Levr ar profed Izaias - Pennad 18
Pennad : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | 32 | 33 | 34 | 35 | 36 | 37 | 38 | 39 | 40 | 41 | 42 | 43 | 44 | 45 | 46 | 47 | 48 | 49 | 50 | 51 | 52 | 53 | 54 | 55 | 56 | 57 | 58 | 59 | 60 | 61 | 62 | 63 | 64 | 65 | 66
Pennad 18
Malheureux, le pays des bruissements d’ailes, au-delà des fleuves d’Éthiopie : Is 18, 1 : Gwa ! Douar ma voudinell ennañ eskilli, bro en tu all da stêrioù Koush,
il envoie par mer des ambassades dans des barques de papyrus à la surface des eaux. Partez, rapides messagers, vers une race élancée, à la peau luisante, peuple redouté ici et là-bas, nation barbare et tyrannique, où des cours d’eau sillonnent la terre. Is 18, 2 : Te hag a gas da gannaded war ar mor, e bigi-bambouz war an doureier. It, kannaded mibin, war-zu ar bobl uhel he ment, lufr he c’hroc’hen, war-zu ar vroad doujet gant aon a bell 'zo, ar bobl c’halloudus ha moustrer roudennet he douar gant stêrioù.
Vous tous, habitants du monde, vous qui peuplez la terre, quand l’étendard sera levé sur les montagnes, regardez ! quand sonnera le cor, écoutez ! Is 18, 3 : C’hwi holl, annezerien ar bed, c’hwi holl, pobladoù an douar, p’eo gwintet ar banniel war ar menezioù, sellit ! Ha pa son an drompilh, selaouit !
Car le Seigneur m’a déclaré : Je demeure tranquille ; là où je me tiens, je regarde dans la chaleur éblouissante du plein midi, comme un nuage de rosée dans la chaleur de la récolte. Is 18, 4 : Rak setu petra en deus lavaret din an Aotrou : Me fell din chom sioul da sellout eus va zi evel splannder an amzer e tommder an heol, evel douster un nivlenn c’hlizh e gwrez an eost.
Avant la récolte, quand la floraison s’achève et que la fleur se change en fruits mûrissants, on coupe les branches à la serpe, on enlève et jette les rameaux. Is 18, 5 : Rak a-raok ar vendem, pa vez echu da vleuniañ, ha pa grog ar bleuñv da vezañ rezin darev, e troc’her neuze ar skoultroù a-daolioù strep, e tenner kuit hag e krenner ar brankoù.
Tout sera abandonné aux rapaces des montagnes et aux bêtes du pays : les rapaces y passeront l’été, et toutes les bêtes du pays, l’hiver. Is 18, 6 : Ha goude-se e vezont lezet holl gant bultured ar menezioù ha gant loened gouez an douar, ma tremen an evned-preizh an hañv warno hag holl anevaled an douar ar goañv.
C’est alors qu’un présent sera porté au Seigneur de l’univers par le peuple élancé, à la peau luisante, peuple redouté ici et là-bas, nation barbare et tyrannique, où des cours d’eau sillonnent la terre ; ce présent sera porté au lieu où réside le nom du Seigneur, Dieu de l’univers : la montagne de Sion. Is 18, 7 : En amzer-se e vezo degaset profoù da Aotrou an Armeoù gant ar bobl uhel he ment ha lufr he c’hroc’hen, gant ar vroad doujet gant aon a bell 'zo, gant ar vro c’halloudus ha moustrer roudennet he douar gant stêrioù, etrezek al lec’h m’emañ o chom Aotrou an Armeoù, Menez Sion.
