Skip to content
Degemer » Bibl e brezhoneg » Testamant kozh » Levr ar profed Izaias » Pennad 17

Levr ar profed Izaias - Pennad 17

Levr : Levr ar profed Izaias
Pennad : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | 32 | 33 | 34 | 35 | 36 | 37 | 38 | 39 | 40 | 41 | 42 | 43 | 44 | 45 | 46 | 47 | 48 | 49 | 50 | 51 | 52 | 53 | 54 | 55 | 56 | 57 | 58 | 59 | 60 | 61 | 62 | 63 | 64 | 65 | 66

Pennad 17



Proclamation sur Damas. Voici Damas rayée d’entre les villes, pour devenir un champ de ruines. Is 17, 1 : Diougan a-enep Damask : Setu ! Rasket eo bet Damask a-douez ar c’hêrioù, n’eo ken nemet ur bern atredoù13.

Abandonnées, les villes d’Aroër seront livrées aux troupeaux : ils s’y coucheront, et personne qui les dérange. Is 17, 2 : Dilezet eo bet he fabourzioù da viken evit servijout da beurvan d’al loened, hag int a ziskuizho enno hep na vo den ouzh o spontañ.

Éphraïm sera privé de forteresse et Damas, de royauté. Il en sera du reste d’Aram comme il en est de la gloire d’Israël – oracle du Seigneur de l’univers. Is 17, 3 : Ne vo mui a greñvlec’hioù en Efraim nag a rouantelezh e Damask : Eus restad Siria e vo graet evel eus gloar mibien Israel14. - Diougan Aotrou an Armeoù -

Ce jour-là, la gloire de Jacob faiblira, sa chair s’amaigrira. Is 17, 4 : Rak en deiz-se e vo digresket klod Jakob hag e koazho behin e gof.

Ce sera comme à la moisson, quand le blé est ramassé, que les épis sont recueillis à brassée et rassemblés au val des Rephaïm ; Is 17, 5 : Bez’ e vo evel pa gemer ar meder an ed a vriad da falzañ gant e zorn an tañvouez, evel pa deskaouer ar pennoù-ed e traonienn Refaim,

il n’y restera presque rien à glaner, comme à la cueillette des olives : deux ou trois olives à la cime des plus hautes branches, quatre ou cinq sur les meilleurs rameaux – oracle du Seigneur, le Dieu d’Israël. Is 17, 6 : pa ne chom ken nemet un draig war an dachenn. Pe c’hoazh evel d’ar c’houlz ma hejer an olivez ma chom div pe deir olivezenn e beg ur wezenn, peder pe bemp ouzh ar barroù bet karget-stank, eme an Aotrou, Doue Israel.

Ce jour-là, l’homme regardera vers Celui qui l’a fait et portera les yeux vers le Saint d’Israël. Is 17, 7 : En deiz-se e troio mab-den e selloù war-zu e Grouer, hag e zaoulagad etrezek Doue santel Israel.

Il ne regardera plus vers les autels faits de ses mains ; il ne verra plus ce que ses doigts avaient fait, ni les poteaux sacrés, ni les colonnes à encens. Is 17, 8 : Ne sello mui war-zu an aoterioù a zo anezho labour e zaouarn, ne stago mui e zaoulagad ouzh ar pezh o deus graet e vizied, ouzh skeudennoù Astarte, nag ouzh peulvanoù an heol.

Ce jour-là, les villes de refuge seront abandonnées comme furent abandonnés les bois et les cimes devant les fils d’Israël : ce sera une désolation. Is 17, 9 : En deiz-se e vo dilezet da greñvlec’hioù evel ma c’hoarvezas gant kêrioù an Amoreiz hag an Heveiz pa voent dilezet ganto a-zirak bugale Israel : Evel ur gouelec’h e vezint

Tu as oublié ton Dieu, ton sauveur, tu ne t’es pas souvenu de ton Rocher, ton refuge. C’est pourquoi tu cultives des plantes de délices, tu sèmes des espèces étrangères. Is 17, 10 : Rak ankounac’haet ac’h eus Doue da silvidigezh ha n’ac’h eus ket dalc’het soñj eus Roc’h da repu. Rak plantañ a rez liorzhoù a blijadurezh hag e lakaez enno kreskennoù estren ?

Le jour même où tu les plantes, tu les vois pousser ; dès le matin, tu vois fleurir ce que tu as semé, mais la récolte t’échappe au jour de la maladie, du mal incurable. Is 17, 11 : En deiz m’o flantez e welez anezho o sevel, hag antronoz vintin e welez da had o vleuniañ, met da zeiz ar gwalleur ne vo mui eost ebet, ne vo mui nemet glac’har diremed.

Malheur ! C’est le grondement de peuples innombrables qui grondent comme gronde la mer, le rugissement de nations qui rugissent comme rugissent les eaux puissantes ! Is 17, 12 : Gwa ! Ur safar a bobloù niverus ! Safariñ a reont evel ma safar ar morioù ! Un tourni a vroadoù ! Tournial a reont evel ma tourni doureier bras16.

Ces nations rugissent comme rugissent les grandes eaux ! Mais le Seigneur les menace, elles fuient au loin, chassées comme la paille par le vent des montagnes, comme le tourbillon, par l’ouragan. Is 17, 13 : Ar broadoù a doumpi evel ma toumpi an dourioù stank. Met Eñ a c’hourdrouz hag e tec’hont da bell, kaset kuit evel pell en avel war an uhelennoù, evel poultr o nijal e c’hwezh ar gorventenn.

Le soir venu, c’est l’épouvante ; avant le matin, elles ne sont plus. Telle est la part de ceux qui nous dépouillent, le sort de ceux qui nous mettent au pillage. Is 17, 14 : Gant an abardaez, setu ar spouron, met kent ar beure, n’eus mui anezho ! Setu lodenn ar re hon dibourc’h ho planedenn ar re hor preizhata.