Psaumes - Psaume 109
Psaume : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | 32 | 33 | 34 | 35 | 36 | 37 | 38 | 39 | 40 | 41 | 42 | 43 | 44 | 45 | 46 | 47 | 48 | 49 | 50 | 51 | 52 | 53 | 54 | 55 | 56 | 57 | 58 | 59 | 60 | 61 | 62 | 63 | 64 | 65 | 66 | 67 | 68 | 69 | 70 | 71 | 72 | 73 | 74 | 75 | 76 | 77 | 78 | 79 | 80 | 81 | 82 | 83 | 84 | 85 | 86 | 87 | 88 | 89 | 90 | 91 | 92 | 93 | 94 | 95 | 96 | 97 | 98 | 99 | 100 | 101 | 102 | 103 | 104 | 105 | 106 | 107 | 108 | 109 | 110 | 111 | 112 | 113 | 114 | 115 | 116 | 117 | 118 | 119 | 120 | 121 | 122 | 123 | 124 | 125 | 126 | 127 | 128 | 129 | 130 | 131 | 132 | 133 | 134 | 135 | 136 | 137 | 138 | 139 | 140 | 141 | 142 | 143 | 144 | 145 | 146 | 147 | 148 | 149 | 150
Psaume 109
Dieu de ma louange, sors de ton silence ! Ps 109, 1 : D’ar mestr-kaner. Eus David. Salm. Aotrou Doue va meuleudi, na chomit ket dilavar
La bouche de l'impie, la bouche du fourbe, s'ouvrent contre moi : * ils parlent de moi pour dire des mensonges ; Ps 109, 2 : rak an den drouk ha gaouiat a zigor a-enep din e c’henoù. Gant muzelloù touellus e vez komzet ouzhin,
ils me cernent de propos haineux, ils m'attaquent sans raison. Ps 109, 3 : va gronnañ a reer gant lavaroù a gasoni. Hep abeg e reer brezel din,
Pour prix de mon amitié, ils m'accusent, moi qui ne suis que prière. Ps 109, 4 : va zamall a reer, evidon da bediñ. ;
Ils me rendent le mal pour le bien, ils paient mon amitié de leur haine. Ps 109, 5 : an droug a renter din evit ar mad, ar gasoni evit va c’harantez.
« Chargeons un impie de l'attaquer : qu'un accusateur se tienne à sa droite. Ps 109, 6 : Lakait ’ta unan drouk da sevel a-enep dezhañ, un tamaller en e sav a-zehoù dezhañ :
A son procès, qu'on le déclare impie, que sa prière soit comptée comme une faute. Ps 109, 7 : ra vezo kondaonet dirak al lez-varn, hag e c’halv d’an drugarez da vo kontet dezhañ evel pec’hed.
« Que les jours de sa vie soient écourtés, qu'un autre prenne sa charge. Ps 109, 8 : Ra vezo berraet dezhañ niver e zeizioù, hag unan all da gemero e garg.
Que ses fils deviennent orphelins, que sa femme soit veuve. Ps 109, 9 : Ra zeuio e vugale da vezañ emzivaded, hag e wreg da vezañ intañvez.
« Qu'ils soient errants, vagabonds, ses fils, qu'ils mendient, expulsés de leurs ruines. Ps 109, 10 : Ra vezo e vibien o kantren en ur glask o bara, ra vezint taolet e-maez o ziez dismantret.
Qu'un usurier saisisse tout son bien, que d'autres s'emparent du fruit de son travail. Ps 109, 11 : Ra lammo an uzulier war e holl beadra, ha ra wasto an estrenien frouezh e labour.
« Que nul ne lui reste fidèle, que nul n'ait pitié de ses orphelins. Ps 109, 12 : Na vezet den o virout trugarez outañ, na vezet den o kaout truez ouzh e vinored.
Que soit retranchée sa descendance, que son nom s'efface avec ses enfants. Ps 109, 13 : Ra vo gouestlet e lignez d’an distruj, na vezo ket ken eus e anv gant an eil remziad.
« Qu'on rappelle au Seigneur les fautes de ses pères, que les péchés de sa mère ne soient pas effacés. Ps 109, 14 : Ra vezo miret soñj eus fallagriezh e dadoù, ha ra chomo pec’hed e vamm hep bezañ diverket.
