Levr ar profed Izaias - Pennad 35
Pennad : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | 32 | 33 | 34 | 35 | 36 | 37 | 38 | 39 | 40 | 41 | 42 | 43 | 44 | 45 | 46 | 47 | 48 | 49 | 50 | 51 | 52 | 53 | 54 | 55 | 56 | 57 | 58 | 59 | 60 | 61 | 62 | 63 | 64 | 65 | 66
Pennad 35
Le désert et la terre de la soif, qu’ils se réjouissent ! Le pays aride, qu’il exulte et fleurisse comme la rose, Is 35, 1 : Ra vo laouen ar gouelec’h hag an douar sec’h, ra vo lirzhin an dezerzh ha ra vleunio, evel ar roz-kamm
qu’il se couvre de fleurs des champs, qu’il exulte et crie de joie ! La gloire du Liban lui est donnée, la splendeur du Carmel et du Sarone. On verra la gloire du Seigneur, la splendeur de notre Dieu. Is 35, 2 : ra vleunio, ra vleunio, ra drido gant youc’hadennoù a levenez. Roet e vo dezhañ kaerder al Liban, kened ar C’harmel ha braventez Saron : Gwelout a raint gloar an Aotrou, splannder hon Doue !
Fortifiez les mains défaillantes, affermissez les genoux qui fléchissent, Is 35, 3 : Kreñvait an daouarnioù dinerzhet, startait an daoulinoù o vrallañ ;
dites aux gens qui s’affolent : « Soyez forts, ne craignez pas. Voici votre Dieu : c’est la vengeance qui vient, la revanche de Dieu. Il vient lui-même et va vous sauver. » Is 35, 4 : lavarit d’ar re flaket o c’halonoù : Adnerzhit ho kalon, n’ho pet ket aon ken ! Setu ho Toue ! Emañ o tont gant ar veñjañs, emañ o tont gant ar gopr, dont a ra e-unan evit ho salviñ.
Alors se dessilleront les yeux des aveugles, et s’ouvriront les oreilles des sourds. Is 35, 5 : Neuze e vo digoret daoulagad an dalled, ha distouvet divskouarn ar vouzared ;
Alors le boiteux bondira comme un cerf, et la bouche du muet criera de joie ; car l’eau jaillira dans le désert, des torrents dans le pays aride. Is 35, 6 : ar c’hamm a lammo evel ur c’harv, ha teod an den mut a youc’ho a levenez. Rak dourioù a strinko er gouelec’h ha froudoù er stepenn ;
La terre brûlante se changera en lac, la région de la soif, en eaux jaillissantes. Dans le séjour où gîtent les chacals, l’herbe deviendra des roseaux et des joncs. Is 35, 7 : troet e vo en ul lenn an douar kras hag ar vro disec’het e mammennoù-dour ; al lec’h ma kave an aourgon o repu ennañ a vo un dachenn a gorz hag a vroenn.
Là, il y aura une chaussée, une voie qu’on appellera « la Voie sacrée ». L’homme impur n’y passera pas – il suit sa propre voie – et les insensés ne viendront pas s’y égarer. Is 35, 8 : Eno neuze e vo un hent, ur wenodenn, a vo graet dioutañ an hent sakr na dremeno drezañ nep den dic’hlan ; hennezh a vo evit e bobl da vont gantañ,
Là, il n’y aura pas de lion, aucune bête féroce ne surgira, il ne s’en trouvera pas ; mais les rachetés y marcheront. Is 35, 9 : eno ne vo leon ebet, hini ebet ne vo kavet eno, loen gouez ebet ne lakay e dreid ennañ. Met ennañ e valeo ar re zasprenet ;
Ceux qu’a libérés le Seigneur reviennent, ils entrent dans Sion avec des cris de fête, couronnés de l’éternelle joie. Allégresse et joie les rejoindront, douleur et plainte s’enfuient. Is 35, 10 : drezañ e tistroio ar re dieubet gant an Aotrou. Antren a raint e Sion gant youc’hadennoù a levenez, ur joa beurbadus a vo evel kurunenn o fenn ; trid ha trivli a gerzho ganto, tec’het kuit ar boan hag ar c’hlemmvan.
