Skip to content
Degemer » Bibl e brezhoneg » Testamant kozh » Levr Job » Pennad 20

Levr Job - Pennad 20

Levr : Levr Job
Pennad : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | 32 | 33 | 34 | 35 | 36 | 37 | 38 | 39 | 40 | 41 | 42

Pennad 20



Sofar de Naama prit la parole et dit : Jb 20, 1 : Sofar eus Naama en em lakaas da gomz en ur lavarout :

« Eh bien ! Mon trouble m’incite à répliquer à cause de l’émotion que je ressens. Jb 20, 2 : Ya, va soñjoù am doug da eilgeriañ, gant ar birvilh a santan ennon.

J’entends une leçon qui m’outrage : ma raison me souffle la réponse. Jb 20, 3 : Pa glevan ur gentel ouzh va dismegañsiñ, eo awen va spered a c’hwezh din ar respont.

Ne le sais-tu pas ? Depuis toujours, depuis que l’homme a été mis sur la terre, Jb 20, 4 : Hag-eñ n’ouzout ket mat penaos, a-viskoazh, abaoe m’eo bet lakaet an den war an douar,

la jubilation des méchants tourne court et la joie de l’impie ne dure qu’un instant. Jb 20, 5 : eo berrbadus laouenidigezh ar re fallakr ha ne chom nemet ur momed gantañ levenez an den dizoue ?

Quand sa taille s’élèverait jusqu’au ciel et que sa tête toucherait aux nuages, Jb 20, 6 : Na pa savfe e vent betek en Neñvoù, na pa stokfe e benn ouzh ar c’hoabr,

comme son ordure, il disparaît à jamais ; ceux qui le voyaient disent : “Où est-il ?” Jb 20, 7 : evel ur spes ez a da get evit atav, ma lavar ar re a wele anezhañ : Pelec’h emañ ?

Comme un songe il s’envole, on ne le trouve plus ; il est chassé comme une vision nocturne. Jb 20, 8 : Evel un huñvre e tinij kuit ha ne vez ket kavet ken, argaset evel ur weledigezh-noz.

L’œil qui le regardait le perd de vue et la place où il était ne l’aperçoit plus. Jb 20, 9 : Al lagad en merze n’en gwel ket ken hag al lec’h ma chome ennañ n’en anavez ket ken.

Ses fils doivent mendier auprès des pauvres, et ses propres mains restituer sa fortune. Jb 20, 10 : e ranko e vibien dic’haouiñ ar beorien ha rentañ gant o daouarn o-unan e binvidigezhioù.

Ses os étaient pleins de jeunesse : les voilà étendus avec lui sur la poussière. Jb 20, 11 : E eskern a oa leun a yaouankiz nerzhus, houmañ ’zo bremañ o kousket gantañ er poultr.

Même si dans sa bouche le mal est doux, s’il le cache sous sa langue, Jb 20, 12 : Mard eo c’hwek an droug d’e c’henoù, ma kuzh anezhañ dindan e deod,

le conserve, ne l’abandonne pas, et le retient au fond de son palais, Jb 20, 13 : ma vir anezhañ, kuit d’e zilezel, ma talc’h anezhañ e-kreiz e staon,

dans ses entrailles sa nourriture s’altère, dans son intestin c’est un venin d’aspic. Jb 20, 14 : e trenko e voued en e stomok, ur binim aspig a labouro en e vouzelloù :

Les richesses qu’il a englouties, il les vomit ; de son ventre, Dieu les expulse. Jb 20, 15 : ar madoù bet plaouiet gantañ e ranko o dislonkañ, Doue a lakay anezho da vont e-maez e gof ;

Il suçait du venin d’aspic : la langue de la vipère le tue. Jb 20, 16 : sunañ a rae binim aspig, un teod gwiber eo a lazho anezhañ.

Il ne verra plus les ruisseaux, les fleuves, les torrents de miel et de crème. Jb 20, 17 : Ne welo mui ar gwazhioù eoul fresk, ar froudoù mel hag amann !

Il rendra son gain, sans pouvoir l’engloutir ; il ne jouira pas non plus du fruit de son commerce. Jb 20, 18 : Disteurel a ra e c’hounid hep gallout e lakaat da ziskenn, ne denno ket dudi eus frouezh e drokerezh.

Parce qu’il a maltraité, abandonné les pauvres, s’est emparé d’une maison au lieu de la bâtir, Jb 20, 19 : Dre m’en deus gwasket, gwallgaset ar reuzeudien ha laeret un ti e-lec’h e sevel drezañ e-unan,

parce qu’il n’a pas su modérer son appétit, il ne sauvera aucun de ses trésors. Jb 20, 20 : En e gof n’anaveze distan ebet, n’helle hini ebet achap d’e lontegezh,

Nul ne pouvait se soustraire à sa voracité, voilà pourquoi son bonheur ne dure pas. Jb 20, 21 : ne oa den evit tec’hout diouzh e varlonkerezh ; setu perak ne bado ket e eurvad ;

Au comble de l’abondance, il connaît la gêne ; tous les malheureux portent la main sur lui. Jb 20, 22 : e-kreiz e builhentez ez anavezo an diaezamant hag holl daolioù ar gwalleur a skoio gantañ.

Quand il est sur le point de se remplir le ventre, Dieu lui envoie l’ardeur de sa colère et la fait pleuvoir sur lui en guise de nourriture. Jb 20, 23 : E-keit m’emañ o leuniañ e gof, e kas Doue gwrez e gounnar warnañ hag e lak e viroù da gouezhañ evel glav war e gig.

S’il fuit devant l’arme de fer, l’arc de bronze le transperce. Jb 20, 24 : Ma c’hell tec’hout a-zirak an arm houarn, e vo treuzet gant bir ar wareg arem ;

Quand on retire la flèche, qu’elle sort de son dos, que la pointe étincelante sort de son foie, sur lui passent les terreurs. Jb 20, 25 : setu un dared o vont er-maez eus e gein hag ur speg luc’hedus er-maez eus e avu. Warnañ e plaou ar spontoù.

Toutes les ténèbres menacent ses trésors, un feu le dévore que nul homme n’attise, il ravage ce qui reste dans sa tente. Jb 20, 26 : An holl deñvalderioù a zo miret dezhañ : debret eo gant un tan n’eo ket bet enaouet gant tud, hag a douz kement a vane en e dinell.

Les cieux révèlent son crime, et la terre se dresse contre lui. Jb 20, 27 : An Neñvoù a ziskuilh e bec’hed hag an douar a sav en e enep :

Les biens de sa maison sont dispersés : grandes eaux, au jour de la colère ! Jb 20, 28 : un dilujadenn a skrap e di, an dourioù-beuz, e deiz kounnar Doue !

Telle est la part que Dieu réserve à l’homme méchant, l’héritage que Dieu lui promet. » Jb 20, 29 : A-berzh Doue, setu lod an den fall, an hêrezh tonket dezhañ a-berzh Doue.