Levr ar profed Izaias - Pennad 14
Pennad : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | 32 | 33 | 34 | 35 | 36 | 37 | 38 | 39 | 40 | 41 | 42 | 43 | 44 | 45 | 46 | 47 | 48 | 49 | 50 | 51 | 52 | 53 | 54 | 55 | 56 | 57 | 58 | 59 | 60 | 61 | 62 | 63 | 64 | 65 | 66
Pennad 14
Oui, le Seigneur aura de la tendresse pour Jacob, il choisira encore Israël, il installera les siens sur leur terre où des immigrés se joindront à eux et s’uniront à la maison de Jacob. Is 14, 1 : Rak an Aotrou a druezo ouzh Jakob hag a zibabo c’hoazh Israel adlakaat a ray e dud en o douar, hag outo en em stago an diavaezidi ; ouzh ti Jakob en em unanint.
Des peuples étrangers viendront les prendre pour les ramener chez eux. Sur la terre du Seigneur, la maison d’Israël s’attribuera ces peuples comme serviteurs et comme servantes. Ils tiendront captifs ceux qui les avaient capturés ; ils domineront ceux qui les avaient opprimés. Is 14, 2 : Tud ar pobloù a zeuio da gemer anezho evit o degas en-dro d’o bro ; ha tud tiegezh Israel e douar an Aotrou o ferc’henno da vevelien ha da vitizhien ; ober a raint o sklavourien eus ar re o devoa sklavelaet anezho hag e vestroniint war o gwaskerien.
Le jour où le Seigneur t’aura fait reposer, après tant de peines et de tourments, après le dur esclavage qui fut le tien, Is 14, 3 : En deiz ma raio dit an Aotrou diskuizhañ eus da c’hloazioù hag eus da enkrezioù hag eus ar sklavelezh kalet e oas bet lakaet dindani,
tu entonneras cette chanson contre le roi de Babylone, tu diras : « Comment ! Il est fini, l’oppresseur ! Elle est finie, la dictature ! Is 14, 4 : e tistagi ar flemmgan-mañ a-enep Roue Babilon hag e lavari : Penaos ez eo aet da get ar gwasker, penaos eo paouezet ar mac’homerezh ?
Le Seigneur a brisé le bâton des impies, le sceptre des tyrans Is 14, 5 : An Aotrou en deus torret bazh ar re zrouk ha gwalenn-roue an diranted,
qui frappait les peuples avec fureur, les frappait sans relâche, qui dominait les nations avec colère et les persécutait sans retenue. Is 14, 6 : an hini a skoe ouzh ar pobloù gant fulor a daolioù dibaouez, an hini a c’houarne ar pobloù gant kounnar en un heskinerezh didruez.
Toute la terre repose, tranquille. On éclate en cris de joie ! Is 14, 7 : Emañ an douar a-bezh er peoc’h, sioul, an dud a laosk youc’hadennoù a levenez !
Même les cyprès et les cèdres du Liban se réjouissent à tes dépens : “Depuis que tu es tombé, plus personne ne monte pour nous abattre.” Is 14, 8 : Zoken ar siprez ha sedrez al Liban a drid a joa en abeg dit : Abaoe ma-z out gourvezet, emezo, ne sav ket ken a-enep deomp an diskarer !
Le tréfonds des enfers s’agite pour toi à l’annonce de ta venue. Pour toi, il réveille les ombres, tous les grands de la terre ; il fait lever de leur trône tous les rois des nations. Is 14, 9 : Ha bed an Ankoù, en traoñ, a firbouch en askont dit evit donet d’az tiambroug ; lakaat a ra da zihuniñ tasmantoù holl briñsed an douar ; lakaat a ra holl rouaned ar pobloù da sevel diwar o zron ;
Tous, ils prennent la parole et te disent : “Toi aussi, comme nous, te voilà sans force, devenu pareil à nous.” Is 14, 10 : hag holl e stagont da gomz evit lavarout dit : Te ivez, te ’zo diskaret eveldomp ! Te ivez a zo deuet da vezañ heñvel ouzhomp !
Elle est jetée aux enfers, ta majesté, avec la musique de tes harpes. Tu as pour couche la vermine, et des vers pour te couvrir. Is 14, 11 : Da bombad ’zo diskennet er bez gant soniri da delennoù ; dindanout ur gwelead preñved hag ar c’hontron warnout da ballenn-gwele !
Comment ! Tu es tombé du ciel, astre brillant, fils de l’aurore ! Tu es renversé à terre, toi qui faisais ployer les nations, Is 14, 12 : Penaos out-te kouezhet eus an Neñvoù, o sterenn lugernus, o mab ar gouloù-deiz ? Penaos out bet diskaret d’an traoñ, te hag a voustre ar broadoù ?
toi qui te disais : “J’escaladerai les cieux ; plus haut que les étoiles de Dieu j’élèverai mon trône ; j’irai siéger à la montagne de l’assemblée des dieux au plus haut du mont Safone, Is 14, 13 : Ez kalon e lavares : Pignat a rin d’an Neñvoù, a-us da stered Doue e savin va zron. Azezañ a rin war lein Menez ar Vodadeg e donderioù an Hanternoz ;12
j’escaladerai les hauteurs des nuages, je serai semblable au Très-Haut !” Is 14, 14 : pignat a rin war gern ar c’hoabr hañval e vin ouzh an Uhelañ.
Mais te voilà jeté aux enfers, au plus profond de l’abîme. Is 14, 15 : Ha setu ma-z eo d’ar poull-bez ez out diskennet en donderioù an islonk !
