Aller au contenu
Accueil » Bible en breton » Ancien Testament en breton » Deuxième livre des Chroniques » Chapitre 5

Deuxième livre des Chroniques - Chapitre 5

Levr : Eil levr an Danevelloù
Chapitre : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | 32 | 33 | 34 | 35 | 36

Chapitre 5



Ainsi fut parachevé tout le travail entrepris par Salomon pour la Maison du Seigneur. Salomon fit apporter les objets sacrés de David son père : l’argent, l’or et tous les ustensiles ; il les déposa dans les trésors de la Maison de Dieu. 2Ch 5, 1 : Hag e voe peurechu an holl labour en devoa graet Salomon evit Templ an Aotrou ; hag e tegasas Salomon an traoù gouestlet gant David, e dad, hag an arc’hant hag an aour, hag an holl listri, a lakaas e teñzorioù Ti Doue.

Salomon rassembla à Jérusalem les anciens d’Israël et tous les chefs des tribus, les chefs de famille des fils d’Israël, pour aller chercher l’arche de l’Alliance du Seigneur dans la Cité de David, c’est-à-dire à Sion. 2Ch 5, 2 : Neuze e vodas Salomon Henaourien Israel, hag holl bennoù ar meuriadoù, priñsed tadel bugale Israel, e Jeruzalem, evit sevel Arc’h Emglev an Aotrou eus Kêr David, a zo Sion.

Tous les hommes d’Israël se rassemblèrent auprès du roi au septième mois, durant la fête des Tentes. 2Ch 5, 3 : Hag en em vodas e-kichen ar roue holl baotred Israel, e-kerz ar gouel, hini ar seizhvet miz.

Quand tous les anciens d’Israël furent arrivés, les lévites se chargèrent de l’Arche. 2Ch 5, 4 : Hag e teuas holl Henaourien Israel, hag e tougas al Levited an Arc’h.

Ils emportèrent l’Arche et la tente de la Rencontre avec tous les objets sacrés qui s’y trouvaient ; ce sont les prêtres lévites qui les transportèrent. 2Ch 5, 5 : Hag e savjont an Arc’h, ha Teltenn an emgav, hag an holl listri sakr a oa en Deltenn : o sevel a reas ar veleien hag al Levited.

Le roi Salomon, et toute la communauté d’Israël qu’il avait convoquée devant l’Arche, offrirent en sacrifice des moutons et des bœufs : il y en avait tant qu’on ne pouvait les compter. 2Ch 5, 6 : Hag ar roue Salomon, hag holl gumuniezh Israel bodet en e gichen dirak an Arc’h, a aberzhas deñved hag oc’hen ha na oant ket da gontañ na da niveriñ, kement ha ma oa anezho.

Puis les prêtres transportèrent l’Arche de l’alliance du Seigneur à sa place, dans la chambre sacrée que l’on appelle le Saint des saints, sous les ailes des kéroubim. 2Ch 5, 7 : Hag e tegasas ar veleien Arc’h Emglev an Aotrou d’he lec’h, e Neved an Ti, d’ar Santel-santelañ, dindan eskell ar geroubed.

Ceux-ci étendaient leurs ailes au-dessus de l’emplacement de l’Arche : ils abritaient l’Arche et ses barres. 2Ch 5, 8 : Hag ar geroubed a zisplege o eskell war al lec’h ma oa an Arc’h ; hag e c’holoe ar geroubed an Arc’h hag he barennoù, a-zioc’h.

Les barres étaient si longues que l’on pouvait voir leurs extrémités depuis l’Arche, devant le Saint des saints ; mais on ne les voyait pas de l’extérieur. Elles y sont encore à ce jour. 2Ch 5, 9 : Ha graet e oa hir ar barennoù, hag e weled pennoù barennoù an Arc’h a-zirak an Neved, met n’o gweled ket a-ziavaez ; hag emaint eno betek hiziv.

Dans l’Arche, il n’y avait rien, sinon les deux tables de la Loi que Moïse y avait placées, au mont Horeb, quand le Seigneur avait conclu alliance avec les fils d’Israël à leur sortie d’Égypte. 2Ch 5, 10 : Ne oa en Arc’h nemet an div daolenn lakaet eno gant Moizez, en Horeb, re an Emglev en devoa divizet an Aotrou gant bugale Israel pa oant deuet er-maez eus an Egipt.

Alors les prêtres sortirent du sanctuaire. En effet, tous les prêtres qui se trouvaient là s’étaient sanctifiés sans observer l’ordre des classes ; 2Ch 5, 11 : Ha setu, pa zeuas er-maez ar veleien eus ar Santual, - rak an holl veleien en em gave eno o devoa en em santelaet, hep derc’hel d’ar c’hevrennoù,

les lévites qui étaient chantres étaient au complet : Asaf, Hémane, Yedoutoune, leurs fils et leurs frères, vêtus de lin, se tenaient debout avec des cymbales, des harpes et des cithares, à l’orient de l’autel ; il y avait auprès d’eux cent vingt prêtres sonnant de la trompette. 2Ch 5, 12 : hag al Levited, kanerien holl anezho, Azaf, Hemam, Iditoun, hag o mibien hag o breudeur, gwisket a lin, gant simbalennoù ha gant lourennoù ha telennoù, en em zalc’he ouzh reter an aoter, ha ganto beleien, c’hwec’h-ugent, o seniñ an trompilhoù -

Tous ensemble, ceux qui jouaient de la trompette et ceux qui chantaient, louaient et célébraient le Seigneur d’une seule voix. Élevant la voix au son des trompettes, des cymbales et des instruments de musique, ils louaient le Seigneur : « Car il est bon, éternel est son amour. » Alors la Maison, la Maison du Seigneur, fut remplie par une nuée, 2Ch 5, 13 : hag e oa unanet an trompilhoù hag ar ganerien, hag en em roent da glevout a-unvouezh, o veuliñ hag o trugarekaat an Aotrou, hag e save uhel sonerezh an trompilhoù hag ar simbalennoù hag ar sonerioù o veuliñ an Aotrou : "Rak mat eo, rak da viken e pad e drugarez", neuze e voe an Ti leuniet gant ur goumoulenn, Templ an Aotrou.

et, à cause d’elle, les prêtres durent interrompre le service divin : la gloire du Seigneur remplissait la Maison de Dieu. 2Ch 5, 14 : Ha ne c’halle ket ar veleien chom da lidañ en abeg d’ar goumoulenn, rak leuniañ a rae klod an Aotrou Ti Doue.