Aller au contenu
Accueil » Bible en breton » Ancien Testament en breton » Livre d’Isaïe » Chapitre 24

Livre d’Isaïe - Chapitre 24

Levr : Levr ar profed Izaias
Chapitre : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | 32 | 33 | 34 | 35 | 36 | 37 | 38 | 39 | 40 | 41 | 42 | 43 | 44 | 45 | 46 | 47 | 48 | 49 | 50 | 51 | 52 | 53 | 54 | 55 | 56 | 57 | 58 | 59 | 60 | 61 | 62 | 63 | 64 | 65 | 66

Chapitre 24



Voici que le Seigneur saccage la terre, qu’il la ravage, qu’il en bouleverse la face, qu’il en disperse les habitants. Is 24, 1 : Setu an Aotrou o tont da wastañ an douar ha da frailhañ anezhañ, da eilpennañ gorre ar bed ha da zispenn e annezerien a bep tu.

Il en sera du prêtre comme du peuple, du maître comme de l’esclave, de la maîtresse comme de la servante, du vendeur comme de l’acheteur, du prêteur comme de l’emprunteur, du créancier comme du débiteur. Is 24, 2 : Hag ar beleg e vo kont gantañ evel gant tud ar bobl, gant ar mestr evel gant e servijer, gant ar vestrez evel gant he matezh, gant ar gwerzher evel gant ar prener, gant ar prester evel gant an amprester, gant ar c’hredour evel gant an dleour.

Saccagée, elle est saccagée, la terre ; pillée, elle est pillée. Car le Seigneur a proféré cette parole. Is 24, 3 : Peur-wastet e vo an douar ha lakaet holl en arigrap ; rak an Aotrou en deus lavaret an dra-se.

La terre est en deuil, elle s’épuise, le monde dépérit, il s’épuise, et le ciel dépérit en même temps que la terre. Is 24, 4 : E kañv emañ an douar, skuizh-divi ; dinerzhet eo ar bed, skuizh-divi ; emañ ar pennoù bras evel pobl an douar o langisañ.

La terre est profanée par ses habitants : ils ont transgressé les lois, ils ont changé les décrets, ils ont rompu l’alliance éternelle. Is 24, 5 : Rak saotret eo an douar dindan treid e annezerien, torret o deus al lezennoù, gwallet ar gourc’hemenn, dispennet an emglev peurbadus.

C’est pourquoi la malédiction dévore la terre : ses habitants en subissent la peine ; c’est pourquoi les habitants de la terre diminuent : il n’en reste qu’un petit nombre. Is 24, 6 : Abalamour da se emañ ar vallozh o lonkañ an douar hag e annezerien dindan ar c’hastiz, gant se eo kuzumet annezerien an douar ha ne chom ken nemet nebeut a dud.

Deuil pour le vin nouveau : la vigne a dépéri ! Tous ceux qui avaient le cœur en fête se lamentent. Is 24, 7 : E kañv emañ ar gwin nevez, dizeriañ a ra ar winienn, hirvoudiñ a ra kement hini a oa laouen e galon.

Elle a cessé, l’allégresse des tambourins ; il a pris fin, le joyeux vacarme ; elle a cessé, l’allégresse des cithares ! Is 24, 8 : Paouezet eo son lirzhin an taboulinigoù, echu eo cholori ar gouelioù, ne glever mui tonioù drant ar gitar.

Ils ne boiront plus de vin en chantant ; la boisson forte est amère aux buveurs. Is 24, 9 : Ne ever mui ar gwin en ur ganañ. Put eo an evajoù kreñv da staoñ ar vezvierien.

La cité-du-néant est en ruine, chaque maison est fermée, nul ne peut y entrer. Is 24, 10 : Freuzet eo Kêr an Netra, an holl diez a zo stanket an nor warno.

Dans la rue, on réclame du vin ; toute joie a disparu ; l’allégresse est bannie du pays. Is 24, 11 : Garmiñ a reer er straedoù pa n’eus ken a win ; steuziet eo pep levenez, aet eo kuit joausted an douar.