Ceux qui te voient te dévisagent, ils s’interrogent sur toi : “Est-ce bien l’homme qui faisait trembler la terre, qui ébranlait les royaumes, Is 14, 16 : Ar re az kwel a stag ouzhit o daoulagad, ouzhit e sellont spis en ur lavarout : Hag hennezh eo an hini a lake an douar da grenañ, a heje ar rouantelezhioù,
changeait le monde en désert, et rasait les villes sans renvoyer le prisonnier dans sa maison ?” Is 14, 17 : a droe ar bed e gouelec’h, a zistruje ar c’hêrioù, ha na zigore ket d’e brizonidi ma tistrofent d’ar gêr ?
Tous les rois des nations reposent avec honneur, tous sans exception, chacun dans sa demeure. Is 14, 18 : Holl rouaned ar broadoù holl, gwitibunan, ’zo gourvezet gant enor, pep unan en e chomadur ;
Mais toi, tu es jeté dehors, loin de ton sépulcre, comme un rejeton réprouvé ; tu es couvert par les victimes de l’épée qui descendent sur les pierres de la fosse ; tu es comme un cadavre qu’on piétine. Is 14, 19 : te avat a zo bet taolet pell diouzh da vez evel ur c’hollad euzhus... Ar re lazhet, treuz-toullet gant ar c’hleze a vez diskennet e bezioù-maen,
Tu ne les rejoindras pas dans la tombe, car tu as ruiné ton pays, assassiné ton peuple. Plus jamais on n’évoquera l’engeance des méchants : Is 14, 20 : te avat ne vi ket unanet ganto er foz, rak distrujet ac’h eus da vro ha diouennet da bobl ! Eus ul lignez a dud fall ne vezo ket komzet ken !
préparez pour les fils un lieu d’exécution à cause de la faute de leurs pères, de peur qu’ils ne se relèvent pour conquérir la terre et couvrir de villes la face du monde. » Is 14, 21 : Kempennit lazhadeg ar mibien, en abeg da fallagriezh o zadoù, evit na adsavint ket ken da aloubiñ an douar na da c’holeiñ dremm an hollved.
Je me lèverai contre eux, – oracle du Seigneur de l’univers – ; de Babylone, je retrancherai le nom et le reste, lignée et postérité, – oracle du Seigneur. Is 14, 22 : Sevel a rin-me en o enep, eme Aotrou an Armeoù, hag e tistrujin eus Babilon hec’h anv, he restad, he gouenn, he lignez, eme an Aotrou !
J’en ferai le domaine du hérisson, un marécage ; je la balaierai, je la détruirai – oracle du Seigneur de l’univers. Is 14, 23 : Hag e rin anezhi un toull heureuchined, ur poullad-dour, hag he skubañ a rin gant skubell an distruj Diougan Aotrou an Armeoù -
Le Seigneur de l’univers en a fait le serment : « Ce que j’ai prévu arrivera, ce que j’ai décidé s’accomplira : Is 14, 24 : Touet en deus Aotrou an Armeoù en ur lavarout : A dra sur ! Evel m’am eus divizet en em gavo an traoù, hag ar pezh am eus empennet a zeuio da wir.
Sur ma terre, je briserai Assour, je le piétinerai sur mes montagnes ; son joug sera écarté de la nuque des miens, et le fardeau, écarté de leurs épaules. » Is 14, 25 : Breviñ a rin Asour war va douar, e voustrañ a rin war va menezioù ; dilammet e vo kuit e yev a-ziwarno, tennet e vec’h a-ziwar o divskoaz.
C’est la décision prise contre toute la terre ; c’est la main étendue contre toutes les nations. Is 14, 26 : Sed aze ar mennad divizet diwar-benn an douar a-bezh ; sed aze an dorn ’zo astennet a-us d’an holl vroioù !
Le Seigneur de l’univers l’a décidé. Qui donc l’arrêterait ? Et sa main étendue, qui la détournerait ? Is 14, 27 : Rak Aotrou an Armeoù en deus divizet an dra-se, piv a c’hellfe herzel outañ ? Astennet en deus e zorn, piv a vefe evit e lemel kuit ?
L’année de la mort du roi Acaz, il y eut cette proclamation : Is 14, 28 : E bloavezh marv ar roue Ac’haz e voe an diougan-mañ :
Ne te réjouis pas, Philistie tout entière, si le bâton qui te frappait est brisé. De la racine du serpent va sortir une vipère, et son fruit sera un dragon ailé. Is 14, 29 : Na ’n em laouena ket, Filistia a-bezh, dre m’eo torret ar gelastrenn a skoe ganit ! Rak eus gouenn an naer e tinodo ur bazilik, hag e frouezh a vo un aerouant nijer.
Les premiers-nés des faibles auront un pâturage, les malheureux reposeront en confiance, mais ta race, je la ferai mourir de faim, et ce qui restera de toi, je le tuerai. Is 14, 30 : Neuze ar re baour a beuro em fradoù, hag an ezhommeien a ziskuizho en diogel, tra ma lakain da ouenn-te da vervel gant an naon ha ma kasin da get ar pezh a vano diouzhit.
Hurle, Porte de la ville ! Citadelle, pousse des cris ! Tremble, Philistie tout entière ! Du Nord arrive une fumée : ce sont des troupes sans déserteur ! Is 14, 31 : Yud, o dor ! Garm, o kêr ! Kren gant ar spouron, Filistia a-bezh ! Rak eus tu an hanter-noz e teu ur vogedenn, ha n’eus den o tec’hout en he linenn-emgann !
Que répondre aux envoyés de cette nation ? Ceci : Le Seigneur a fondé Sion ; en elle se réfugient les pauvres de son peuple. Is 14, 32 : Neuze petra 'vo respontet da gannaded ar vroad-se ? Eo an Aotrou en deus diazezet Sion hag ez eus repu enni evit reuzeudien e bobl.
