Aller au contenu
Accueil » Bible en breton » Ancien Testament en breton » Genèse » Chapitre 47

Genèse - Chapitre 47

Levr : Geneliezh
Chapitre : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | 32 | 33 | 34 | 35 | 36 | 37 | 38 | 39 | 40 | 41 | 42 | 43 | 44 | 45 | 46 | 47 | 48 | 49 | 50

Chapitre 47



Joseph alla donc prévenir Pharaon. Il lui dit : « Mon père et mes frères sont arrivés du pays de Canaan avec leur petit et leur gros bétail, ainsi que tout ce qui leur appartient ; les voici au pays de Goshèn. » Gn 47, 1 : Mont a reas Jozef da reiñ keloù da Faraon, o lavarout : "Va zad ha va breudeur, gant o deñved, o saout hag o feadra, a zo erruet eus bro Ganaan hag emaint e bro C’hosen".

Puis, parmi ses frères, il en choisit cinq, qu’il présenta à Pharaon. Gn 47, 2 : Hag a-douez e vreudeur en devoa kemeret pemp den d’o c’has dirak Faraon.

Pharaon leur demanda : « Quel est votre métier ? » Ils lui répondirent : « Tes serviteurs sont des bergers. Nous le sommes comme l’étaient nos pères. » Gn 47, 3 : Hag e lavaras Faraon d’e vreudeur : "Peseurt labour a rit ?" Hag e lavarjont da Faraon : "Mesaerien deñved eo da servijerien ; evel-se omp, evel-se oa hon tad".

Et ils ajoutèrent : « Nous sommes venus séjourner comme des immigrés dans le pays, car il n’y a plus de pâturage pour le petit bétail de tes serviteurs : la famine pèse sur le pays de Canaan. Permets que tes serviteurs habitent maintenant au pays de Goshèn. » Gn 47, 4 : Hag e lavarjont da Faraon : "Evit chom er vro ez omp deuet, pa ne oa ken a baskadur d’an deñved o deus da servijerien, ken grevus ma oa ar gernez e bro Ganaan. Ha bremañ, ra chomo, mar plij, da servijerien e bro C’hosen !"

Pharaon s’adressa à Joseph et lui dit : « Ton père et tes frères sont venus te rejoindre. Gn 47, 5 : Hag e komzas Faraon ouzh Jozef, o lavarout : "Da dad ha da vreudeur a zo deuet davedout :

Le pays d’Égypte est à ta disposition : installe ton père et tes frères au meilleur endroit du pays. Qu’ils habitent au pays de Goshèn, et si tu connais parmi eux des hommes de valeur, nomme-les chefs des troupeaux qui m’appartiennent. » Gn 47, 6 : bro Egipt a zo dirazout, er gwellañ douar e lakai da chom da dad ha da vreudeur. Ra chomint e bro C’hosen, ha ma ouzez ez eus tud barrek, o lakai da vistri-dropelloù war bezh am eus".

Alors, Joseph fit venir son père Jacob et le présenta à Pharaon. Jacob salua Pharaon Gn 47, 7 : Hag e kasas Jozef Jakob, e dad, hag en em zalc’has dirak Faraon.

qui lui demanda : « Quel âge as-tu ? » Gn 47, 8 : Hag e lavaras Faraon da Jakob : "Pet bloavezh buhez ac’h eus ?"

Jacob lui répondit : « Il y a cent trente ans que je vis en immigré. Ma vie a été courte et malheureuse. Je n’ai pas atteint l’âge de mes pères, au temps où ils vivaient en immigrés. » Gn 47, 9 : Hag e lavaras Jakob da Faraon : "Bloavezhioù va c’hantreerezh a zo bet kant tregont vloaz : nebeut ! Ha fall eo bet bloavezhioù va buhez, ha n’o deus ket tizhet bloavezhioù buhez va zadoù e-kerzh o c’hantreadennoù !"

Puis Jacob salua Pharaon et sortit de chez lui. Gn 47, 10 : Hag e saludas Jakob Faraon, hag ez eas a-zirak Faraon.

Joseph installa donc son père et ses frères, il leur donna une propriété au pays d’Égypte, au meilleur endroit du pays, sur la terre de Ramsès, comme l’avait ordonné Pharaon. Gn 47, 11 : Hag e tiazezas Jozef e dad hag e vreudeur, o reiñ dezho un domaniezh e bro Egipt war ar gwellañ douar, e bro Ramses, evel m’en devoa gourc’hemennet Faraon.

Joseph pourvut aux besoins de son père, de ses frères et de toute la maison de son père, en leur procurant du pain selon le nombre de jeunes enfants. Gn 47, 12 : Hag e pourvezas Jozef e dad hag e vreudeur, hag holl diegezh e dad, a voued, hervez niver ar vugale.