Il ne reste de la ville que désolation : sa porte est brisée, fracassée. Is 24, 12 : Ne chom e kêr nemet rivinoù mantrus, dorojoù kêr a zo torret a dammoù.

Au cœur du pays, au milieu des populations, il en sera comme à la cueillette des olives, comme au grappillage après la vendange. Is 24, 13 : Rak evel-hen e vo kont e-kreiz an douar, e-touez ar pobloù, evel pa hejer an nebeut oliv chomet er gwez, evel pa vezer o peur-skrapañ ar rezin goude ar vendem.

Ceux qui restent élèvent la voix, ils crient de joie ; du côté de la mer, on célèbre la grandeur du Seigneur ; Is 24, 14 : Ar re-se a sav o mouezh hag a laosk youc’hadennoù Kanañ a reont da veurded Doue e tu ar mor :

au pays de la lumière, on glorifie le Seigneur et, dans les îles de la mer, le nom du Seigneur, Dieu d’Israël. Is 24, 15 : Meulit an Aotrou, c’hwi, broioù ar Sav-heol, e inizi ar mor, anv an Aotrou, Doue Israel !

Depuis les limites de la terre nous entendons des hymnes : « Honneur à Dieu le juste ! » Mais je dis : « Quelle épreuve pour moi ! Quelle épreuve pour moi ! Malheur à moi ! » Ils ont ravagé, les ravageurs ! Ravage : les ravageurs ont fait des ravages ! Is 24, 16 : Eus penn pellañ an douar e klevomp ur ganadeg : Enor d’an Hini reizh ! Hogen me a lavar : Gwa me ! Gwa me ! Allas ! Ar wasterien a wast, ar wasterien a wast hep muzul !

La frayeur, la fosse et le filet sont pour toi, habitant de la terre. Is 24, 17 : Spont, ha foz, ha roued a zo warnout, annezer an douar.

Celui qui fuit devant des cris de frayeur tombe dans la fosse ; celui qui remonte de la fosse est pris dans le filet ! Oui, les vannes d’en-haut s’ouvriront, les fondements de la terre trembleront. Is 24, 18 : An hini a dec’ho dirak ar griadeg a spont a gouezho e-barzh ar foz ; hag an hini a savo en-dro eus ar foz a vo paket er roued. Rak digoret e vo rañvelloù an nec’h, hag e brall e vo diazezoù an douar.

La terre se brise, se brise en morceaux ! La terre éclate, elle vole en éclats ! La terre frémit, frémit tout entière ! Is 24, 19 : Frailhañ a ray an douar a dammoù, tarzhañ a ray an douar a-bezhioù, krenañ a ray an douar ’n ur vrallañ.

La terre vacille, vacille comme un ivrogne, comme une cabane branlante ; son forfait pèse sur elle, elle tombe sans pouvoir se relever. Is 24, 20 : Trabidellañ a ray an douar evel un den mezv, horjellañ a ray evel ur gwele-brañsell. Rak pouezañ a ra e bec’hed warnañ. Kouezhañ a ray ha ne adsavo mui.

Ce jour-là, il arrivera que le Seigneur viendra sévir là-haut, contre l’armée d’en haut, et sur la terre contre les rois de la terre. Is 24, 21 : En deiz-se ez ay an Aotrou da skeiñ ouzh arme an neñv en uhelder hag ouzh rouaned an douar war an tir.

Ils seront entassés, enchaînés dans un cachot, prisonniers d’une prison. Après de nombreux jours, on sévira contre eux. Is 24, 22 : Dastumet e vint a-gevret ; prizoniet en un toull-foz, klozet en ur c’harc’har, hag a-benn kalz a zevezhioù goude e vint kastizet.

La lune rougira, le soleil se couvrira de honte. Car, sur le mont Sion et à Jérusalem, le Seigneur de l’univers régnera : devant les anciens resplendira sa gloire. Is 24, 23 : Al loar a ruzio hag an heol a zislivo, rak Aotrou an Armeoù a reno neuze war Venez Sion ha war Jeruzalem, hag e splanno e c’hloar dirak e henaourien.