Levr Furnez Ben Sirac’h - Pennad 47
Pennad : 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | 32 | 33 | 34 | 35 | 36 | 37 | 38 | 39 | 40 | 41 | 42 | 43 | 44 | 45 | 46 | 47 | 48 | 49 | 50 | 51 |
Pennad 47
Après lui se leva Nathan, pour prophétiser aux jours de David. Si 47, 1 : War e lerc’h e savas Natan evit diouganañ en amzer David.
Dans le sacrifice de communion, on met à part la graisse des animaux offerts à Dieu ; ainsi David a été mis à part entre les fils d’Israël. Si 47, 2 : Evel ma kemerer an druzoni diwar ar sakrifis a beoc’h, evel-se e voe dibabet David e-touez mibien Israel.
Il a joué avec les lions comme si c’étaient des chevreaux, et avec les ours comme avec des agneaux. Si 47, 3 : C’hoari a reas gant leoned evel menned-gavr, ha gant arzhed evel gant oanedigoù.
N’était-il pas tout jeune quand il a tué le géant et supprimé la honte de son peuple, lorsqu’il lança la pierre de sa fronde et abattit l’arrogance de Goliath ? Si 47, 4 : Hag eñ n’en deus ket en e yaouankiz lazhet ur ramz, ha tennet kuit dismegañs ar bobl, pa savas e zorn gant ur maen batalm ha ma tiskaras rogoni Goliat ?
Il invoqua le Seigneur Très-Haut qui a mis dans sa main la vigueur pour supprimer le puissant guerrier et pour exalter la force de son peuple. Si 47, 5 : Rak aspediñ a reas an Aotrou, an Holluhel, a roas nerzh d’e zorn dehou evit dichafrantañ ur brezelour galloudek hag adsevel nerzhioù e bobl.
C’est pourquoi on lui a fait gloire des dizaines de milliers qu’il a tués : on l’a célébré en bénissant le Seigneur quand on lui a donné la glorieuse couronne royale. Si 47, 6 : Setu perak e voe graet gloar dezhañ eus an dek mil ; ha meulet e voe evit Bennozhioù an Aotrou ma voe kinniget dezhañ ur gurunenn a glod.
En effet, il a détruit les ennemis alentour, il a anéanti ses adversaires philistins, il a détruit leur force comme on le voit encore aujourd’hui. Si 47, 7 : Rak kas a reas da get an enebourien a ziwar-dro, distrujañ a reas ar Filistiz e ziarbennerien, terriñ a reas o galloud evit atav.
Dans tout ce qu’il a fait, il a célébré la louange du Saint, du Très-Haut, en proclamant sa gloire. De tout son cœur, il a chanté les psaumes, il a aimé son Créateur. Si 47, 8 : En e holl oberoù e rentas doujañs d’an Doue santel hag holluhel gant komzoù a c’hloar ; a greiz e galon e kanas meulganoù hag e karas an Hini en devoa e grouet.
Devant l’autel, il a placé des chantres, et leur voix rendit les mélodies plus douces ; chaque jour ils loueront Dieu par leurs chants. Si 47, 9 : Diazezañ a reas telennerien dirak an aoter ma vefe gant o son dousaet ar c’hanoù.
Il a donné de l’éclat aux fêtes, il a donné une parfaite splendeur aux solennités, pour que le saint nom du Seigneur soit célébré, et que les chants retentissent dans le sanctuaire dès le matin. Si 47, 10 : Reiñ a reas splannder d’ar gouelioù ur sked peurvat d’ar gouelioù bras, en ur lakaat anv santel an Aotrou da vezañ meulet hag ar santual da dregerniñ a-dal ar gouloù-deiz.
Le Seigneur a enlevé les péchés de David, il a pour toujours exalté sa force, il a fondé sur lui l’Alliance avec sa dynastie, le trône de gloire d’Israël. Si 47, 11 : An Aotrou a dennas kuit dioutañ e bec’hedoù hag a uhelsavas e c’halloud da viken ; reiñ a reas dezhañ ur gevredelezh a roue, hag un uhelgador a c’hloar e Israel.
Après David se leva un fils plein de savoir ; grâce à son père, il vécut en toute tranquillité. Si 47, 12 : War e lerc’h en em ziskouezas ur Mab dezhañ leun a skiantegezh, a vevas en abeg dezhañ el largentez.
