Aller au contenu
Accueil » Bible en breton » Psaumes » Psaume 92

Psaumes - Psaume 92


Psaume 92



Ps 92, 1 : Salm. Kan. Evit deiz ar sabbat.

Qu'il est bon de rendre grâce au Seigneur, de chanter pour ton nom, Dieu Très-Haut, Ps 92, 2 : Mat eo dougen klod d’an Aotrou, ha kanañ meuleudi d’hoc’h anv, Doue uhel-meurbet,

d'annoncer dès le matin ton amour, ta fidélité, au long des nuits, Ps 92, 3 : embann ho madelezh gant ar beure, hag ho fealded e-pad an noz,

sur la lyre à dix cordes et sur la harpe, sur un murmure de cithare. Ps 92, 4 : war an delenn dek kordenn hag al lirenn, gant son liesdoare ar gitar.

Tes oeuvres me comblent de joie ; devant l'ouvrage de tes mains, je m'écrie : Ps 92, 5 : Rak levenez am eus, Aotrou, gant gwel hoc’h oberoù, tridal a ran dirak labour ho taouarn.

« Que tes oeuvres sont grandes, Seigneur ! Combien sont profondes tes pensées ! » Ps 92, 6 : Na bras ha dispar eo kement hoc’h eus graet, Aotrou, na pegen don eo ho soñjoù.

L'homme borné ne le sait pas, l'insensé ne peut le comprendre : Ps 92, 7 : An den diskiant ne anav netra diouto, an den diboell ne gompren ket anezho.

les impies croissent comme l'herbe, * ils fleurissent, ceux qui font le mal, mais pour disparaître à tout jamais. Ps 92, 8 : Setu ma sav an dud fallakr evel geot, ha ma vleugn an drougoberourien, diskaret e vezint a ziskar peurbadel,

Toi, qui habites là-haut, tu es pour toujours le Seigneur. Ps 92, 9 : rak c’hwi, Aotrou, eo an Uhel-meurbet da virviken.

Vois tes ennemis, Seigneur, vois tes ennemis qui périssent, * et la déroute de ceux qui font le mal. Ps 92, 10 : Setu hoc’h enebourien, Aotrou, setu ma 'z a da goll hoc’h enebourien, setu dispennet oberourien an droug.

Tu me donnes la fougue du taureau, tu me baignes d'huile nouvelle ; Ps 92, 11 : Met adsevel a rit va c’herniel-me evel re ur bual, eoul nevez hoc’h eus skuilhet warnon.

j'ai vu, j'ai repéré mes espions, j'entends ceux qui viennent m'attaquer. Ps 92, 12 : Va lagad a ra fae war an dud a c’hede va gwalleur, va skouarn a glev keloù laouen diwar-benn va enebourien.

Le juste grandira comme un palmier, il poussera comme un cèdre du Liban ; Ps 92, 13 : An den just a vleugn evel ur wezenn-balmez, hag a gresk evel ur sedrezenn war al Liban.

planté dans les parvis du Seigneur, il grandira dans la maison de notre Dieu. Ps 92, 14 : Ar re blantet e ti an Aotrou a zispak o bleunioù e leurioù templ hon Doue.

Vieillissant, il fructifie encore, il garde sa sève et sa verdeur Ps 92, 15 : Betek en o c’hozhni e talc’hont da zougen frouezh, leun a struj ha glasvezek,

pour annoncer : « Le Seigneur est droit ! Pas de ruse en Dieu, mon rocher ! » Ps 92, 16 : evit embann pegen just eo an Aotrou, va repu divrall, va difenner peursur.