Or, il n’y avait plus de nourriture, nulle part dans le pays, tant la famine pesait lourdement. Le pays d’Égypte et le pays de Canaan étaient épuisés par la famine. Gn 47, 13 : Ne oa bara neblec’h er vro, rak grevus e oa ar gernez kenañ, hag e oa diviet bro Egipt ha bro Ganaan gant ar gernez.

Joseph ramassa tout l’argent qui se trouvait au pays d’Égypte et au pays de Canaan, en échange du grain qu’ils achetaient. Ainsi Joseph fit rentrer l’argent dans la maison de Pharaon. Gn 47, 14 : Hag e tastumas Jozef an holl arc’hant en em gave e bro Egipt hag e bro Ganaan gant ar greun a werzhe, hag e kasas Jozef an arc’hant da di Faraon.

Quand il n’y eut plus d’argent au pays d’Égypte et au pays de Canaan, tous les Égyptiens vinrent trouver Joseph pour lui dire : « Donne-nous du pain. Pourquoi devrions-nous mourir devant toi, faute d’argent ? » Gn 47, 15 : Steuziet e oa an arc’hant eus bro Egipt koulz hag eus bro Ganaan, hag e teue an holl Egiptiz davet Jozef en ur lavarout : "Ro deomp bara, pe e varvimp dirazout ! Met n’eus ket arc’hant ken !"

Joseph répondit : « Livrez vos troupeaux ; et, en échange de vos troupeaux, je vous donnerai du pain, si vous n’avez plus d’argent. » Gn 47, 16 : Hag e lavaras Jozef : "Roit ho chatal, hag e roin deoc’h evit ho chatal, ma n’eus ket a arc’hant !"

Ils amenèrent leurs troupeaux à Joseph qui leur donna du pain en échange des chevaux, des troupeaux de petit et de gros bétail, et des ânes. En échange de tous leurs troupeaux, il leur procura du pain, cette année-là. Gn 47, 17 : Hag e tegasjont o chatal da Jozef, hag e roas dezho Jozef bara, evit kezeg, bagadoù deñved, bagadoù saout, ezen, ouzh o pourveziñ a vara, evit o holl dropelloù, er bloaz-se.

Cette année s’acheva et, l’année suivante, ils vinrent le trouver pour lui dire : « Nous ne le cacherons pas à mon seigneur : puisqu’il n’y a plus d’argent et que les troupeaux de bêtes appartiennent à mon seigneur, il ne reste à la disposition de mon seigneur que nos corps et nos terres. Gn 47, 18 : Echu avat ar bloaz-se, e teujont d’e gaout er bloaz war-lerc’h, hag e lavarjont dezhañ : "Ne guzhimp ket ouzh an aotrou ez eo steuziet hon arc’hant, hag ar bagadoù-loened o vezañ aet gant an aotrou, ne van dirak hon aotrou nemet hor c’horfoù hag hon douaroù.

Pourquoi devrions-nous mourir sous tes yeux, nous et nos terres avec nous ? Achète-nous donc, nous et nos terres, en échange de pain ; nous serons, nous et nos terres, esclaves de Pharaon. Donne-nous des semences pour que nous vivions, que nous ne mourrions pas et que la terre ne soit pas désolée ! » Gn 47, 19 : Perak e varvfemp dirak da zaoulagad, ni hag hon douaroù ? Pren ac’hanon gant hon douaroù, evit bara, hag e vezimp, ni hag hon douaroù, sklaved gant Faraon. Met ro deomp had hag e vevimp ha ne varvimp ket, ha ne vezo ket hon douaroù ur gouelec’h !"

Joseph acheta toute la terre de l’Égypte pour Pharaon. En effet, chaque Égyptien vendait son champ, tant la famine les accablait. Et tout le pays appartint à Pharaon. Gn 47, 20 : Hag e prenas Jozef holl zouar an Egipt evit Faraon, rak gwerzhañ a rae an Egiptiz, pep hini e bark, ken rust ma oa ganto ar gernez. Hag e voe ar vro da Faraon.

Quant au peuple, Joseph le réduisit en esclavage, d’un bout à l’autre du territoire de l’Égypte. Gn 47, 21 : Hag an dud a voe lakaet da dremen er c’hêrioù eus ur penn da harzoù an Egipt betek ar penn all.

C’est uniquement la terre appartenant aux prêtres qu’il ne put acheter, car il y avait un décret de Pharaon en faveur des prêtres : ceux-ci vivaient de ce que leur attribuait le décret de Pharaon. Aussi, ils n’eurent pas à vendre la terre qui leur appartenait. Gn 47, 22 : Ha douar ar veleien ne voe ket prenet, rak ul lezenn a oa evit ar veleien a-berzh Faraon, hag e tebrjont evel kustum pezh a roe dezho Faraon ; evel-se ne voe ket gwerzhet o douar.

