, des cuirasses, des arcs, et des frondes avec leurs pierres. 2Ch 26, 14 : Hag e pourveze Ozias dezho, d’an arme a-bezh, skoedoù, spegoù, tokarnoù, hobregonoù, gwaregoù ha mein-batalm.
Il fit également fabriquer à Jérusalem des engins conçus par un ingénieur, destinés à être placés sur les tours et aux angles, pour lancer des traits et de grosses pierres. Sa renommée se répandit au loin car il fut merveilleusement aidé, au point qu’il devint puissant. 2Ch 26, 15 : Hag e reas e Jeruzalem binvioù ijinus, graet evit bezañ war an tourioù, war ar c’hornioù, da dennañ ganto biroù ha mein bras. Hag ez eas e vrud pell, rak burzhudus e oa bet skoazellet evit dont da vezañ ken kreñv !
Mais lorsqu’il fut devenu puissant, son cœur s’enorgueillit jusqu’à le perdre, et il fut infidèle au Seigneur son Dieu. Il entra dans le temple du Seigneur pour brûler de l’encens sur l’autel de l’encens. 2Ch 26, 16 : Met pa voe deuet kreñv, e voe uhel e galon hag e vreinas, hag e voe difeal e-keñver an Aotrou, e Zoue : mont a reas da Dempl an Aotrou evit ezañsiñ war aoter an ezañs.
Le prêtre Azarias entra après lui, avec quatre-vingts prêtres du Seigneur, des hommes courageux. 2Ch 26, 17 : Hag ez eas war e lerc’h Azarias, ar beleg, gant beleien an Aotrou, pevar-ugent anezho, paotred kadarn.
Ils s’opposèrent au roi Ozias et lui dirent : « Ce n’est pas à toi, Ozias, de brûler de l’encens pour le Seigneur, mais aux prêtres, descendants d’Aaron, qui ont été consacrés pour brûler de l’encens. Sors du sanctuaire, car tu as été infidèle, et cela ne te vaudra pas la gloire qui vient du Seigneur Dieu. » 2Ch 26, 18 : Hag en o sav en-dro da Ozias, ar roue, e lavarjont dezhañ : "N’eo ket dit, Ozias, da ezañsiñ an Aotrou, met d’ar veleien, mibien Aaron, santelaet evit ezañsiñ. Kae er-maez eus ar santual, rak difeal out bet ; ne vezo ket evidout un enor, a-berzh an Aotrou Doue".
Ozias, qui tenait à la main un encensoir pour brûler de l’encens, se mit en rage. Tandis qu’il était en rage contre les prêtres, la lèpre apparut sur son front, en leur présence, dans la Maison du Seigneur, devant l’autel de l’encens. 2Ch 26, 19 : Fuloriñ a reas Ozias en devoa en e zorn an ezañsouer evit ezañsiñ, hag e-keit ma kounnare a-enep ar veleien, e teuas al lorgnez da anataat war e dal dirak ar veleien e Templ an Aotrou e-tal aoter an ezañs.
Le grand prêtre Azarias et tous les prêtres se tournèrent vers lui, et voici que son front était couvert de lèpre ! En toute hâte ils l’expulsèrent, et lui-même se pressa de sortir, parce que le Seigneur l’avait frappé. 2Ch 26, 20 : Hag e sellas outañ Zakaria ar beleg bras hag an holl veleien, ha setu ma oa lovrek war e dal ; hag e gas a rejont buan alese, hag eñ ivez a hastas mont kuit, rak skoet e oa bet gant an Aotrou.
Le roi Ozias fut lépreux jusqu’au jour de sa mort, et il habita, lépreux, dans une maison à l’écart ; en effet, il était exclu de la Maison du Seigneur. Son fils Yotam, maître du palais du roi, gouvernait les gens du pays. 2Ch 26, 21 : Hag e voe Ozias, ar roue, lovr betek deiz e varv. Hag e chomas en un ti-distro evel lovreg, rak bannet e oa eus Templ an Aotrou. Ha Joatam, e vab, rener ti ar roue, a varne pobl ar vro.
Le reste des actions d’Ozias, des premières aux dernières, le prophète Isaïe, fils d’Amots, les a écrites. 2Ch 26, 22 : Ha nemorant oberoù Ozias, ar re gentañ hag ar re ziwezhañ, a zo bet skrivet gant Izaias, mab Amos, ar profed.
Ozias reposa avec ses pères, et on l’ensevelit avec eux dans le champ de la sépulture des rois, car on disait : « Il est lépreux ! » Son fils Yotam régna à sa place. 2Ch 26, 23 : Hag e c’hourvezas Ozias gant e dadoù, hag e voe beziet gant e dadoù en dachenn evit sebeliadur ar rouaned ; "Rak,- a lavared - lovrek e oa !" Hag e renas Joatam, e vab, en e lec’h.
