Livre d’Isaïe - Chapitre 4
Chapitre : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | 32 | 33 | 34 | 35 | 36 | 37 | 38 | 39 | 40 | 41 | 42 | 43 | 44 | 45 | 46 | 47 | 48 | 49 | 50 | 51 | 52 | 53 | 54 | 55 | 56 | 57 | 58 | 59 | 60 | 61 | 62 | 63 | 64 | 65 | 66
Chapitre 4
Sept femmes saisiront un même homme, ce jour-là, et lui diront : « Nous mangerons de notre pain, nous mettrons nos propres habits ; laisse-nous seulement porter ton nom : enlève notre déshonneur. » Is 4, 1 : En deiz-se e krogo seizh gwreg en ur gwaz ’n ur lavarout : "N’az po ket d’hor magañ, n’az po ket d’hor gwiskañ, gra deomp hepmuiken dougen da anv ! Sav diwarnomp hon dismegañs !"2
Ce jour-là, le Germe que fera grandir le Seigneur sera l’honneur et la gloire des rescapés d’Israël, le Fruit de la terre sera leur fierté et leur splendeur. Is 4, 2 : En deiz-se e vo diwan an Aotrou kinkladur ha splannder, ha frouezhenn ar vro, enor ha levenez, evit ar re salvet a-douez tud Israel :
Alors, ceux qui seront restés dans Sion, les survivants de Jérusalem, seront appelés saints : tous seront inscrits à Jérusalem pour y vivre. Is 4, 3 : Ar re a vo bet lezet e Sion, ar re a vo bet espernet e Jeruzalem a vo neuze anvet Sent, ar re bet enskrivet da gaout buhez e Jeruzalem.
Quand le Seigneur aura lavé la souillure des filles de Sion, purifié Jérusalem du sang répandu, en y faisant passer le souffle du jugement, un souffle d’incendie, Is 4, 4 : Goude m’en devo an Aotrou gwalc’het loustoni merc’hed Sion ha puraet Jeruzalem diouzh ar gwad a zo enni gant an alan a varnerezh hag an alan a wasterezh,
alors, sur toute la montagne de Sion, sur les assemblées qui s’y tiennent, le Seigneur créera une nuée pendant le jour et, pendant la nuit, une fumée avec un feu de flammes éclatantes. Et au-dessus de tout, comme un dais, la gloire du Seigneur : Is 4, 5 : neuze e teuio an Aotrou da chom war holl dachennad Menez Sion, ha war an holl dud en em vodo eno, ma vo evito e-pad an deiz evel ur goabrenn, ur vogedenn, hag e-pad an noz evel sked un tantad o flamminañ : Rak a-us d’an holl, gloar an Aotrou a vo un daez,
elle sera, contre la chaleur du jour, l’ombre d’une hutte, un refuge, un abri contre l’orage et la pluie. Is 4, 6 : un deltenn da zisheoliañ diouzh tommderioù an deiz ha da vezañ repu ha goudor a-enep glav ha kurunoù.