Joseph dit au peuple : « Voici qu’aujourd’hui je vous ai achetés pour Pharaon, vous et votre terre. Et voici de la semence pour vous : ensemencez la terre ! Gn 47, 23 : Hag e lavaras Jozef d’ar bobl : "Ho prenet am eus hiziv gant ho touar evit Faraon. Degemerit had ! Hadit an douar !

Au moment de la récolte, vous en donnerez un cinquième à Pharaon. Les quatre autres seront pour vous : pour ensemencer le champ, pour vous nourrir, pour nourrir les gens de votre maison et pour nourrir vos jeunes enfants. » Gn 47, 24 : Met eus ho trevadoù e roiot ur bempvedenn da Faraon, hag ar peder lodenn all ho po evit hadañ ho parkeier ha debriñ, c’hwi hag ar re a zo en ho tiez, hag evit ma tebro ho pugaligoù".

Ils répondirent : « Nous te devons la vie. Puissions-nous trouver grâce aux yeux de mon seigneur et être les esclaves de Pharaon ! » Gn 47, 25 : Hag e lavarjont : "Buhez a roez deomp ! Kavet hon eus gras ouzh daoulagad an aotrou, hag e vezimp sklaved Faraon".

En conséquence, Joseph prit un décret concernant la terre de l’Égypte, décret toujours en vigueur aujourd’hui : le cinquième des récoltes appartient à Pharaon ; seule la terre des prêtres ne lui appartint pas. Gn 47, 26 : Lakaet e voe se gant Jozef evel ur reolenn betek hiziv war zouar an Egipt : da Faraon ar bempvedenn, nemet evit douar ar veleien hepken ha na voe ket da Faraon.

Les fils d’Israël habitaient en Égypte, au pays de Goshèn. Ils y furent propriétaires, ils étaient féconds et se multiplièrent énormément. Gn 47, 27 : Hag e chomas Israel e bro Egipt, e bro C’hosen, en o domaniezh, o frouezhiñ hag o kreskiñ meurbet.

Jacob vécut dix-sept ans au pays d’Égypte. La durée de sa vie fut de cent quarante-sept ans. Gn 47, 28 : Hag e vevas Jakob e bro Egipt seitek vloaz. Hag e voe bloazioù Jakob, e vloavezhioù buhez : kant seizh ha daou-ugent vloaz.

Quand approcha le jour de sa mort, Israël (c’est-à-dire : Jacob) appela son fils Joseph et lui dit : « Si j’ai trouvé grâce à tes yeux, jure-moi de ne pas m’enterrer en Égypte ; ainsi tu me montreras ta fidélité et ta loyauté. Gn 47, 29 : Hag e tostaas deizioù Israel da vervel, hag e c’halvas e vab Jozef hag e lavaras dezhañ : "M’em eus kavet gras ouzh da zaoulagad, laka, mar plij, da zorn dindan va morzhed, ha gra em c’heñver gant deoliezh ha fealded : na ro ket ur bez din en Egipt,

Je reposerai avec mes pères : tu m’emporteras hors d’Égypte et tu m’enterreras dans leur tombeau. » Joseph répondit : « Oui, je ferai comme tu as dit. » Gn 47, 30 : met, pa vin o c’hourvez gant va zadoù, e tougi ac’hanon eus an Egipt hag am beredi en o bez". Hag e lavaras : "Me a raio hervez da gomzoù !"

Et Jacob reprit : « Prête-moi serment. » Joseph lui en fit le serment, et Israël se prosterna au chevet de son lit. Gn 47, 31 : Hag e lavaras : "Tou din !" Hag e touas dezhañ. Hag e oa stouet Israel war benn ar gwele.



💡 Informations supplémentaires

🤝 Page des partenaires

🌐 À-propos de la traduction en breton

La traduction de la Genèse en breton proposée par Bibl.bzh est basée sur le travail mené par les prêtres Pêr ar Gall et Job Lec'hvien, travail qu'ils ont édité sous la forme de cinq livres aux éditions An tour Tan en 1981. Il s'agit d'une traduction littérale de la source hébraïque appelée la Massorah, qui date de trois siècles après Jésus-Christ. Job Lec’hvien à la fin de sa vie (à partir de 2012 jusqu'en 2014) a revu tous les textes pour réduire la rigidité des traductions littérales depuis l'hébreu et afin de les améliorer pour la liturgie. Une version complète de la Bible a été éditée avec cette traduction par les éditions Penkermin en 2018. Cette traduction d'origine a été révisée et éditée par différents chrétiens bretons pour Bibl.bzh en 2025.

La traduction de la Bible en breton que nous vous présentons sur Bibl.bzh est le fruit d’un travail de plusieurs décennies par différents prêtres brittophones (voir la liste sur notre Foire aux questions), relue et corrigée par le comité « Bodad Santel » et encore améliorée pour Bibl.bzh par différents chrétiens bretons.

⇧ Retourner en haut de page