Salomon connut un règne paisible, et Dieu lui accorda la sécurité alentour, pour qu’il élève une maison consacrée à son nom et qu’il établisse un sanctuaire à jamais. Si 47, 13 : Salomon a renas en amzerioù a beoc’h, pa roas Doue dezhañ sioulder tro-war-dro, ma c’hellfe diazezañ un ti d’e Anv hag aozañ dezhañ ur santual da viken.
Comme tu étais sage dans ta jeunesse ! Tel un fleuve, tu débordais d’intelligence ; Si 47, 14 : Na fur out bet ez yaouankiz, leun a skiantegezh evel ur stêr vras !
ta pensée s’est répandue par toute la terre, que tu as remplie d’énigmes et de paraboles. Si 47, 15 : Da spered en deus goloet an douar, ha leuniet anezhañ gant setañsoù divinadellus ;
Ta renommée est parvenue jusqu’aux îles lointaines. Tu as été aimé parce que tu étais pacifique. Si 47, 16 : brud da anv a zo aet betek an inizi da bell, ha karet e oas evit da beoc’h.
Tes chants, tes proverbes, tes paraboles et tes interprétations ont fait l’admiration du monde entier. Si 47, 17 : Da ganoù, da grennlavarioù, da sturiennoù, ha da respontoù fur o deus sebezet ar broioù.
Au nom du Seigneur Dieu, celui qui est appelé le Dieu d’Israël, tu as amassé l’or, comme de l’étain et, comme du plomb, tu as accumulé l’argent. Si 47, 18 : En anv an Aotrou, an Doue, an hini a vez anvet Doue Israel, ec’h eus berniet aour evel staen, ha daspugnet arc’hant evel plom.
Mais tu t’es vautré dans le plaisir avec les femmes et tu as été asservi dans ton corps. Si 47, 19 : Roet ec’h eus avat da gorf d’ar merc’hed, ha perc’hennet out bet gant al likentez.
Tu as terni ta gloire, tu as profané ta race, au point d’amener la colère sur tes enfants et provoquer des regrets par ta folie. Si 47, 20 : Merket ec’h eus ur saotradur war da c’hloar, ha disakret ec’h eus da ouenn, en doare m’ec’h eus sachet ar gounnar war da vugale, ha degaset trubuilh warno gant da follentez.
Ainsi la souveraineté fut partagée en deux et d’Éphraïm sortit un royaume rebelle. Si 47, 21 : Ar vestroniezh a voe disrannet e daou hag eus Efraim e savas ur rouantelezh dispac’hus.
Mais le Seigneur ne renonce pas à sa miséricorde, il ne détruit aucune de ses œuvres, il ne fait pas disparaître les descendants de son élu, il ne supprime pas la postérité de qui l’a aimé. À Jacob il a donné un reste, à David, un rejeton issu de lui. Si 47, 22 : An Aotrou avat ne zinac’ho ket e drugarez, ne ziverko hini ebet eus e gomzoù, ne gaso ket da get ganadur e zibabad, ne zichafranto ket gouenn an hini en deus karet. Gant se en deus roet ur restad da Jakob, ha da Zavid un distaoladenn diwarnañ.
Salomon reposa avec ses pères, laissant après lui, parmi sa descendance, le plus fou du peuple, un homme dénué d’intelligence, Roboam, qui, par sa décision, poussa le peuple à la révolte. Quant à Jéroboam, fils de Nebath, il fit pécher Israël ; c’est lui qui fit prendre à Éphraïm le chemin du péché. Si 47, 23 : Ha goude-se ez eas Salomon da ziskuizhañ gant e dadoù, en ur lezel war e lerc’h unan eus e vugale, an hini diskiantañ eus ar bobl, un den diboell, Roboam, a lakaas ar bobl da gemmañ he mennad.
Et tant se multiplièrent leurs péchés qu’ils furent déportés de leur pays. Si 47, 24 : Evit Jeroboam, mab Nabat, eo eñ a lakaas Israel da bec’hiñ, hag a zeskas da Efraim hent an droug, ma paotas kement o fec’hedoù ma voent harluet diouzh o bro.
Ils s’adonnèrent à tout ce qui est mal jusqu’à ce que vienne sur eux le châtiment. Si 47, 25 : Rak klask a raent ober a bep seurt fallagriezhoù betek ma teuas ar c’hastiz warno.
