Aller au contenu
Accueil » Bible en breton » Ancien Testament en breton » Livre d’Isaïe » Chapitre 6

Livre d’Isaïe - Chapitre 6

Levr : Levr ar profed Izaias
Chapitre : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | 32 | 33 | 34 | 35 | 36 | 37 | 38 | 39 | 40 | 41 | 42 | 43 | 44 | 45 | 46 | 47 | 48 | 49 | 50 | 51 | 52 | 53 | 54 | 55 | 56 | 57 | 58 | 59 | 60 | 61 | 62 | 63 | 64 | 65 | 66

Chapitre 6



L’année de la mort du roi Ozias, je vis le Seigneur qui siégeait sur un trône très élevé ; les pans de son manteau remplissaient le Temple. Is 6, 1 : Ar bloaz ma varvas ar roue Ozias e welis an Aotrou azezet war un tron uhel-savet, ha plegoù e vantell a leunie an Templ.

Des séraphins se tenaient au-dessus de lui. Ils avaient chacun six ailes : deux pour se couvrir le visage, deux pour se couvrir les pieds, et deux pour voler. Is 6, 2 : Serafined a oa dirazañ, pep a c’hwec’h askell dezho : gant div e kuzhent o dremm, gant div e kuzhent o zreid ha gant div e nijent.

Ils se criaient l’un à l’autre : « Saint ! Saint ! Saint, le Seigneur de l’univers ! Toute la terre est remplie de sa gloire. » Is 6, 3 : Ha youc’hal a raent an eil d’egile, hag e lavarent : Santel, santel, santel eo Aotrou an Armeoù ! Leun eo an douar a-bezh gant e c’hloar !

Les pivots des portes se mirent à trembler à la voix de celui qui criait, et le Temple se remplissait de fumée. Is 6, 4 : Hejet e oa diazezoù an dorioù gant mouezh an hini a youc’he hag an ti a voe leuniet a voged.

Je dis alors : « Malheur à moi ! je suis perdu, car je suis un homme aux lèvres impures, j’habite au milieu d’un peuple aux lèvres impures : et mes yeux ont vu le Roi, le Seigneur de l’univers ! » Is 6, 5 : Neuze e lavaris : Gwa me ! Kollet on ! Rak un den saotret e ziweuz ez on-me, hag e-touez tud saotret o diweuz emaon o chom, hag ez eo ar Roue, Doue an Armeoù, o deus gwelet va daoulagad.

L’un des séraphins vola vers moi, tenant un charbon brûlant qu’il avait pris avec des pinces sur l’autel. Is 6, 6 : Met unan eus ar Serafined o nijas betek ennon, gantañ en e zorn ur c’hlaouenn-dan en devoa kemeret diwar an aoter gant un durkez ;

Il l’approcha de ma bouche et dit : « Ceci a touché tes lèvres, et maintenant ta faute est enlevée, ton péché est pardonné. » Is 6, 7 : he stekiñ a reas ouzh va genou en ur lavarout : Sell ! Houmañ he deus stoket ouzh da ziweuz, lamet eo kuit da zrougiezh ha glanaet da bec’hed.

J’entendis alors la voix du Seigneur qui disait : « Qui enverrai-je ? qui sera notre messager ? » Et j’ai répondu : « Me voici : envoie-moi ! » Is 6, 8 : Neuze e klevis mouezh an Aotrou o lavarout : Piv a gasin ? Ha piv a yelo evidomp ? Ha me da respont : Setu-me ! Va c’has-me !

Il me dit : « Va dire à ce peuple : Écoutez bien, mais sans comprendre ; regardez bien, mais sans reconnaître. Is 6, 9 : Hag eñ a lavaras : Kae ha lavar d’ar bobl-se : Klevit, selaouit hep kompren, gwelit, sellit hep anavout.

Alourdis le cœur de ce peuple, rends-le dur d’oreille, aveugle ses yeux, de peur que ses yeux ne voient, que ses oreilles n’entendent, que son cœur ne comprenne, qu’il ne se convertisse et ne soit guéri. » Is 6, 10 : Kaleta kalon ar bobl-mañ, pounnera o divskouarn ha mouch o daoulagad. Gant aon na welfe o daoulagad ha na glevfe o divskouarn, na gomprenfe o c’halon, na zistrofent ha na vefent yac’haet.

Et je dis : « Jusqu’à quand, Seigneur ? » Il répondit : « Jusqu’à ce que les villes soient ravagées, dépeuplées, les maisons, sans habitants, et la terre, désolée, ravagée, Is 6, 11 : Neuze e lavaris : Betek pegeit, Aotrou ? Hag eñ a respontas : Ken na vo ar c’hêrioù dispennet ha didud, hag an tiez hep den enno ken, hag an douar gwastet, digevannez ;

jusqu’à ce que le Seigneur en ait éloigné les habitants, et que se multiplient dans le pays les terres abandonnées. Is 6, 12 : ken n’en devo an Aotrou pellaet an dud. Ken na vo bras an digenvez e-kreiz ar vro.

Et s’il en reste un dixième, à son tour, il sera détruit, comme le chêne et le térébinthe abattus dont il ne reste que la souche. – Cette souche est une semence sainte. » Is 6, 13 : Ha ma chom c’hoazh un dekvedenn eus an dud e vint distrujet d’o zro ; hag evel ma chom o c’hefioù gant an tourmantin hag an derv bet diskaret, evel-se e chomo ur c’hef, un had santel.