Que le Seigneur garde cela devant ses yeux, et retranche de la terre leur mémoire ! » Ps 109, 15 : Ra vezint atav dindan sell an Aotrou, dezhañ da dennañ kuit eus an douar an eñvor anezhañ.
Ainsi, celui qui m'accuse oublie d'être fidèle : * il persécute un pauvre, un malheureux, un homme blessé à mort. Ps 109, 16 : Rak n’en deus ket bet soñj d’ober gant trugarez, heskinet en deus an den paour hag ezhommek, an den mantret, klasket en deus e lazhañ.
Puisqu'il aime la malédiction, qu'elle entre en lui ; * il refuse la bénédiction, qu'elle s'éloigne de lui ! Ps 109, 17 : karet en deus ar vallozh, ra zeuio warnañ, ne felle ket dezhañ a vennozh, ra bellaio dioutañ.
Il a revêtu comme un manteau la malédiction, * qu'elle entre en lui comme de l'eau, comme de l'huile dans ses os ! Ps 109, 18 : Ar vallozh en deus gwisket warnañ evel ur sae : ra ’n em silo bremañ en e ziabarzh evel dour, betek en e eskern, evel eoul.
Qu'elle soit l'étoffe qui l'habille, la ceinture qui ne le quitte plus ! Ps 109, 19 : Ra vezo evitañ evel ur gwiskamant ouzh e bakañ, evel ur gouriz bepred ouzh e stardañ.
C'est ainsi que le Seigneur paiera mes accusateurs, ceux qui profèrent le mal contre moi. Ps 109, 20 : Ra vo hennezh a-berzh an Aotrou gopr ar re am zamall, ar re a lavar droug a-enep din.
Mais toi, Seigneur Dieu, agis pour moi à cause de ton nom. * Ton amour est fidèle : délivre-moi. Ps 109, 21 : Met c’hwi, Aotrou, difennit va c’haoz 'vit enor hoc’h anv, e madelezh ho kras va salvit.
Vois, je suis pauvre et malheureux ; au fond de moi, mon coeur est blessé. Ps 109, 22 : Rak paour ha reuzeudik ez on-me, ha bloñset ennon emañ va c’halon.
Je m'en vais comme le jour qui décline, comme l'insecte qu'on chasse. Ps 109, 23 : Steuziañ a ran kuit evel ur skeud o hiraat, skubet on er-maez evel ul lamperez.
J'ai tant jeûné que mes genoux se dérobent, je suis amaigri, décharné. Ps 109, 24 : Va daoulin a drabidell dre forzh yunañ, ha va c’horf ’zo kastizet-divi.
Et moi, on me tourne en dérision, ceux qui me voient hochent la tête. Ps 109, 25 : N’on evito nemet danvez a zismegañs, ouzh va gwelout e hejont o fenn.
Aide-moi, Seigneur mon Dieu : sauve-moi par ton amour ! Ps 109, 26 : Va sikourit, Aotrou, va Doue, va salvit en ho trugarez divent.
Ils connaîtront que là est ta main, que toi, Seigneur, tu agis. Ps 109, 27 : Ra ouezint ez eo ho torn deoc’h-c’hwi, ez eo c’hwi, Aotrou, en deus graet kement-se.
Ils maudissent, toi, tu bénis, * ils se sont dressés, ils sont humiliés : ton serviteur est dans la joie. Ps 109, 28 : Int a sko o mallozh, c’hwi avat a vennigo ; va enebourien da gaout mezh, hag ho servijer levenez.
Qu'ils soient couverts d'infamie, mes accusateurs, et revêtus du manteau de la honte ! Ps 109, 29 : va zamallerien da vezañ gwisket a zismegañs, da vezañ goloet a vezh evel gant ur vantell.
A pleine voix, je rendrai grâce au Seigneur, je le louerai parmi la multitude, Ps 109, 30 : Kanañ a rin a vouezh uhel meuleudi d’an Aotrou, embann a rin e c’hloar e-kreiz engroez an dud,
car il se tient à la droite du pauvre pour le sauver de ceux qui le condamnent. Ps 109, 31 : o vezañ m’en em zalc’h a zehoù d’an ezhommeg evit e salviñ diouzh e gondaonerien.
